Είμαστε ποιήματα. Εκδιωγμένοι, να ζήσουμε αιώνια.

 

«Ένα ποίημα δεν τελειώνει ποτέ, μόνο εγκαταλείπεται».

-Πωλ Βαλερύ (1871-1945)

 

Είμαστε ποιήματα

Είμαστε ποιήματα.
Οι άνθρωποι, ανολοκλήρωτες σκέψεις
γυρεύουν λέξεις – να δουν την αλήθεια.

Τα συναισθήματα, στίχοι.
Σειρές λέξεων με μέτρο και ρυθμό, που στόχο έχουν,
να αγγίξουν τη ψυχή μας.

Αδάμαστες εικόνες, πνευματικοί αφορισμοί
σε σπρώχνουν σε μια ακαθόριστη θύελλα
με κοινό γνώμονα, την αγωνιώδη ελευθερία.

Πολέμαρχος και λιποτάχτης.
Αφέντης και δούλος.
Σκληρός και εύπλαστος.
Άγγελος και δαίμονας.
Άνθρωπος και πάγος.

Όπως κυλάνε τα νερά και πετάνε οι πεταλούδες,
έτσι η μυστική μελωδία των φυτών
σε οδηγεί σε απρόσμενες χίμαιρες,
σε θύμησες,
που δεν μπορείς να κατανοήσεις αν ήσουν μέρος τους
ή τις δημιούργησες για ’σένα, για να θυμάσαι:

τα πάθη,
τα λάθη,
τις ζωές,
τις μόνιμες προφυλάξεις,
τις γνώριμες προσταγές,
τις λανθασμένες πεποιθήσεις,
τις προτάσεις που δεν απέδωσαν καρπούς,
ανθοφόρησαν όμως.

Είμαστε ποιήματα.
Μια μήτρα που σκορπά ζωή και πεθαίνει,
σκοτώνοντας το γόνιμο μέσα της.

Άλλων ζωές,
άλλων όνειρα,
άλλες υπάρξεις,
άλλες ψευδαισθήσεις,
άλλων ευκαιρίες,
άλλων ανθρώπων οράματα
διεξοδικά ιδίων, των δικών μας.

Οι αριθμοί και η επιστήμη,
μάνες έρημες, παιδιά ορφανά
μας κοιτούν στα μάτια και ζητούν να μάθουν
την αιτία και την ώρα του θανάτου.

Όμως εμείς,
ακούραστοι φρουροί της συμπόνιας,
πώς να λαβώσουμε το αύριο;

Πώς από την άδεια από τον πόνο ψυχή σου,
να στάξεις βάλσαμο στα άγευστα χείλη των ανθρώπων
που κράτησαν ναυάγιο στα δόντια τους,
ηφαίστειο στις καρδιές τους,
κομήτες στο προσκέφαλό τους
και οβίδες στα δάκτυλά τους;

Πώς να μιλήσεις σε έναν νεκρό για ζωή
και πώς η ζωή να πει στον νεογέννητο άνθρωπο
πως χρήζει αθανασία;

Είμαστε ποιήματα.
Αγκαλιάζουμε κουρελιασμένα ρούχα
και πλάθουμε μεταξωτά φουλάρια
που κρύβουν πληγές από πνιγμό.

Αναζητούμε το αύριο επειδή το τώρα,
μοιάζει οικτρό.
Λανθασμένα αγγίζουμε το χώμα
που έσκαψε η μοναξιά μας.

Τα ζώα, η δύναμή μας 

σε αυτό που ορίζει η αγάπη
κι η αγάπη· δώρο,
ανταμοιβή στο τίποτα,
που σαν θηλιά στο λαιμό
μας χαρίστηκε.

Είμαστε ποιήματα.
Εκδιωγμένοι, να ζήσουμε αιώνια.
Εξόριστοι, να ξεσκεπάσουμε την απάτη.
Λιποτάκτες, να ανακαλύψουμε τη ζωή.
Ενδόμυχοι, να προσκυνήσουμε τη σιωπή.


~~ Είμαστε ποιήματα - Κική Κωνσταντίνου

 

Καλημέρα, εκφραστικοί μου! Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης που είναι αύριο, μοιράζομαι ένα ποίημα που είχα γράψει πέρυσι και σας είχα παρουσιάσει εδώ.

Χρόνια πολλά στους ποιητές, αλλά και σε όλους όσοι αγαπούν την ποίηση.

Το μοιράζομαι ξανά, γιατί με εκφράζει και γιατί ένιωσα την ανάγκη να το κάνω.

Το ποίημα αυτό γεννήθηκε από την ανάγκη να κατανοήσω τις αντιφάσεις που κουβαλάμε ως άνθρωποι. Τη σύγκρουση ανάμεσα στη δύναμη και την αδυναμία, που συχνά πηγάζει από τον φόβο, ανάμεσα στη ζωή και τη φθορά -ακόμη και τη φθορά του θανάτου- καθώς και ανάμεσα στην αλήθεια και τις ψευδαισθήσεις που μας συνθέτουν. Βλέπω τον άνθρωπο σαν ένα ανοιχτό ποίημα, που διαρκώς γράφεται και ξαναγράφεται μέσα από εμπειρίες, λάθη, μνήμες και επιθυμίες. Είναι μια προσπάθεια να αγγίξω αυτή τη ρευστή ταυτότητα, να δώσω μορφή σε όσα δεν λέγονται εύκολα και να μιλήσω για την ανάγκη του ανθρώπου να βρίσκει νόημα, να συνδέεται και να ελευθερώνεται εσωτερικά. 

Αν με ρωτάς, έναν χρόνο μετά, στα ίδια καταλήγω.

 

Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω μια ξεχωριστή εκδήλωση που θα γίνει, αύριο, στην Αθήνα και όσοι μπορείτε μη τη χάσετε.

Μακάρι να γίνει αντίστοιχη και στη Χαλκίδα, θα το ήθελα πάρα πολύ.

Ακολουθούν οι πληροφορίες της. 

 

 

Με μεγάλη χαρά συμμετέχω στην ποιητική ανθολογία «Η ομορφιά του κόσμου» με το ποίημά μου «Συνήθιζα να κοιμάμαι κάτω από τα δέντρα».

Καλοτάξιδο και πολυαγαπημένο να είναι!

Ευχαριστώ θερμά όλους όσοι συνέβαλαν σε αυτή την όμορφη συλλογική προσπάθεια.

Οι εκδόσεις Βακχικόν και το λογοτεχνικό περιοδικό «ΣημειΩματάριο» σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ανθολογίας:

Σάββατο 21 Μαρτίου 2026

Ώρα 17:00

Συνεδριακό-Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Περιστερίου (Πλατεία Δημοκρατίας)

Περισσότεροι από 50 ποιητές καταθέτουν το μήνυμά τους για το μέλλον του πλανήτη, μέσα από ποίηση, οπτικοακουστικά μέσα και θεατρικά δρώμενα.

Μουσική συνοδεία:

Γιάννης Ορούτζογλου (πιάνο, τραγούδι)

Ιόλη Σπηλιοπούλου (κιθάρα, τραγούδι)

Όσοι μπορείτε να παρευρεθείτε μη χάσετε αυτή την εκδήλωση.

 

Είναι μεγάλη χαρά και τιμή για εμένα να συνυπάρχω σε αυτή την ανθολογία και ευχαριστώ όλους τους συντελεστές για το όμορφο αποτέλεσμα της έκδοσης.

Ευγνώμων!

 

Αυτ΄ά από εμένα, εκφραστικοί μου.

Σας φιλώ, σας σκέφτομαι και εύχομαι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο.