Η ικανότητα να κρατάς τη χαρά μέσα σου

Καλημέρα, εκφραστικοί μου.

Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά.

Δεν με έχετε συνηθίσει σε τέτοιου είδους post, αλλά πραγματικά ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ. Ένα περιστατικό που έζησα χθες με επηρέασε πολύ και με έβαλε σε πολλές σκέψεις.

Χθες το βράδυ είχα πάει με τη μικρή μου σε έναν χώρο με φουσκωτά. Έναν πραγματικά όμορφο χώρο, με μεγάλα φουσκωτά για όλες τις ηλικίες, πολλά παιχνίδια και παιδιά που μπορούν να παίξουν ελεύθερα. Χθες, βέβαια, δεν είχε πολύ κόσμο, κάτι που μας επέτρεπε να είμαστε πιο άνετα. Καθίσαμε κοντά στα μεγάλα φουσκωτά για να μπορώ να βλέπω συνεχώς τη μικρή μου, μιας και στην ηλικία που είναι πλέον της αρέσει πολύ να σκαρφαλώνει και να δοκιμάζει τα μεγαλύτερα παιχνίδια.

Κάποια στιγμή περνάει πίσω μου ένας πατέρας με το αγοράκι του, γύρω στα πέντε με έξι ετών. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που βλέπεις συχνά στα social. Πολύ γυμνασμένος, με έντονη παρουσία, από αυτούς που δίνουν μεγάλη σημασία στη δύναμη, στη γυμναστική, στη διατροφή, στην πειθαρχία.

Πριν καν αφήσει το παιδί να ανέβει στο φουσκωτό, του έλεγε συνεχώς - και όταν λέω συνεχώς, το εννοώ.

«Θα ανέβεις πάνω και θα κατέβεις με διπλή κωλοτούμπα.»

Το επαναλάμβανε ξανά και ξανά.

Το παιδάκι ανέβηκε. Το έβλεπες ότι ήταν μαγκωμένο. Και τελικά έκανε αυτό που κάνουν όλα τα παιδιά. Κατέβηκε κανονικά από την τσουλήθρα, όπως πρέπει. Για τη δική του ασφάλεια, αλλά και για την ασφάλεια των υπόλοιπων παιδιών.

Και τότε ακούω τον πατέρα να του λέει: «Γιατί δεν έπεσες όπως σου είπα; Έλα εδώ να σου δείξω.»

Πλησιάζει το παιδί, το σηκώνει αγκαλιά και το πετάει με δύναμη πάνω στο φουσκωτό.

Όχι... δεν του έδειξε πώς να κάνει κωλοτούμπα. Δεν το καθοδήγησε. Δεν του εξήγησε τίποτα. Απλώς το πέταξε.

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα να παγώνω. Θυμάμαι μόνο να γυρίζω στον άντρα μου και να του λέω δυνατά: «Πάμε καλά; Πέταξε το παιδί με δύναμη πάνω στο φουσκωτό;»

Το παιδί έβαλε αμέσως τα κλάματα. Θυμάμαι πως γύρισε το σωματάκι του λοξά πάνω στο φουσκωτό και κράτησε για λίγο το χεράκι του. Και μετά τον κοίταξε με ένα βλέμμα που, τουλάχιστον εγώ, το διάβασα σαν απορία και πόνο μαζί.

Μπορεί να είμαι πιο ευαίσθητη από κάποιους ανθρώπους και να στάθηκα σε αυτό πολύ περισσότερο από οτι ίσως κάποιος άλλος αλλά ομολογώ πως "χτύπησε" πολύ άσχημα μέσα μου αυτό το συμβάν. Σαν κλωτσιά στο μέσα μου θα το παρομοίαζα.

Βασικά, θύμωσα και στεναχωρήθηκα μαζί.

Κι εκείνος άρχισε να του λέει διάφορα. Θυμάμαι μόνο το «Έλα τώρα... τι κλαις; Μην κλαις». Ίσως να του είπε και άλλα, πιο παρηγορητικά. Ειλικρινά όμως δεν τα άκουσα. Εκείνη τη στιγμή είχα σοκαριστεί τόσο πολύ με αυτό που μόλις είχε κάνει, που δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε τίποτε άλλο.

