.... κάτι ουσιαστικό, κάτι βαθιά ανθρώπινο

 

 

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα.

Εύχομαι η Εβδομάδα των Παθών, να μας οδηγήσει στη γαλήνη και στη πλήρη πνευματικότητα του είναι μας. Οι Άγιες αυτές ημέρες να πλημμυρίσουν με φως τις καρδιές μας.

 

Με βαθιά συγκίνηση και απέραντη χαρά, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ λίγα λόγια από καρδιάς για αυτή τη μοναδική βραδιά.

Η εκδήλωση «Γυναίκα – Ποίηση – Θέατρο», αφιερωμένη στις Παγκόσμιες Ημέρες του Μαρτίου από την ομάδα «Ποιητικά… έτσι κι αλλιώς» σε συνεργασία με τον Πολυχώρο Αθηνά, δεν ήταν απλώς μια συνάντηση, ήταν ένα ζωντανό μοίρασμα ψυχής, έκφρασης και δημιουργίας. Η παρουσία όλων, το ζεστό χειροκρότημα και η ενέργεια που γέμισε τον χώρο έδωσαν νόημα σε κάθε λέξη, σε κάθε στίχο, σε κάθε νότα και σε κάθε ερμηνεία.

Για μένα προσωπικά, ήταν μια βαθιά συγκινητική εμπειρία. Είχα τη χαρά να συμμετέχω με το δικό μου ποίημα «Η γυναίκα που έφαγε το φεγγάρι», αλλά και την τιμή να απαγγείλω το ποίημα «Γυναίκα» του ποιητή Φώτη Τρυφωνόπουλου.

Ιδιαίτερη συγκίνηση ένιωσα ακούγοντας το ποίημά μου «Παρρησία» να ζωντανεύει μέσα από τη φωνή της Αγγελικής Δράκου, μια στιγμή που θα κρατήσω βαθιά μέσα μου.

Δεν μπορώ να μην αναφέρω την υπέροχη κα Ηρώ Σιμονοβίκη Παπαγεωργίου, που για ακόμη μία φορά μας παρέσυρε σε έναν μαγικό κόσμο χορού και θεάτρου και με την αγκαλιά και την καλοσύνη της μας υποδέχτηκε με τον πιο ζεστό τρόπο.

Ξεχωριστή, βαθιά συγκινητική στιγμή της βραδιάς ήταν όταν η σοπράνο της Λυρικής Σκηνής, Άντα Ματζουράνη, μας χάρισε α καπέλα ένα μέρος του ύμνου «Ave Maria», μια στιγμή σχεδόν ιερή. Και μόνο που την ανακαλώ, συγκινούμαι… πόσο όμορφα, πόσο αληθινά ήταν όλα.

Ένα μεγάλο, αληθινό ευχαριστώ και θερμά συγχαρητήρια στις μαθήτριες της θεατρικής ομάδας για την υπέροχη παρουσία τους, σε όλους τους συμμετέχοντες που μοιράστηκαν την τέχνη και την ψυχή τους, στην κα Βάνα Παπαϊωάννου για τη μαγευτική μουσική συνοδεία και σε όλους όσοι συνέβαλαν στην πραγματοποίηση αυτής της τόσο όμορφης βραδιάς.

Δεν θα μπορούσαν να λείπουν και τα ποιήματα, αλλά και οι συζητήσεις με αντιπολεμικό χαρακτήρα, γιατί είναι κάτι που μας αγγίζει όλους βαθιά. Οι καιροί το απαιτούν και οι ποιητές δεν μπορούν να σωπαίνουν.

Ήταν μια βραδιά γεμάτη ευαισθησία, έμπνευση και αλήθεια, μια βραδιά που μας πρόσφερε ανάταση ψυχής, μας ένωσε και μας θύμισε τη δύναμη της ποίησης και της δημιουργικής έκφρασης.

Κάθε φορά που φεύγω από τέτοιες συναντήσεις, νιώθω την ψυχή μου λίγο πιο γεμάτη, λίγο πιο φωτεινή… σαν να έχει ακουμπήσει κάτι ουσιαστικό, κάτι βαθιά ανθρώπινο.

 

Σας φιλώ και σας στέλνω αγάπη!