Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ - ΔΕ ΞΕΧΝΑΜΕ!


"Το Μεγάλο Μας Τσίρκο"
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης,
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος,
Ερμηνεία: Νίκος Ξυλούρης & Τζένη Καρέζη, 1974.

Σχόλια

  1. Είναι πολλοί που και ξέχασαν και πούλησαν Κικίτσα μου ...
    Καλημέρα κορίτσι μου και καλή βδομάδα! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eχεις δικιο κοπελα μου αλλα ευτυχως υπαρχουν κι αλλοι που θυμουνται και διαδιδουν!
      Φιλακια πολλα! Καλημερα! <3

      Διαγραφή
  2. Φυσικά και δεν ξεχνάμε... όσα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ αξίζουν! Πολλά φιλιά φίλη μου, καλή εβδομάδα! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ωραία μουσική επιλογή έκανες, Κική μου! Απ΄ αυτές, που δεν σ΄αφήνουν να ξεχάσεις! Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δε θα ξεχάσουμε ποτέ! Φιλάκια και καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κοντά στους φασίστες που δεν θέλουν να ξέρουν έχουν κολλήσει και πολλοί άλλοι που θέλουν να ξεχάσουν. Και να σκεφτείς ότι πριν 30-35 χρόνια (τότε που ήταν της μόδας) όλες αυτές οι κότες έτρεχαν να παραστήσουν τους αντιστασιακούς και να καπηλευθούν τους αγώνες των ηρώων.
    Και δεν είχαν κρατήσει ποτέ τους ούτε πανό!
    Για τέτοιες κότες λυράτες λέμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι ναι εχεις δικιο Πετρο, τα εχω ακουσει και εγω αυτα! τι να πεις! οι ανθρωποι η θα ειναι μαχητες η θα τους προσποιουνται! υπαρχουν κι αυτες οι θλιβερες και μιζερες προσωπικοτητες. δυστυχως!

      να εισαι καλα! καλημερα!

      Διαγραφή
  6. Εγω πιστεύω ότι έχουμε ξεχάσει και απλά γιορτάζουμε μια μέρα χωρίς λόγο Κική μου!
    Δεν θυμόμαστε τίποτα!
    Ελπίζω να ξαναβρούμε την μνήμη μας.
    Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. εγω δε το πιστευω αυτο Ελενακι μου.
      θαρρω και ενας να θυμαται μπορει να το διδαξει και σε αλλους.
      να εισαι καλα αγαπημενη μου!
      φιλακια πολλα πολλα!

      Διαγραφή
  7. ΟΧΙ δε ξεχνάμε..
    Οπως και δε ξεχνάμε ότι πολλοί απ τη λεγόμενη γενιά του πολυτεχνείου
    κεφαλοποίησαν τον αγώνα τους..
    41 χρόνια μετά, το ψωμί παιδεία ελευθερία ακόμα δε επιτεύχθηκε..
    Τώρα προστέθηκε άλλο ένα αίτημα.. για πραγματική δημοκρατία, Αμεση Δημοκρατία.
    Και μπορεί σήμερα να είμαστε λίγοι.. αύριο θα είμαστε πολλοί.

    την καλησπέρα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαιρομαι για την αισιοδοξη ματια σου φιλε μου!
      να εισαι καλα!
      καλημερα!

      Διαγραφή
  8. Τοτε την εποχη του σκοταδισμού, που συνέλαβαν εξαιτιας αυτης της παραστασης την αξεχαστη Τζενη!
    Καλό ξημέρωμα και καλή εβδομάδα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. να σαι καλα Αριαδνη μου! καλημερα και καλη εβδομαδα και σε σενα!

      Διαγραφή
  9. Δεν ξεχνάμε τους αγώνες, τους βασανισμένους, τους νεκρούς.
    Ξεχάσαμε το νόημα και τα μηνύματα που έβγαινε από όλο αυτό....
    Ξεχάσαμε Κική μου.

    Καλή σου μέρα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μπορουμε να θυμηθουμε και παλι νομιζω. οσο υπαρχουν ανθρωποι με ιδεωδη θα μπορουμε. φιλακια πολλα!

      Διαγραφή
  10. Εγώ ιδιαίτερα,...όχι γιατί αυτή τη μέρα την πέρασα τότε σε..κρατητήρια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Το έργο αξίζει να το ακούσει κανείς ολόκληρο καια για το κείμενο και για τα τραγούδια!!!!
    Κι αν δεν ξεχνάμε, σημασία έχει και τι θυμόμαστε και γιατί....

    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Και όμως πολλοί ξέχασαν, πολλοί δεν θυμήθηκαν, πολλοί δεν θα μάθουν ποτέ. Σε καλημερίζω Κική μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Πολλές πολλές καλημέρες, Κική μου :)

    υγ: Το 2012, αν θυμάμαι καλά, είχε ανεβεί στο Βασιλικό Θέατρο στη Θεσ/νίκη. Κι ήταν τέλειο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν το ηξερα! σιγουρα θα ηταν συγκλονιστικο!
      καλημερα καλε μου φιλε!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...