Πάντως, αγκαλιά δεν το πήρε.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ανέβηκε και ο ίδιος πάνω στο μεγάλο φουσκωτό. Ένας ενήλικας άνθρωπος, με δεκάδες κιλά περισσότερα από τα παιδιά που έπαιζαν εκείνη την ώρα.

Δεν ξέρω αν αντιλήφθηκε ποτέ πόσο επικίνδυνο θα μπορούσε να είναι αυτό.

Εγώ πάντως έμεινα να τον κοιτάζω απορημένη, μη μπορώντας να διαχειριστώ αυτό που έβλεπα. Το επεξεργαζόμουν για αρκετή ώρα, προσπαθώντας να καταλάβω τι ακριβώς είχε συμβεί μπροστά στα μάτια μου.

Δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Δεν ξέρω αν πίστευε ότι έτσι θα μάθει το παιδί του να μη φοβάται, αν ήθελε να το σκληραγωγήσει ή αν απλώς δεν συνειδητοποίησε πόσο βίαιο ήταν αυτό που έκανε.

Ξέρω όμως τι είδα. Είδα ένα μικρό παιδί που φοβήθηκε. Ένα παιδί που δεν ήθελε να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Ήθελε απλώς να παίξει.

Και εκεί που προσπαθούσα ακόμη να επεξεργαστώ αυτό που είχε μόλις συμβεί, ήρθε και η συνέχεια. Ήρθε η μικρή του κόρη. Δεν πρέπει να ήταν πάνω από δύο ή τριών ετών. Της έλεγε να ανέβει κι εκείνη στο μεγάλο φουσκωτό.

«Φοβάμαι», του είπε.

«Έλα, ρε... τι φοβάσαι;» της είπε και τότε, παίζοντας υποτίθεται, έκανε την κίνηση να την κλωτσήσει. Δεν την κλώτσησε πραγματικά. Ήταν από εκείνα τα «αστεία» που κάνουν μερικοί μεγάλοι, χωρίς ίσως να αντιλαμβάνονται πώς τα βιώνει ένα μικρό παιδί.

Η μικρή τον κοίταξε και του είπε: «Δεν σ' αγαπώ, μπαμπά.» Γύρισε την πλάτη της και πήγε στο μικρό φουσκωτό, αυτό που ήταν για την ηλικία της.

Εκεί έπαιζε και η δική μου μικρή. Καθώς έβγαινε, η κόρη μου της είπε: «Γιατί είπες στον μπαμπά σου ότι δεν τον αγαπάς; Σε άκουσα που το είπες.»

Το κοριτσάκι δεν απάντησε, έμεινε σιωπηλό και αυτή η σιωπή, δεν ξέρω γιατί, μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση κι από όλα τα υπόλοιπα.

Ειλικρινά εύχομαι ο συγκεκριμένος πατέρας, "ακούγοντας" τα ίδια του τα παιδιά, να μπήκε έστω και για λίγο σε σκέψεις. Να κατάλαβε ότι τα παιδιά δεν θυμούνται πόσες κωλοτούμπες έκαναν. Θυμούνται όμως το πώς ένιωθαν δίπλα στους γονείς τους.

Και κάτι τελευταίο... Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να δώσω συμβουλές σε γονείς. Ούτε πιστεύω ότι υπάρχει ένας σωστός τρόπος να μεγαλώσεις ένα παιδί. Άλλωστε κι εγώ κάνω λάθη. Όπως όλοι μας.

Τον τελευταίο καιρό, λόγω της συγγραφής των μυθιστορημάτων μου, έχω αρχίσει να παρατηρώ τους ανθρώπους πολύ περισσότερο απ' ό,τι παλιά.

Το κάνω γιατί θέλω να γίνομαι καλύτερη στις περιγραφές μου. Στην ποίηση συνήθως βουτάς στον εσωτερικό κόσμο. Στα μυθιστορήματα, όμως, πρέπει να δώσεις ζωή στους ανθρώπους και στους τόπους για να μπορέσεις να αναπλάσεις τον κόσμο των ηρώων και της ιστορίας σου.

Να περιγράψεις πρόσωπα, εκφράσεις, κινήσεις, ρούχα, μαλλιά, βλέμματα, χώρους. Όλες εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν έναν ήρωα, αλλά και τον κόσμο του, να μοιάζει αληθινός.

