Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΠΑΡΟΡΜΗΣΗ.

Η παρόρμηση των ανθρώπων μοιάζει πολύ με ένα παλιρροιακό κύμα. Εμφανίζεται ξαφνικά και ανάλογα το «ύψος» και τη «δύναμη» μπορεί να καταστρέψει τα πάντα.

Σχόλια

  1. Τι θα γινόταν όμως σε έναν κόσμο flat χωρίς παρόρμηση;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλημερα αγαπημενη μου μπλοκοφιλη! μα συμφωνω απολυτα μαζι σου πως χωρις παρορμηση ολα θα ηταν φλατ στις ζωες μας και γι αυτο αλλωστε πιο πανω ανεφερα αναλογα το υψος και τη δυναμη. διοτι ενα παλιρροιακο κυμα κανονικων διαστασεων ειναι ενα ομορφο θεαμα, οταν ομως ξεφευγει μπορει να γινει καταστροφεας. ετσι το σκεφτηκα τουλαχιστον απλα δεν το ανελυσα διοτι ηθελα να γραψω απλως λιγες γραμμες.

      σε ευχαριστω πολυ για το σχολιο. φιλακια πολλα

      Διαγραφή
  2. Το θέμα είναι φίλη μου αγαπημένη, το τι σωσίβιο κρατάμε εμείς, ή πώς μπορούμε να το χειριστούμε, για να μη μας επηρεάσει, όσο ψηλό ή ορμητικό και αν είναι. Στο χέρι μας είναι!!!
    Φιλια πολλά αγαπημένη μου!!!
    Με την αγάπη μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλημερα γλυκια αγαπημενη κι ανεπαναληπτη Ροδουλα μου! Ωραια η τοποθετηση με το σωσιβιο! πολυ καλη! φιλακια πολλα!

      Διαγραφή
  3. Άσε κι έχω καεί από τον παρορμητικό μου χαρακτήρα...
    Ευτυχώς να λέω που κάποιες παρορμητικές μου κινήσεις δεν είχαν επιπτώσεις σε τρίτους...
    Ευτυχώς, περνώντας τα χρόνια, κάπως το ελέγχω το θέμα!
    Φιλί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Aθηνα μου ημουνα σιγουρη οτι ο παρορμητισμος ειναι κατι που σε χαρακτηριζει ομως ειμαι το ιδιο σιγουρη πως ειναι πλεονεκτημα για σενα και οχι ελαττωμα. Τα παντα εχουν διπολικη αξια, το θεμα ειναι πως επιλεγει ο καθε ανθρωπος να χρησιμοποιησει τα στοιχεια του χαρακτηρα του και δεν εχω καμια αμφιβολια πως ο παρορμητισμος και ο αυθορμητισμος που δε διακρινει ειναι πλεονεκτηματα και μονο πλεονεκτηματα για σενα! φιλακια πολλα πολλα! <3

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...