Το παρελθόν δεν είναι χρόνος, είναι χώμα.
Κι εμείς, ακόμη παιδιά, σκάβουμε μέσα του με γυμνά χέρια,
όχι για να βρούμε αλήθειες,
μα για να αγγίξουμε ίχνη
πως κάποτε υπήρξαμε χωρίς το βάρος της ευθύνης.
Τα παιδιά δεν έχουν παρελθόν.
Έχουν μόνο τη στιγμή, πολύτιμη και άφθαρτη.
Γι’ αυτό γελούν σαν να μην υπάρχει τέλος,
σαν ο χρόνος να είναι παιχνίδι που δεν χαλάει.
Μα εμείς μεγαλώσαμε.
Και τώρα το παρελθόν μας φοράει σαν στενό ρούχο,
μας θυμάται πιο καθαρά απ’ όσο το θυμόμαστε εμείς.
Και οι παιδικές μας στιγμές
δεν επιστρέφουν σαν εικόνες,
μα σαν απώλειες.
Κάποτε ήμασταν εκείνα τα παιδιά
που πίστευαν πως ο κόσμος αρχίζει από την καρδιά τους.
Τώρα ξέρουμε
πως ο κόσμος τελειώνει εκεί.
Κι όμως, μέσα στα ραγισμένα μας χρόνια,
κάπου βαθιά,
ένα παιδί ακόμη επιμένει
να ονομάζει το σκοτάδι όνειρο.
Έχεις αισθανθεί ποτέ να είσαι αυτό το παιδί;
Να στέκεσαι μπροστά στο σκοτάδι και αντί να το φοβηθείς, να το βαφτίζεις όνειρο;
Υπήρξες ποτέ έτσι, έστω για μια στιγμή ή μήπως το θυμάσαι σαν κάτι μακρινό, σαν να ανήκε σε κάποιον άλλον εαυτό;
Κι αν όχι, το είδες ποτέ σε κάποιο βλέμμα, σε κάποιον που ακόμη δεν έμαθε να φοβάται όπως του έμαθαν;
Ίσως να μην έφυγε ποτέ στ' αλήθεια. Ίσως απλώς να σωπαίνει, περιμένοντας μια στιγμή για να ξαναμιλήσει.
Καλημέρα εκφραστικοί μου, ελπίζω να σας βρίσκω καλά.
Χρόνια πολλά σε όλους τους σημερινούς εορτάζοντες! Να τους χαιρόμαστε!
Εύχομαι να είστε καλά και να περνάτε όμορφα.
Σας φιλώ!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