Έτσι, χωρίς πολλές φορές να το καταλαβαίνω, παρατηρώ πλέον πολύ περισσότερο τους ανθρώπους γύρω μου. Τον τρόπο που μιλούν, πώς κινούνται, πώς κοιτάζουν, τις αντιδράσεις τους κτλ.

Τις μικρές λεπτομέρειες που συνήθως περνούν απαρατήρητες, αλλά είναι αυτές που τελικά λένε ολόκληρες ιστορίες και σου γίνονται μαθήματα.

Κάποιες φορές αυτές οι παρατηρήσεις με κάνουν να χαμογελάω.

Κάποιες άλλες, όπως χθες, μου κάθονται στο στομάχι.

Ίσως γιατί, όταν βλέπω παιδιά σε έναν χώρο παιχνιδιού, θέλω πρώτα να ακούω τα γέλια τους και μετά να σκέφτομαι πόσο δυνατά θα γίνουν.

Γιατί δυνατά θα τα κάνει έτσι κι αλλιώς η ίδια η ζωή. Θα πέσουν, θα απογοητευτούν, θα πονέσουν, θα σηκωθούν ξανά. Η ζωή θα τους μάθει την αντοχή.

Εμείς όμως μπορούμε να τους δώσουμε κάτι που η ζωή δεν μπορεί να τους χαρίσει.

Να νιώθουν ασφάλεια.

Να ξέρουν ότι, αν φοβηθούν, κάποιος θα τους κρατήσει το χέρι.

Να ξέρουν ότι μπορούν να κλάψουν και να κάνουν λάθη χωρίς να ντραπούν.

Να ξέρουν ότι το χαμόγελό τους αξίζει περισσότερο από οποιαδήποτε επίδειξη δύναμης!

Θέλω να βλέπω παιδιά χαρούμενα και μετά... Δυνατά!

 

 

Γυρνώντας σπίτι, αργά το βράδυ, δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου όσα είχα δει.

Η εικόνα εκείνου του μικρού παιδιού, το βλέμμα του, η αντίδρασή του, αλλά και όλα όσα ακολούθησαν, έμειναν μαζί μου.

Κάποια στιγμή, σχεδόν μόνη της, γεννήθηκε μέσα μου η ιδέα για ένα αλληγορικό παιδικό παραμύθι.

Για ένα μικρό αγόρι που οι μεγάλοι προσπαθούσαν συνέχεια να το κάνουν δυνατό. Τόσο δυνατό, που κάποια στιγμή έγινε... σαν πύργος.

Δεν ξέρω ακόμη πώς θα είναι ολοκληρωμένη αυτή η παιδική ιστορία, ούτε πότε θα καθίσω να τη γράψω. Ξέρω όμως πως κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα της, γιατί γεννήθηκε από μια ιδιαίτερη εικόνα. Μια εικόνα από εκείνες τις πολλές που μένουν στην ψυχή, αρνούνται να φύγουν και σε σημαδεύουν για πάντα.

Και αυτή ναι, ήταν  όντως μία από αυτές.

Αυτά εκφραστικοί μου. Με εξομολογητική διάθεση με βρίσκεται σήμερα.

Εύχομαι να είστε καλά και να περνάτε όμορφα, με στιγμές ξεκούρασης και χαράς.

Λίγο ακόμη καλοκαίρι μας έμεινε… Κι επειδή δεν αντέχω την αφόρητη ζέστη, θα πω απλά "υπομονή". Ας κρατήσουμε τις όμορφες στιγμές του και ας περιμένουμε τις πιο γλυκές και δροσερές μέρες που έρχονται.

Υ.Γ.: Προσπαθώντας να βρω έναν τίτλο για την ανάρτηση, μου γεννήθηκε ένας μικρός προσωπικός στοχασμός, ένα δικό μου απόσταγμα σκέψης. Επειδή όμως ήταν μεγάλο για τίτλος, το αφήνω εδώ σαν υστερόγραφο, για να καταλάβετε πώς γεννήθηκε και ο ίδιος ο τίτλος.

«Η μεγαλύτερη δύναμη του ανθρώπου δεν βρίσκεται στην ισχύ του, αλλά στην ικανότητά του να κρατά τη χαρά μέσα του.»

 Σας φιλώ και σας στέλνω αγάπη!