Οι Αναστάσεις που κουβαλάμε

Καλησπέρα, εκφραστικοί μου,

Χριστός Ανέστη! Χρόνια πολλά και ευλογημένα σε όλους σας.

Εύχομαι από καρδιάς η Ανάσταση του Κυρίου να φωτίσει κάθε γωνιά της ψυχής σας και να την πλημμυρίσει με αγαλλίαση, γαλήνη, ελπίδα, ευημερία και κάθε καλό. Να γεμίσει τις ζωές μας με φως! Φως αληθινό, εσωτερικό, που δεν σβήνει.

Ελπίζω να σας βρίσκω καλά, ήρεμους και γεμάτους από όσα πραγματικά έχουν σημασία.

Πώς περάσατε αυτές τις Άγιες ημέρες; Εκκλησιαστήκατε; Σταθήκατε, έστω και για λίγο, μέσα στη σιωπή και την κατάνυξη της Μεγάλης Εβδομάδας; Ζήσατε τα Πάθη με περισυλλογή και την Ανάσταση με χαρά και συγκίνηση;

Νιώσατε την ταπεινότητα που μας διδάσκει αυτή η πορεία; Την εσωτερική ανύψωση που έρχεται μέσα από τη δοκιμασία και οδηγεί στο φως;

Βρεθήκατε με τους ανθρώπους σας; Με οικογένεια, φίλους, αγαπημένα πρόσωπα; Μοιραστήκατε στιγμές, λόγια, σιωπές που έχουν αξία; Καθίσατε γύρω από ένα τραπέζι, γελάσατε, φάγατε, τσουγκρίσατε αυγά, ανταλλάξατε ευχές;

Χορέψατε; Γλεντήσατε; Αφήσατε για λίγο τις έγνοιες και επιτρέψατε στον εαυτό σας να νιώσει τη χαρά της ζωής και της Ανάστασης;

Και μέσα σε όλα αυτά, αναρωτηθήκατε;

Άγγιξε αυτή η εμπειρία την καρδιά σας; Την έκανε πιο ανοιχτή, πιο τρυφερή, πιο δεκτική; Την εμπλούτισε με αγάπη, κατανόηση, συγχώρεση;

Γιατί ίσως εκεί βρίσκεται το βαθύτερο νόημα. Όχι μόνο στο έθιμο, όχι μόνο στη συνήθεια, αλλά στη μεταμόρφωση. Στο να "φύγουμε" από αυτές τις ημέρες λίγο διαφορετικοί, λίγο πιο φωτεινοί, λίγο πιο άνθρωποι.

Η Ανάσταση δεν είναι μόνο μια στιγμή, είναι μια υπενθύμιση. Μια υπόσχεση ότι μετά το σκοτάδι έρχεται φως. Ότι μετά τη δοκιμασία έρχεται η ελπίδα. Ότι μέσα μας υπάρχει πάντα η δυνατότητα να ξαναγεννηθούμε, να συγχωρέσουμε, να αγαπήσουμε πιο βαθιά.

Ας κρατήσουμε αυτό το φως.

Όχι μόνο για αυτές τις ημέρες, αλλά για κάθε μέρα που έρχεται.

Ας γίνουμε λίγο πιο ήρεμοι, λίγο πιο αληθινοί, λίγο πιο κοντά ο ένας στον άλλον. Ας θυμόμαστε ότι η ουσία βρίσκεται στις μικρές στιγμές, στις ανθρώπινες σχέσεις, στην αγάπη που δίνουμε και παίρνουμε.

Εύχομαι ολόψυχα η Ανάσταση να γίνει μια νέα αρχή για όλους μας. Με υγεία, δύναμη, πίστη και φως.

Φως μέσα μας, φως γύρω μας, φως παντού!

Και για να μη ρωτάω μόνο για εσάς, να σας πω και για μένα…

Μπορώ να πω πως ναι, έκανα - ή μάλλον προσπάθησα να κάνω - κάποια από όλα αυτά. Όχι τέλεια, όχι όπως ίσως θα ήθελα, αλλά πάντα με καλή πρόθεση. Με μια ανάγκη να σταθώ, να νιώσω, να έρθω λίγο πιο κοντά σε όσα πραγματικά έχουν σημασία.

Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα τη γαλήνη να με ακουμπά. Άλλες φορές όμως όλα πέρασαν πιο γρήγορα απ’ όσο θα ήθελα, σαν να με παρέσυρε η καθημερινότητα, οι σκέψεις και οι ρυθμοί της ζωής.

Κι όμως… κάτι έμεινε μέσα μου.

Μια μικρή ζεστασιά, μια σκέψη, ένα φως, έστω και διακριτικό, που μου θύμισε πως η ουσία δεν βρίσκεται στην τελειότητα, αλλά στην προσπάθεια και στην αλήθεια της στιγμής. Στο ότι ακόμη κι όταν δεν τα κάνεις όλα «σωστά», αρκεί να τα κάνεις με όλη σου την καρδιά. Όπως, για παράδειγμα, τα «λάθος» βαμμένα αυγά, τα τσουρέκια που ποτέ δεν πέτυχαν όπως τα ήθελες, οι επιλογές που δεν ήταν ιδανικές… και διάφορα άλλα μικρά, ανθρώπινα.

Και μέσα σε αυτές τις σκέψεις…  έρχονται και οι μνήμες…

Από τότε που ήμουν μικρή, αθώα, στο χωριό. Τότε που όλα έμοιαζαν πιο απλά, πιο καθαρά, πιο αληθινά. Οι μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας είχαν άλλη βαρύτητα, άλλη μυρωδιά, άλλον ήχο. Θυμάμαι τη σιωπή πριν την Ανάσταση, τις εκκλησίες με τα κεριά, τα πρόσωπα των ανθρώπων, εκείνη την προσμονή που δεν χρειαζόταν εξηγήσεις.

Δεν είχα ποτέ «μεγάλο σόι», μάλλον μεγάλο σόι σε αριθμό είχα, αλλά ο αριθμός είναι απλά ένας αριθμός και δεν έχει να κάνει με ανθρώπους και συναισθήματα.

Δεν ήμασταν πολλοί για να γεμίζει το σπίτι φωνές και κόσμο. Δεν υπήρχαν μεγάλα τραπέζια, ούτε πολλές παρέες… κι όμως υπήρχε πάντα κάτι που κάλυπτε αυτό το «λίγο».

Μια αίσθηση ζεστασιάς. Μια απλότητα που σήμερα μοιάζει πιο σπάνια. Κάτι ήσυχο, αλλά βαθύ. Κάτι που δεν είχε ανάγκη από πολλά για να γίνει όμορφο.

Γιατί τελικά δεν είναι το πόσοι είμαστε, αλλά το πώς είμαστε μαζί. Δεν είναι ο αριθμός, αλλά το συναίσθημα. Δεν είναι η ποσότητα, αλλά η παρουσία.

Κι αυτό, όσο κι αν μεγαλώνουμε, μένει μέσα μας σαν μια μικρή αλήθεια που δεν ξεθωριάζει.

Και η αλήθεια είναι μία.

Ό,τι κι αν λέμε, δεν γίνεται η Μεγάλη Εβδομάδα να μην αγγίξει την ψυχή μας. Είναι κάτι βαθύτερο, κάτι που ξεπερνά τις λέξεις και τις συνήθειες. Είναι μια πορεία που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, μας ακουμπά όλους.

Δύσκολο να πιστέψω το αντίθετο… ότι μπορεί κάποιος να μείνει πραγματικά αδιάφορος μπροστά σε αυτή τη σιωπή, σε αυτή την κατάνυξη, σε αυτό το πέρασμα από το σκοτάδι στο φως.

Ίσως γιατί, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε, μέσα μας υπάρχει πάντα αυτή η ανάγκη για φως. Για ελπίδα. Για κάτι που να μας θυμίζει ότι μετά από κάθε δοκιμασία υπάρχει και συνέχεια.

Και αυτό είναι που μένει στο τέλος… όχι οι λέξεις, αλλά αυτό που νιώθουμε βαθιά μέσα μας.

