Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"ΛΑΦΥΡΑ ΕΝ ΧΟΡΩ" ΑΠΟ ΤΗΝ 4DANCE ACADEMY ΧΑΛΚΙΔΑΣ







Μη ρωτάς τι θέλει ο κόσμος. Ψάξε τι είναι αυτό που σε ζωντανεύει και κάν’ το. Γιατί αυτό που θέλει ο κόσμος, είναι ζωντανούς ανθρώπους.
Howard Thurman, 1899-1981, Αμερικανός συγγραφέας & θεολόγος


Πιο συγκεκριμένα και με αλφαβητική σειρά,
τις απαγγελίες των ποιημάτων – υπό μορφήν θεατρικού αναλογίου και δραματοποίησης – μας παρουσίασαν οι:


Γρηγόρης Γετίμης
Aρετή Κόκκαλη
Zωή Κουτσαυλή
Κική Κωνσταντίνου
Bίκυ Μπασούκου
Nίκος Πικραμένος
Έλενα Παπουτσή
Αλέξανδρος – Σταμάτης Ρηγόπουλους
Αντώνης Στεφανιδάκης


Στους ξεχωριστούς ρυθμούς της κίνησης, της μουσικής και τον μαγικό
κόσμο του χορού, μας μύησαν με τις χορογραφίες τους – κατά
αλφαβητική σειρά – οι:


Αρετή Κόκκαλη
Bίκυ Μπασούκου
Λάζαρος Νεοφώτιστος
Nίκος Πικραμένος
Αλέξανδρος – Σταμάτης Ρηγόπουλος


Τα Λάφυρα εν Χορώ και Κινήσει – μας παρουσίασαν – κατά αλφαβητική σειρά, οι:

Χριστίνα Αλεξίου
Γιώτα Γιώργα
Αρετή Κόκκαλη
Μαίρη Μαργώνη
Bίκυ Μπασούκου
Λάζαρος Νεοφώτιστος
Χάρης Νιανιάς
Κορίνα Ντόβρου
Μαργαρίτα Παππά
Λία Πατέρογλου
Nίκος Πικραμένος
Αλέξανδρος – Σταμάτης Ρηγόπουλος



Συντελεστές:
Συγγραφέας: Κική Κωνσταντίνου
Σκηνοθετική Επιμέλεια: Αρετή Κόκκαλη
Μουσική Επιμέλεια: Βίκυ Μπασούκου, Νίκος Πικραμένος
Σκηνικά: Αλέξανδρος Σταμάτης Ρηγόπουλος
Φώτα: Αντώνης Στεφανιδάκης, Μαίρη Μαργώνη



 
Εντάξει εκφραστικοί μου, τι να σας λέω, νομίζω πως το χαμόγελό μου αλλά και το χαμόγελό μας, μιλάει από μόνο του!
Γεμάτη ευγνωμοσύνη, σας χαιρετώ.

 

Σχόλια

  1. Μπράβο Κική μου! υπέροχες στιγμές. Από όσα είδαμε στο facebook καταλάβαμε την ομορφιά της παράστασης σε όλα τα επίπεδα. Είμαι πολύ χαρούμενος που το έζησες. Τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές αυτής της παράστασης.
    Φιλιά, και πάμε στα επόμενα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...