Ναι, αξίζει να το κυνηγήσω!

 

Και κάπως έτσι, μπορούμε να πούμε πως έφτασε η "μεγάλη" μέρα.

Όταν ξεκίνησα να γράφω, δεν ήθελα απλώς να δημιουργήσω μια ιστορία. Ήθελα να καταγράψω ένα συναίσθημα. Να αποτυπώσω τον φόβο, την αβεβαιότητα, την αγωνία, αλλά και την ανθρώπινη δύναμη που είδα να ξεπροβάλλει μέσα από τις πιο δύσκολες συνθήκες.

Παρατηρούσα συνεχώς. Και όταν λέω παρατηρούσα, το εννοώ κυριολεκτικά. Έβλεπα ταινίες επιστημονικής φαντασίας με πανδημίες και ιούς (ανέκαθεν μου άρεσαν δηλαδή και ήμουν φαν), σταματούσα την εικόνα και σημείωνα στο τετράδιο μου λεπτομέρειες. Τις στολές, τα εργαστήρια, τα κτίρια, τον τρόπο που απεικονίζονταν οι επιστήμονες και οι συνθήκες έκτακτης ανάγκης. Κατέγραφα ορολογίες που μου κινούσαν το ενδιαφέρον, ειδικότητες, έννοιες, λέξεις που ήθελα αργότερα να συνδέσω μεταξύ τους με τον δικό μου τρόπο.

Το ίδιο έκανα και με όσα ζούσαμε γύρω μας. Με τις ειδήσεις, με τα βίντεο που μοιραζόμασταν τότε, με τις ατελείωτες συζητήσεις που κάναμε όλοι προσπαθώντας να καταλάβουμε τι συμβαίνει.

Κάποιες εικόνες χαράχτηκαν μέσα μου και δεν έφυγαν ποτέ.

Θυμάμαι τις πρώτες εικόνες από την Κίνα. Τους άδειους δρόμους, τον φόβο, την αίσθηση ότι ο κόσμος είχε σταματήσει να αναπνέει φυσιολογικά. Θυμάμαι μια σκηνή που με συγκλόνισε βαθιά.... ένα μικρό παιδί να κλαίει γιατί δεν μπορούσε να αγκαλιάσει τη μητέρα του, που βρισκόταν πίσω από την πόρτα ενός νοσοκομείου. Τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο μακριά.

Θυμάμαι και μια φίλη μου εδώ στην Ελλάδα. Η μητέρα της νοσηλευόταν με κορωνοϊό και δεν μπορούσε να τη δει. Στεκόταν μαζί με τον πατέρα της απέναντι από το νοσοκομείο και την παρακολουθούσαν από μακριά, ανήμποροι να πλησιάσουν. Έβγαινε στο μπαλκόνι ΄όταν μπορούσε να σηκωθεί και την κοίταζαν από εκεί. Και δεν θα ξεχάσω ποτέ τη φράση που μου είπε: «Έχει αδυνατίσει τόσο πολύ που δεν την αναγνωρίζω, το πρόσωπό της μοιάζει με αποστεωμένο σκυλί».

Πώς θα μπορούσαν όλα αυτά να μη με αγγίξουν;

Ακόμη και όταν νόσησα εγώ η ίδια, με τη μικρή μου τότε μωρό μηνών για την ακρίβεια, ο φόβος ήταν πραγματικός. Φοβόμουν για εκείνη. Φοβόμουν για τον πατέρα μου που αντιμετώπιζε ήδη σοβαρά προβλήματα υγείας. 

Σήμερα, κάποιες φορές, όσα ζήσαμε μοιάζουν μακρινά. Άλλες φορές όμως μοιάζουν σαν να συνέβησαν χθες.

Και ίσως γι' αυτό δεν θέλω να ξεχάσω.

Γιατί πίσω από τους αριθμούς υπήρχαν άνθρωποι, οικογένειες, ιστορίες, αποχαιρετισμοί που δεν έγιναν ποτέ όπως έπρεπε. Πόσοι έχασαν ανθρώπους και δεν πρόλαβαν να τους πουν έστω μια λέξη; Πόσο μακριά μας έμοιαζε όταν ξεκίνησε αυτό... και πόσο κοντά μας τελικά ήρθε.

Όταν συναντήθηκα με τον εκδότη και τον επιμελητή μου, τους είπα κάτι που εξακολουθώ να πιστεύω μέχρι σήμερα. Ότι αυτό το βιβλίο είναι η δική μου σκιαγράφηση μιας εποχής. Η δική μου ματιά πάνω στη χώρα, στους ανθρώπους και στα συναισθήματα που βίωσα.

Δεν είμαι γιατρός, δεν είμαι επιστήμονας, δεν είμαι "ψεκασμένη". Προσπάθησα  να προσεγγίσω με σεβασμό όλα όσα μελετούσα και να τα συνδέσω μέσα στην ιστορία με τον δικό μου τρόπο. Και στάθηκα τυχερή, γιατί δίπλα μου βρέθηκαν άνθρωποι που έλεγξαν, διόρθωσαν, συμβούλεψαν και αγκάλιασαν αυτό το εγχείρημα από την πρώτη στιγμή. Φυσικά, όλα αυτά τα χρωστάω και στον μπαμπά μου από τον οποίο κληρονόμησα αυτή την τεράστια φαντασία που διαθέτει γιατί θυμάμαι να μου λέει πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια "μα πως τα σκέφτεσαι όλα αυτά" και την ίδια στιγμή θυμάμαι να του απευθύνω κι εγώ αυτό το ερώτημα για όσα σκέφτεται εκείνος. 

