Έτσι τη νύχτα
ανταμώνεις απ' τη μέρα
τα όσα αποκρύπτεις απ' τον εαυτό σου
και όπως είθισται,
είναι η αλήθεια.
Έκανα μια προσπάθεια να ζωγραφίσω.
Μάταιη η τόλμη μου.
Άγονη η ψυχή, το ταλέντο στείρο.
Λένε,
πως η σιωπή ειναι η καλύτερη συντρόφισσα,
μα τα λόγια, τα απαγορευμένα,
μοιάζουνε με έναν άνθρωπο
που θέλησε να εκπληρώσει έναν στόχο
μα στην αφετηρία,
χάθηκε από την τσέπη του ένα φτερό αγγέλου
που τόσο είχε ποθήσει.
Τι δύσκολο πράγμα να έχεις όνειρα
και να μη μιλάς για αυτά.
Να παλεύεις μα να μη μάχεσαι.
Να κερδίζεις και να 'σαι ηττημένος.
Τίποτα δεν μας ανήκει.
Μόνο το σήμερα περνάει και χάνεται
γιατί τα άστρα κατέκτησαν τον κόσμο.
Ό,τι μας δίνεται χωρίς απαίτηση δεν πάει χαμένο.
Μόνο τότε το μέλλον μας ανήκει.
Χωρίς δισταγμό, χωρίς λογική, χωρίς ανάγκη
μόνο με όνειρα και συνείδηση
γιατί ο σεβασμός εμπίπτει σε μια ανάμνηση θολή.
Στόχος το χθες,
γιατί οι μέρες περνούν ενώ τα όνειρα σέρνονται.
Κι ύστερα θα σου μιλήσω για τον ήλιο
όμως πιότερο αγαπώ τη σιωπή
γιατί στα μάτια μου κατοπτρίζονται οάσεις
και η φυλακή του νου
είναι το αιώνιο πέρασμα
στη λίμνη των συναισθημάτων.
Κι όταν δεν με καταλαβαίνεις, παιδεύομαι.
Κι όταν δεν με ακούς, σε εξουσιάζω.
Κι όταν δεν με ακολουθείς, παρασύρομαι.
Κι όταν δεν μου μιλάς, σε πονάω.
Και κάπως έτσι τη μέρα
ανταμώνεις απ' τη νύχτα
τα όσα είσαι και όπως είθισται,
είναι παροδικά.
Έκανα μια προσπάθεια να γράψω.
Λάθος κίνηση, καμιά διδαχή,
κανένα τέλος συνετό.
Λένε, πως μόνο λίγοι, οι σοφοί
μπορούν να ακούσουν τον ήχο των λέξεων.
-- Ο ήχος των λέξεων - Κική Κωνσταντίνου
Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά.
Αυτό το ποίημα γράφτηκε πριν από δύο χρόνια, για την ακρίβεια στις 21/07/2024, και χθες μου το «θύμισε» το Facebook. Πάλι καλά που έχει τη δική του αρχειοθήκη και μας φέρνει ξανά μπροστά μας όμορφες στιγμές που έχουμε ζήσει (γράψει στη δική μου περίπτωση).
Εγώ, γράφοντας όλα αυτά τα χρόνια, έχω δημιουργήσει τόσα πολλά κείμενα που πολλές φορές δεν θυμάμαι καν τι έχω γράψει (τα θυμάμαι αποσπασματικά όμως). Παρ' όλα αυτά, το συγκεκριμένο ποίημα κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Έτσι, χθες αποφάσισα να το κοινοποιήσω ξανά στο προφίλ μου.
Αρκετά αργότερα έλαβα ένα πολύ ξεχωριστό μήνυμα. Αφού πήρα την άδεια από τον άνθρωπο που μου το έστειλε, θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας. Δεν το κάνω συχνά αυτό. Συνήθως, όταν λαμβάνω προσωπικά μηνύματα, τα κρατώ για μένα, γιατί πιστεύω πως, αν κάποιος επέλεξε να μου γράψει ιδιωτικά και όχι δημόσια, σίγουρα έχει τους λόγους του.
Όμως αυτό το μήνυμα ήταν τόσο όμορφο, τόσο ζωντανό, τόσο αληθινό. Ένιωσα πως είχε μπει πραγματικά μέσα στο ποίημα και είχε αγγίξει την ψυχή του. Και γι' αυτό ήθελα πολύ να το μοιραστώ μαζί σας.