Και αυτό που νιώθουμε βαθιά μέσα μας συνήθως σχετίζεται και με το παρελθόν μας…

Και θυμάμαι που, ως παιδιά, στολίζαμε τους Επιταφίους στα χωριά μας… με λουλούδια, με προσοχή, με μια παιδική σοβαρότητα που τότε δεν την καταλαβαίναμε πλήρως, αλλά τη νιώθαμε βαθιά. Ήταν μια στιγμή ιδιαίτερη, σχεδόν ιερή.

Πηγαίναμε οι ίδιοι τα λουλούδια στον Χριστό τη Μεγάλη Πέμπτη. Τα τελευταία χρόνια βλέπω ότι συχνά βάζουν χρήματα και τα αγοράζουν έτοιμα. Ευτυχώς όχι παντού, αλλά εγώ τα θυμάμαι αλλιώς… θυμάμαι να τα φέρνουμε εμείς, από τους κήπους και τα χωράφια, με τα χέρια μας. Και αυτό μου άρεσε πολύ. Γιατί συμμετείχαμε πραγματικά, ουσιαστικά, γιατί δίναμε κάτι δικό μας.

Και μου άρεσε που στολίζαμε τον Επιτάφιο ως παιδιά. Ήταν σαν να ανήκαμε κι εμείς σε εκείνη τη σιωπηλή προετοιμασία, σαν να είχαμε έναν μικρό αλλά σημαντικό ρόλο σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς.

Τώρα δεν ξέρω αν γίνεται παντού όπως παλιά… αν κρατιέται το ίδιο έθιμο με την ίδια απλότητα και την ίδια αγνότητα. Οι εποχές αλλάζουν, οι συνήθειες μεταμορφώνονται, και κάποια πράγματα είτε χάνονται είτε συνεχίζουν αλλιώς. Σαν τα παιδιά να μη συμμετέχουν όπως τότε, λες και έχει γίνει "προνόμιο" των μεγάλων και αυτό δεν μου αρέσει. Σαν να μην δίνουν πια το βήμα οι μεγάλοι στους μικρούς, έτσι νιωθω, δυστυχως. 

Αλλά οι μνήμες μένουν.

Μένουν σαν εικόνες ζωντανές, σαν μικρές στιγμές που δεν ξεθωριάζουν. Σαν να τις κρατάς μέσα σου και να επιστρέφεις σε αυτές όποτε χρειαστείς λίγη από εκείνη την καθαρότητα.

Μπορεί να μην πηγαίνω πια στο χωριό όπως παλιά, να μην ζω αυτές τις στιγμές με τον ίδιο τρόπο… όμως τις κουβαλώ μέσα μου. Όχι σαν απλή ανάμνηση, αλλά σαν κάτι ζωντανό που αλλάζει μαζί μου και με ακολουθεί όπου κι αν βρίσκομαι.

Μέσα σε όλα αυτά, ανακαλύπτω ακόμη ένα κομμάτι του εαυτού μου. Ίσως πιο ήσυχο, πιο γαλήνιο, αλλά δεν θέλω να ανήκει μόνο στο παρελθόν. Δεν θέλω να χαθεί, ούτε να ξεθωριάσει. Θέλω να παραμείνει ζωντανό, να συνεχίσει να υπάρχει και να περάσει στην επόμενη γενιά.

Θέλω και τα παιδιά μας να μπορέσουν να νιώσουν, να κρατήσουν μέσα τους και να θυμούνται όλα όσα έζησα κι εγώ. Γιατί είναι όμορφα, είναι αγνά, είναι εκείνα τα πράγματα που δεν περιγράφονται εύκολα με λόγια, γιατί απλώς βιώνονται.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό... να μη χαθούν αυτά τα μικρά, αληθινά κομμάτια ζωής. Να τα κρατάμε ζωντανά μέσα μας, να τα μοιραζόμαστε και να τα  σαν μια σιωπηλή υπόσχεση ότι ό,τι ήταν αληθινό, θα συνεχίσει να υπάρχει.

Αυτά από εμένα για σήμερα, εκφραστικοί!

Σας χαιρετώ και σας στέλνω αγάπη!