Mάνα

 

 

Μάνα,

σου λείπουν τρία σύμφωνα, μάνα.

Σου λείπει το γράμμα θήτα,

το ηρωικό θήτα που τόσο σε χαρακτηρίζει.

Θυσία μάνα, θυσία.

Θυσία τα μάτια σου,

θαλπωρή η αγκαλιά σου.

Μεγαλώνεις και γίνεσαι παιδί.

Ολοκληρώνεσαι, ανακαλύπτοντας παράλληλα,

νέα κομμάτια του εαυτού σου.

Μέσα από την γέννηση

άγνωστων υπάρξεων για τη ζωή σου,

μπορείς να δεις την αλήθεια που σε χαρακτηρίζει.

Συγχωρείς και συγχωρείσαι.

Λυτρώνεις και λυτρώνεσαι.

Προστατεύεις και γίνεσαι ένας κύκλος, με απεριόριστο εμβαδόν.

Αναγνωρίζεις τι θα πει να είσαι «παιδί»  και έχεις στη ζωή,

μια δεύτερη ευκαιρία.

 

Μάνα,

σου λείπουν τρία σύμφωνα, μάνα.

Σου λείπει το γράμμα κάππα,

το φλογερό κάππα που σαν μάστιγα μας έκαψε.

Ασφυκτική η αγάπη σου,

ένα κόκκινο κασκόλ τα όνειρά σου.

Λυτρωτικός ιδρώτας η ματιά σου

και η μνήμη σου θύελλα

ενός τόπου που το χιόνι δεν αγγίζει το χώμα

το κρύο δεν σε διαπερνά

η βροχή δεν χαϊδεύει τα μαλλιά των ανθρώπων

και ο ήλιος, δεν μοιράζει αυταπάτες πίσω από το σφραγισμένο δωμάτιο.

Μέσα σου, χτυπάει ακατανίκητα μια ζεστή καρδιά μα στα χέρια της,

έρμαιο, μην αφήνεσαι.

Είσαι συναισθηματική μα ταυτόχρονα απόλυτη.

Είσαι μεθοδική και συνάμα διπλωμάτης.

Είσαι διορατική μα στην θεία σου χάρη, δεν αφήνεσαι.

Τα εμπόδια κάνουν τους αθλητές γιατί εκείνα

τους πείσμωσαν για να τα ξεπεράσουν.

 

Μάνα,

σου λείπουν τρία σύμφωνα, μάνα.

Σου λείπει το γράμμα χι,

το εικοστό δεύτερο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου

και ο αριθμός είκοσι δύο

συμβολίζει την πίστη, τον ιδεαλισμό,

τα οράματα και την πρωτοτυπία.  

Είναι ο αριθμός της φιλανθρωπίας ,

της ηθικής , της φιλίας και της πνευματικότητας.

Θεωρείται πολύ δυνατός διότι αποτελείται από δύο ένα

και αυτό τον κάνει να είναι ιδιαίτερα ισχυρός,

να έχει την δύναμη της ολοκλήρωσης ανώτερων καταστάσεων.

Όμως μάνα,

στη θαυμαστή επιστήμη των μαθηματικών,

το εύηχο σύμφωνο αυτό,

δηλώνει έναν άγνωστο παράγοντα ή  μια μεταβλητή.

Πόσοι άγνωστοι αστάθμητοι παράγοντες μάνα,

κατακλύζουν τη ζωή σου;

Πόσες μεταβλητές καλούμαι να λάβω; 

Ποια μεταβλητή ορίζει την ύπαρξή σου;

Γιατί τα τελευταία χρόνια σειρήνες στα αυτιά μου,

μου δείχνουν πως έχεις χάσει τον δρόμο σου; 

Γιατί με έφτασες στο σημείο να αναρωτηθώ

αν μπορείς στ’ αλήθεια, να σκοτώσεις τα παιδιά σου;

Άλλοτε ως Γυναίκα, άλλοτε ως μνήμη, άλλοτε ως Φύση

και τέλος, ως Πατρίδα!

 

Μάνα,

τι σου λέω, ρε μάνα,

εσύ διαθέτεις όλα τα φωνήεντα

γιατί κατέχεις δύο φορές το γράμμα άλφα

και αυτό, όλα τα εμπεριέχει.

Άλφα, όπως λέμε αγαπάω.

Έψιλον, όπως λέμε Ελλάδα.

Ήτα, όπως λέμε ηρωίδα.

Ιώτα, όπως λέμε ιδεατός.

Όμικρον, όπως λέμε όαση.

Ύψιλον, όπως λέμε υποχρέωση.

Ωμέγα, όπως λέμε ωριμότης.

Εν αρχή ην το τέλος, μάνα,

Εν αρχή ην το τέλος.

 

 

Μάνα – Κική Κωνσταντίνου

 

Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε με αφορμή το "The Mana Project: Τα χίλια πρόσωπα της Μάνας μέσα από ποιήματα και πεζά" , μια βραδιά που διοργανώθηκε στη Χαλκίδα από τέσσερις φίλες που γράφουν, την Κατερίνα Γιαμά, την Κατερίνα Λιάτζουρα, τη Μαργαρίτα Παπαγεωργίου και την Κάλλια Βαβουλιώτη και που περίμενα με μεγάλη χαρά κι αγωνία να παραστώ, να ακούσω, να συζητήσω, να προβληματιστώ, να απολαύσω και φυσικά να μοιραστώ τη δική μου ποιητική τοποθέτηση για τη "Μάνα", κάτι όμως που δεν κατέστη δυνατό, καθώς ένα ξαφνικό πρόβλημα υγείας με κράτησε μακριά τους.

Ευχαριστώ τις διοργανώτριες για την κατανόηση και εύχομαι να συνεχίσουν να γίνονται τέτοιες συγκεντρώσεις γιατί αγγίζουν και γαληνεύουν τη ψυχή και το μυαλό μας. 

Να είστε καλά, εκφραστικοί μου.