Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΕΚΤΟΣ...



Απόσπασμα από την μουσικοχορευτική - ποιητική παράσταση "Λάφυρα Εν Χορώ" της σχολής χορού 4dance Academy Χαλκίδας με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" της Κικής Κωνσταντίνου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις mystory.gr Χορός: Αργεντίνικο Τάνγκο Χορογραφία: Αρετή Κόκκαλη Αλέξανδρος - Σταμάτης Ρηγόπουλος Εκτέλεση χορογραφίας: Αρετή Κόκκαλη Αλέξανδρος - Σταμάτης Ρηγόπουλος Πληροφορίες για την 4dance Academy: facebook page: https://www.facebook.com/4Dance-Acade... instagram:https://www.instagram.com/4dance_acad... youtube channel: https://www.youtube.com/channel/UCrmp... Iστότοπος: https://4dance.business.site/ Πληροφορίες για τα έργα της Κικής Κωνσταντίνου: www.ekfrastite.blogspot.com facebook page: https://www.facebook.com/kikhkon/ instagram: https://www.instagram.com/kikh_konsta...





Το αργεντίνικο τάγκο πρωτοέφτασε στα Βαλκάνια και την ανατολή μέσα από τα γαλλόφωνα καμπαρέ και στέκια, για αυτό και στους περισσότερους ελληνόφωνους είναι γνωστό με τη γαλλική του προφορά – «ταγκό». Είτε έτσι, είτε αλλιώς, δεν υπάρχει διάνοια που στο άκουσμα της λέξης να μην συνεπαίρνεται από τον φανταστικό του ερωτισμό, τις δυναμικές και ταχύτατες φιγούρες, την αισθησιακή κίνηση και τη μαγεία της λατινικής Αμερικής.
Γεννημένο στα τέλη του 19ου αιώνα στα φτωχικά σοκάκια του Μπουένος Άιρες, ανάμεσα σε παρακμιακά στέκια, περιθωριακά κοινωνικά στοιχεία και οίκους ανοχής, αλλά και μεροκαματιάρηδες μετανάστες που δεν είχαν άλλη διέξοδο για διασκέδαση από τη μουσική και το χορό, το Τάγκο ήταν εξαρχής έκφραση πάθους, σκληροτράχηλου ανδρισμού και ακαταμάχητης θηλυκής γοητείας.
Σύμφωνα με τους ειδικούς, το Τάγκο, όπως και κάθε τι υπέροχο στον ανθρώπινο πολιτισμό, είναι ένα αμάλγαμα διάφορων πολιτισμών και μουσικών στοιχείων από πολλές χώρες, και εκφράζει κυρίως τον πόθο ενός μοναχικού άνδρα για έναν αιώνιο, συχνά ανικανοποίητο έρωτα, που συνεχώς ονειρεύεται και προσπαθεί να υποτάξει, μα πάντα μοιάζει να του ξεφεύγει.
Το τάγκο, ειδικά στην αργεντίνικη εκδοχή του, πολεμήθηκε όσο κανείς άλλος χορός από τον καθωσπρεπισμό της εκκλησίας και της αστικής τάξης, καθώς θεωρήθηκε «ανήθικος», «βάρβαρος», «προκλητικός» και ένα σωρό άλλα, που έμοιαζαν να ρίχνουν το φταίξιμο για όλα τα κακά της κοινωνίας σε τούτο το υπέροχο μουσικοχορευτικό δημιούργημα.

Τίποτα, όμως, ούτε καν ο κίνδυνος αφορισμού από την ενορία, δεν εμπόδισε χιλιάδες παθιασμένους νέους και ηλικιωμένους, κυρίους και «αλήτες», αριστοκράτισσες και κορίτσια της νύχτας να μυηθούν στο μαγικό κόσμο του Τάγκο, είτε στην πιο αποστειρωμένη, γαμήλια εκδοχή του, είτε στην αισθησιακή μορφή των σκοτεινών καμπαρέ της δεκαετίας του 1920.
Χορός απόλυτα προσωπικός, σχεδόν εγωιστικός, μα παράλληλα η απόλυτη εξύμνηση του συγχρονισμού και της συνεργασίας, σπάνια χαρακτηρίζεται από χαρωπές μελωδίες – σχεδόν πότε για την ακρίβεια. Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Μιλά για μια αγάπη που πασχίζει συνεχώς να ξεδιψάσει, μα δεν το κατορθώνει ποτέ.


Πηγή: https://www.semelihotel.com.cy/es/blog/news/75-argentiniko-tango-afieroma-ston-pio-erotiko-xoro



ΔΕΙΠΝΟ




" Η ώρα δέκα ακριβώς.

