Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




Kαι κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι το αύριο….
            Αυτό το αύριο που δε ξέρουμε τι μας επιφυλλάσει κι όμως, το περιμένουμε πώς και πώς με την ελπίδα για κάτι νέο, κάτι καλό, κάτι ευχάριστο, κάτι ακόμη καλύτερο από αυτό που ήδη έχουμε.
            Και πώς να μη το κάνουμε αυτό;
Πώς είναι δυνατό να πάψεις να ελπίζεις για κάτι καλύτερο στη ζωή σου;
Πώς είναι δυνατό να πάψεις να ονειρεύεσαι;
Να πάψεις να βάζεις στόχους;
Να πάψεις να βάζεις προτεραιότητες;
Να βάζεις μυαλό; Ε;
Ναι πώς είναι να βάζεις μυαλό;
Ναι να βάζεις μυαλό! Γιατί ολοένα και ζητάμε περισσότερα πράγματα δίχως ποτέ να ζητήσουμε να βάλουμε λίγο παραπάνω μυαλό από αυτό που ήδη έχουμε ή να πω καλύτερα να το βάλουμε να λειτουργήσει περισσότερο σωστά και έξυπνα προς όφελός μας….
Να βάλουμε μυαλό για ένα καλύτερο μέλλον…
Για ένα καλύτερο αύριο…
Ακόμη και για ένα καλύτερο λεπτό…
Ναι για ένα λεπτό… γιατί μέσα σε ένα μόνο λεπτό μπορεί να πάρεις αποφάσεις σημαντικές που θα στιγματίσουν για πάντα τη ζωή σου αλλά ίσως και τις ζωές των άλλων.
Σε λίγα μόνο λεπτά δε παίρνονται πολλές αποφάσεις που μετα τις μετανιώνουμε και δε μπορούμε να τις ανακαλέσουμε στη συνέχεια;
Κάνω λάθος;
Ποτέ δεν αργεί μέσα  σε ένα λεπτό να έρθει η καταστροφή…
Τώρα θα μου πείτε λίγο μυαλό παραπάνω θα μας βοηθούσε να παίρνουμε τις σωστές αποφάσεις μέσα σε λίγα λεπτά;
Τι να πω… ίσως και ναι ίσως και όχι….
Ίσως και να είναι θέμα εξάσκησής του…
Δε ξέρω… δεν έχω καταλήξει ακόμη…
Ξέρω μονάχα πως το μυαλό όλοι μας το έχουμε, το θέμα είναι να το διαχειριζόμαστε σωστά.
Και φυσικά δε μιλώ για τη δύναμη του μυαλού, δεν είμαι η κατάλληλη να μιλήσω γι’ αυτό, μιλώ μονάχα για τη σκέψη του μυαλού μας.
Είναι μαγικό το να σκέφτεσαι αλλά είναι τραγικό το να σκέφτεσαι εις βάρος άλλων…..
Έχουμε αυτή την ιδιότητα, αν μπορώ να το πω έτσι και αντί να το χρησιμοποιούμε για δικός μας όφελος, τη χρησιμοποιούμε για κακό των συνανθρώπων μας.
Κι ύστερα λέμε «Αυτός δεν αλλάζει μυαλά» αλλά πάντοτε ξεχνάμε πως και εμείς το ίδιο κάνουμε….
Για μένα το ανθρώπινο μυαλό είναι κάτι σαν όλα τα μέλη του σώματός μας.
Χρειάζεται αγάπη και φροντίδα για να ¨ζήσει¨ σωστά.
Χωρίς αυτό δε μπορούμε να σκεφτούμε τίποτα!
Να ονειρευτούμε τίποτα!
Να πραγματοποιήσουμε τίποτα!
Να «πετάξουμε» σε αλλά μέρη και σε άλλους κόσμους.
Μα πάνω απ’ όλα να μάθουμε. Να μάθουμε ένα σωρό πράγματα που θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους!
Κι αυτό το μυαλό δε μετριέται με IQ….
Ούτε βραβεύεται με βραβεία….
Και ξέρετε γιατί;
Γιατί μιλώ για το «μυαλό» της καρδιάς μας!
Αυτό που όλοι μας διαθέτουμε στο ίδιο επίπεδο και άλλοι το καλλιεργούμε και άλλοι το καταχωνιάζουμε!
Κι όταν μάθουμε τη πραγματική του αξία, γιατί αργά ή γρήγορα θα τη μάθουμε, τότε μονάχα θα καταλάβουμε πόσο μεγάλο λάθος κάναμε που το καταχωνιάσαμε.
Γιατί η καλλιέργεια αυτού του μυαλού είναι σα τις καλλιέργειες των αγροτών μας.
Είναι αυτό που λένε: Ότι σπείρεις θα θερίσεις.
Κι αν κάποιες φορές η «σοδειά» του λόγο των διάφορων «καιρικών φαινόμενων» δεν είναι αυτή που ελπίζαμε, μη στεναχωριέστε.
Μια καλή περασμένη σοδειά έχει αρκετό απόθεμα για όλους μας.
Και για μας, αλλά και για τους διπλανούς μας!



Σχόλια

  1. Με τη δύναμη της σκέψης και της καρδιάς μας μπορούμε να μετακινήσουμε κάστρα, Κική μου. Καλό είναι κάποια στιγμή να το συνειδητοποιήσουμε. Πολλά φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...