ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

  Είναι λεπίδες κοφτερές τα θέλω και τα αναγκαστικά   όχι των άλλων. Μια συνουσία κάτω από δρακόντεια μέτρα μπορεί να ανατρέψει τα μέτρα και τα σταθμά τους. Πανοπλία τα πρέπει και κράνη τα όχι και τα μη. Για ασπίδες ας μη μιλάμε. Καλοστεκούμενα πλαστικά γυαλιά που αν σπάσουν μπήγονται στο σώμα και πονάνε. Μια μάχη είναι τα πάντα, μια αβεβαιότητα σε ένα αιματοβαμμένο αύριο που πολλοί εβάφτισαν χρυσό! Μη γελιέσαι! Το ότι δίνεις ένα όνομα – μία χάρη - μία αρετή σε κάτι δε σημαίνει πως του ανήκει πάραυτα εντέλει. Δανεικά είναι όλα σε αυτή τη ζωή! Ακόμη και τα αγορασμένα είναι δανεικά. Δεν αγοράζεις τα πάντα, αγοράζεις το επιφανειακό τους περιτύλιγμα. Την τιμή ενοικίου που όρισαν κάποιοι ανόητοι εξουσιαστές. Με ένα κίτρινο διαβατήριο θέλω να τρέξω στη λασπωμένη θάλασσα και να τη γεμίσω   με χρώμα! Τι κρίμα… Όσους κουβάδες κι αν κουβαλήσω… κάθε φορά το γαλάζιο που ρίχνω μέσα της αίμα και λάσπη γίνεται θαρρώ. Βρωμάει! Μυρίζει σάρκες ανθρ...

  Σε κοιτάζω και ξέρεις τι βλέπω; Αλαζονεία!   Κρύα, ανέκφραστα μάτια που προσπαθούν να δηλώσουν την πορεία τους μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο από άδεια και κενά συναισθήματα.   Σε κοιτάζω και ξέρεις τι βλέπω; Αλαζονεία!   Μια παγερή, κέρινη έκφραση προσώπου που προσπαθεί να πείσει ότι είναι σημαντική στην κοινωνία μας. Άραγε πόσα ουσιαστικά πράγματα μπορεί να προσφέρει μια ψυχρή φυσιογνωμία που δεν κρύβει, μα και δε φανερώνει τίποτε το ουσιαστικό και το υποτυπώδες;   Σε κοιτάζω και ξέρεις τι βλέπω; Αλαζονεία!   Μια κενότητα που μου δείχνει πόσο βάθος έχεις μέσα στην ψυχή σου. Και δυστυχώς αυτό το βάθος δεν ορίζει γέμισμα, ορίζει κενό! Και ως γνωστόν, ότι προσπαθεί να γεμίσει κάτι κενό καταλήγει το ίδιο να αδειάσει.   Σε κοιτάζω και ξέρεις τι βλέπω; Αλαζονεία!   Ένα άκαμπτο σκληρό κορμί που νομίζει πως είναι άγαλμα μα στην ουσία είναι κέρινο ομοίωμα, στη θερμοκρασία λιώνει!   Σε κοιτάζω και ξέρεις τι ...

  Κι είναι το πράσινο! Είναι η ελπίδα, η χλωροφύλλη των ανθρώπινων ιστών μας. Είναι η κάθαρση, το οξυγόνο του "σάπιου" μονοξειδίου μας.   Κι είναι το πράσινο! Το ηλιόλουστο γρασίδι της λασπωμένης ψυχής μας. Το φύκι που ξέρασε στην αμμουδιά η αιματοβαμμένη θάλασσα.   Κι είναι το πράσινο! Μια κάμπια που έσκασε και θα γίνει πεταλούδα. Ένα λουλούδι που φύτρωσε στη γη και σύντομα θα ανθίσει.   Κι είναι το πράσινο! Μια εύηχη λέξη, μια κομπανία έγχορδων οργάνων που στόχο έχει να μάθει να παίζει μουσική σαν τσοπανόπουλο από τα φύλλα ενός δέντρου!   Κι είναι το πράσινο! Ένα χρώμα, ένας συμβολισμός, ένα συσπειρωμένο θέλω τόσων ανθρώπων! Μια αλυσίδα ανθρώπινων αντιδράσεων που στόχο έχει να ανακάμψει έναν βρώμικο αέρα που χρόνια τώρα αναπνέουμε.   Κι είναι το πράσινο! Μια βροχή από συντονισμένες συνιστώσες ανθρώπων που προσπαθούν , δεν επαναπαύονται. Δεν είναι οικολόγοι επειδή κάποιοι τους έμαθαν να αγαπάνε τη φύση μόνο όταν ...