Γιατί με έκανε να νιώσω όμορφα. Γιατί μου θύμισε πως ένα έργο δεν τελειώνει τη στιγμή που γράφεται. Συνεχίζει να ζει μέσα στους ανθρώπους που το διαβάζουν. Και δύο χρόνια μετά, αυτό το ποίημα κατάφερε να συγκινήσει, να ταξιδέψει και να αγγίξει ακόμη μία καρδιά.
Τελικά, ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη της γραφής, να αντέχει στον χρόνο και να συνεχίζει να βρίσκει τον δρόμο της προς τις ψυχές των ανθρώπων.
Και κάπου εδώ... συγκινούμαι.
Ορίστε το ξεχωριστό μήνυμα που έλαβα:
«…Διάβασα το ποίημά σου σαν μια νυχτερινή περιπλάνηση μέσα στη συνείδηση ενός ανθρώπου που προσπαθεί να συμφιλιώσει την ανάγκη να εκφραστεί με τη βαθιά επίγνωση ότι η έκφραση δεν θα είναι ποτέ αρκετή. Αυτό που μου άφησε είναι μια αίσθηση μοναξιάς που δεν παρουσιάζεται ως συναίσθημα, αλλά ως τρόπος ύπαρξης. Ο ομιλητής (ομιλήτρια;) δεν φαίνεται να απευθύνεται σε κάποιον συγκεκριμένο, μοιάζει περισσότερο να συνομιλεί με τον εαυτό του και ταυτόχρονα, με όποιον μπορεί να αναγνωρίσει κάτι από τον εαυτό του μέσα στους στίχους. Αυτό κάνει το ποίημα προσωπικό, χωρίς να γίνεται εξομολογητικό. Το μοτίβο της αποτυχίας εμφανίζεται επανειλημμένα και ίσως με άγγιξε περισσότερο από όλα τα άλλα στοιχεία. Συγκεκριμένα εστίασα «Έκανα μια προσπάθεια να ζωγραφίσω.», «Έκανα μια προσπάθεια να γράψω.» Δεν το διάβασα ως αυτοϋποτίμηση. Το διάβασα ως την αίσθηση ότι κάθε μορφή τέχνης είναι εξαρχής καταδικασμένη να μη χωρέσει αυτό που νιώθει ο δημιουργός. Η ζωγραφική αποτυγχάνει, η γραφή επίσης… κι όμως το ίδιο το ποίημα υπάρχει. Υπάρχει μια όμορφη ειρωνεία εδώ γιατί λες ότι απέτυχες να γράψεις, ενώ ο αναγνώστης κρατά στα χέρια του ένα ολοκληρωμένο ποίημα. Το τέλος, με τον «ήχο των λέξεων», μου έδωσε την εντύπωση ότι όλο το ποίημα λειτουργεί ως απόδειξη αυτής της τελευταίας φράσης και φαντάζομαι ισχύει αυτή μου η σκέψη γι' αυτό και ο τίτλος αποκτά νόημα μόνο αφού τελειώσει το ποίημα. Δεν αρκεί να διαβάσει κανείς τις λέξεις, πρέπει να αφουγκραστεί το συναίσθημα που υπάρχει ανάμεσά τους και εγώ τα κατάφερα. Συγχαρητήρια. Ένα ποίημα τόσο ξεχωριστό!»
Νιώθω βαθιά ευγνώμων που ο άνθρωπος αυτός, που διάβασε προφανώς με τη ψυχή του το ποίημα, δεν κράτησε αυτές τις σκέψεις μόνο για τον εαυτό του, αλλά επέλεξε να μου τις στείλει. Και ακόμη περισσότερο, που μου επέτρεψε να τις μοιραστώ και μαζί σας.
Νιώθω πως αυτό το μήνυμα δεν είναι απλώς μια κριτική ή μια όμορφη ανάγνωση. Είναι η απόδειξη ότι ένα ποίημα συνεχίζει να ζει όταν συναντά τον αναγνώστη του. Κάτι που ανέφερα ήδη επάνω δηλαδή. Γι' αυτό και πιστεύω πως αξίζει να συνοδεύει το ίδιο το ποίημα, σαν ένας δεύτερος διάλογος, που γεννήθηκε μέσα από αυτό και το ολοκληρώνει με τον πιο όμορφο τρόπο.
Χαρούμενη και βαθιά συγκινημένη, λοιπόν, σας χαιρετώ και σας εύχομαι να έχετε μια όμορφη μέρα, γεμάτη αληθινές συναντήσεις, λέξεις που αγγίζουν την ψυχή και ανθρώπους που ξέρουν να τις ακούν.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