Στρωμένο τραπέζι για δυο.
Μια λευκή σύνθεση λουλουδιών καλύπτει την «παλαιότητα» των σερβίτσιων.
Απλώνω απαλά τα χρυσά μαχαιροπίρουνα, προσέχοντας να μη φανούν οι «τσαλακωμένες» μεριές του κεντητού τραπεζομάντιλου.

Όμορφο τραπέζι!
Ρομαντικό και αθώο, όπως μας αξίζει!

Μια τελευταία πινελιά, το δίπλωμα σε σχήμα φιόγκου στις χαρτοπετσέτες και το ξύλινο τραπέζι είναι έτοιμο να υποδεχθεί το δείπνο, που με τόσο κόπο και χαρά ετοίμασα.

Τρέχω στην κουζίνα και καταφθάνω νιώθοντας υπερήφανη που κρατώ χρυσές πιατέλες στα λευκά μου δάχτυλα. Πολύχρωμα και ποικίλα εδέσματα απλώνω με χάρη στο τραπέζι και μελετώ το λίγο χώρο που αφήνω για να τοποθετήσω το κρασί που υποσχέθηκες πως θα φέρεις.

Τα ποτήρια του νερού και του κρασιού λαβαίνουν τη θέση τους περίτρανα και στο τέλος τοποθετώ τα χρυσά πιάτα στα οποία θα σερβιριστούμε για να μας θυμίσουν πόσο ευγνώμονες είμαστε που μπορούμε να τρώμε ακόμη.

Ντριν ντριν!
Το κουδούνι χτυπά.

Ταράζομαι! Όμορφη ταραχή!
Η ματιά μου φευγαλέα τρέχει στο χώρο που θα σε υποδεχτώ και αγχώνομαι όταν συνειδητοποιώ πως έχω ξεχάσει να ανάψω ένα μικρό κηροπήγιο που αγόρασα αποκλειστικά για εμάς με σκοπό να στολίσω περαιτέρω το ρομαντικό, χαμηλό φωτισμό μας.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα το κηροπήγιο των ονείρων μου στέκει καμαρωτό στη μέση του τραπεζιού που θα φιλοξενήσει το δείπνο μας και εγώ σαν πεταλούδα που μόλις άνοιξε φτερά για να πετάξει, θέλω να εξερευνήσω τον πράσινο κάμπο που βλέπω από μακριά.

Ντριν Ντριν!
Το κουδούνι ξαναχτυπά!

Τρέχω να ανοίξω κάνοντας μια μικρή στάση στον καθρέφτη του διαδρόμου. Με κοιτάζω και δείχνω όμορφη κάτω από το φως των αγγελικών κεριών μου.

Στέκομαι στο κατώφλι.
Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Τη νιώθω!

Ανασαίνω βαθιά και σαν μωρό που πίνει το γάλα του με λαχτάρα για να μεγαλώσει ανοίγω την πόρτα!

Με κοιτάζεις, δε λες λέξη και εισβάλλεις μεγαλοπρεπής, όπως πάντα, στο δωμάτιο που επεξεργάζεσαι εξονυχιστικά.

Με κοιτάς! Σε κοιτάω!
Μου χαμογελάς! Σου χαμογελώ!
Σε καλωσορίζω! Δεν απαντάς!

Ένα φευγαλέο χαμόγελο, μια ειρωνική ματιά και οδηγείσαι από μόνος στην τραπεζαρία. Εγώ κάνω αυτό που ξέρω καλά! Απλώς σε ακολουθώ! Μην παραλείποντας βέβαια να θαυμάσω το πόσο υπερήφανος, σπουδαίος και μεγαλειώδης δείχνεις!

Χρειάστηκαν λίγα δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσω πως εκτός από το λευκό κρασί, που ευτυχώς, αυτή τη φορά δεν ξέχασες να φέρεις, κρατάς ένα μπουκέτο με κόκκινα τριαντάφυλλα.

Τα κοιτάζω και χαμογελώ αυθόρμητα!
Το βλέπεις! Δε μιλάς!
Απλώς μου την προσφέρεις!
Ψάχνω για κάρτα! Δεν έχει!
Απογοητεύομαι; Όχι, δεν ξέρω!
Χαίρομαι! Μου αρκεί που φρόντισες να στολίσεις το μπουκέτο με μια χρυσή κορδέλα.
Να θυμίζει τη λάμψη που έχασα! Τη λάμψη που μου πήρες!

Κάθεσαι στο αρχοντικό μας τραπέζι και η έντονη, διαπεραστική ματιά σου με κάνει να κοκκινίσω. Όχι από χαρά, όχι από ντροπή. Ίσως μόνο από τη συνήθη ύποπτη ματιά σου.

Σε σερβίρω με κατανυκτικό τρόπο και έπειτα σερβίρω εμένα.
Το κρασί το αφήνω σε σένα. Είναι άλλωστε δική σου «δουλειά».