Γι' αυτό νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη.

Γιατί το Sacerbeat-19 δεν είναι μόνο δικό μου. Ανήκει σε όλους όσοι πίστεψαν σε αυτό, το στήριξαν και εργάστηκαν για να φτάσει μέχρι εδώ. Και πραγματικά πιστεύω ότι όλοι όσοι το αγγίξαμε στην πορεία αγαπήσαμε κάτι ξεχωριστό μέσα του. Μια ιδιαίτερη ενέργεια. Μια δύναμη που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις.

Τις φορές που αναρωτήθηκα αν θα τα καταφέρω. Τη χαρά όταν η ιστορία άρχισε να παίρνει μορφή και, τελικά, τη συγκίνηση να βλέπω το πρώτο μου μυθιστόρημα να ετοιμάζεται να συναντήσει τους αναγνώστες του.

Μου λένε πολλοί: «Δεν ξέρω πώς το έχεις καταφέρει αυτό, αλλά  έχει συγκεντρώσει γύρω σου ανθρώπους που σε στηρίζουν, σε πιστεύουν, είναι ταλαντούχοι και πραγματικά σε βοηθούν».

Και αν το σκεφτεί κανείς, δεν είναι κάτι τυχαίο. Δεν προέκυψε από συγκυρίες ούτε από εύκολες διαδρομές και φυσικά ούτε κάνοντας "κακό" σε κάποιον. Είναι κάτι που κάποτε το είχα σαν εικόνα στο μυαλό μου, όταν όλα ήταν ακόμα πιο αβέβαια και πιο σιωπηλά.

Ήθελα έναν εκδοτικό οίκο που να με πιστέψει πραγματικά. Όχι απλώς να δεχτεί μια ιδέα, αλλά να σταθεί πίσω από αυτήν, να τη στηρίξει και να της δώσει χώρο να εξελιχθεί. Και αυτό τελικά το βρήκα,  και το λέω με  αστείρευτη ηρεμία, όχι σαν "επίτευγμα", αλλά σαν κάτι που χτίστηκε σιγά σιγά.

Ήθελα μια ομάδα στη Χαλκίδα, όχι μια τυπική συνεργασία, αλλά ανθρώπους με κοινό ρυθμό και κοινή κατεύθυνση, που να λειτουργούμε μαζί και όχι απλώς παράλληλα. Και αυτή την ομάδα την έχω εδώ και πολύ καιρό. Ναι, την έχω!

Ήθελα ένα περιβάλλον όπου οι ιδέες δεν μένουν στη θεωρία, αλλά γίνονται πράξεις, έργα και συνεργασίες που προχωρούν. Και αυτό, σιγά σιγά, έγινε πραγματικότητα.

Και νομίζω πως αυτό που έχω σήμερα δεν το "πήρα" απλώς, το κέρδισα! 

Και τελικά, ίσως να είναι και κάτι πιο απλό και πιο ανθρώπινο... ότι το άξιζα! Όπως όλοι οι άνθρωποι αξίζουν να βρίσκονται σε περιβάλλον που  εξελίσσονται, που αλληλοϋποστηρίζονται και που γίνονται καλύτεροι.

Υπήρξαν δυσκολίες, αμφιβολίες και στιγμές που τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Αλλά αυτό που έμεινε σταθερό ήταν η κατεύθυνση και η πίστη ότι αν συνεχίσεις με καθαρό τρόπο, κάποια στιγμή τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν μορφή.

Και τελικά, αυτό που κάποτε ήταν μια ιδέα στο μυαλό, σήμερα είναι μια πραγματικότητα που τη ζω  και που συνεχίζει να εξελίσσεται μαζί μου.

Και επειδή τα όνειρα δεν σταματούν εδώ, χωρίς να θέλω να ακουστώ ματαιόδοξη, θέλω στο μέλλον τα μυθιστορήματά μου να έχουν τη δυνατότητα να γίνουν σειρές ή θεατρικές παραγωγές. Να ταξιδέψουν, να πάρουν άλλη μορφή, να φτάσουν όσο πιο μακριά γίνεται.

Και δεν το λέω σαν βεβαιότητα, αλλά σαν κάτι που θα ήθελα πολύ να συμβεί. Γιατί όταν το σκέφτομαι ψύχραιμα, η απάντηση που μου έρχεται πάντα είναι η ίδια: Ναι, αξίζει να το κυνηγήσω!

Και δεν ξέρω πού θα φτάσει όλο αυτό. Αλλά ξέρω ότι είμαι στον δρόμο που θέλω να είμαι. Και είμαι καλά! 

Με τις ευχές σας, λοιπόν, να πάνε όλα καλά και να ζήσουμε μια μοναδική παρουσίαση.

Καλημέρα και καλή Κυριακή. Να είστε καλά, εκφραστικοί!