Τρως σιωπηλά. Τρώω με χιλιάδες σκέψεις να με πολεμούν.

Σταματάς. Αφήνεις κάτω τα μαχαιροπίρουνα. Από σεβασμό θαρρώ, σε μιμούμαι.
Τα μακριά σου δάχτυλα σηκώνονται επάνω και με ένα φευγαλέο τους χτύπημα ανάβουν διάσπαρτα κεριά που βρίσκονται παντού στο χώρο.

Άλλη μια δική σου ουτοπική παράσταση σκέφτομαι. Άλλο ένα φαντασμαγορικό σόου που πρέπει να υπομείνω.

Χαμογελώ από συνήθεια και κάνω πως εκπλήσσομαι από το δήθεν ερωτισμό σου.

Κουνάς τον δείκτη του χεριού σου επιτακτικά και στο τέλος αφήνεις έναν έντονο ήχο να θυμίζει διαταγή! Ξαφνικά, η διαταγή εξετελέσθη!

Ένας αργός ρυθμός ταγκό ακούγεται από ένα γραμμόφωνο που θυμάμαι καλά πως εδώ και ένα χρόνο έχει χαλάσει.

Οι νότες με παρασέρνουν. Η μουσική με ζαλίζει. Ξέρω πως είναι άλλη μια θεατρική σου πλάνη μα αυτή τη φορά θα την απολαύσω εις γνώσιν μου.

Οι φλόγες των κεριών διαγράφονται σαν πύρινη λαίλαπα στα μάτια σου.
Το παραμύθι μου έχει για άλλη μια φορά αρχίσει.

Είμαι πριγκίπισσα και δε με νοιάζει τίποτε άλλο.

Με κοιτάς!
Σε κοιτώ!

Μου χαμογελάς!
Σου χαμογελώ!

Σηκώνεσαι!
Περιμένω!

Με ένα άκρως ιπποτικό χειροφίλημα μου ζητάς να σε συνοδέψω στο χώρο.
Υπακούω!

Κι όλα αλλάζουν!

Ξαφνικά, εγώ ντυμένη πριγκίπισσα.
Εσύ ιππότης.
Και το δωμάτιο μεταλλάσσεται σε ένα κάστρο.

Όλα τόσο φωτεινά! Όλα τόσο όμορφα.
Παραμυθένια!

Χορεύουμε! Χορεύουμε ευτυχισμένοι και ο κόσμος που ξάφνου βρέθηκε τριγύρω μας χειροκροτά.

Τι όμορφη στιγμή!
Δε θέλω να τελειώσει!

Κι όμως!
Με κοιτάς!
Κι όταν με κοιτάς έτσι, ξέρω πως εχει ήδη τελειώσει!

Κι όλα αλλάζουν!

Να ’μαστε πάλι καθισμένοι, σιωπηλοί, δίχως τη μουσική ευλογία.

Ξέρω! Είναι η ώρα του γλυκού!
Μια τούρτα που η ίδια επιμελήθηκα!
Μοιάζει γενεθλίων! Σίγουρα είναι έναυσμα, ελιξήριο ζωής!

Τη βρίσκεις νόστιμη! Τη γεύεσαι! Το βλέπω!
Σε ρωτάω αν θέλεις κι άλλο κομμάτι και το αρνητικό σου νεύμα με κάνει να τρέξω στην κουζίνα και να σου φέρω αφέψημα.
Χρειάζεται να χαλαρώσεις για το επόμενο χτύπημα. Την επόμενή μας αναμέτρηση.

Σηκώνεσαι από το τραπέζι και κατευθύνεσαι στο σαλόνι. Σωριάζεσαι επάνω στον ακριβό καναπέ!
Σε μιμούμαι! Δεν μπορώ άλλωστε να κάνω αλλιώς! Σε μιμούμαι!

Περνάει λίγη ώρα και όταν είσαι έτοιμος το βλέπω στα μάτια σου! Γυαλίζουν! Προκαλούν!

Με το γνωστό πλέον χτύπημα των δακτύλων σου χαρίζεις στο χώρο μια γαλήνια μουσική που προέρχεται από πέτρες του σύμπαντος!

Γαλήνη «πλημμυρίζει»! Η γνωστή ησυχία πριν το μεγάλο θόρυβο!

Με ένα δυνατό χτύπο του ποδιού σου στο πάτωμα, μια μεγάλη τρύπα ανοίγει και ξεφυτρώνει από μέσα της ένα μικρό, σκαλιστό τραπέζι, που το κοσμεί μια παρτίδα σκάκι!

Ασπρόμαυρες φιγούρες απλωμένες σε ασπρόμαυρα μικρά τετράγωνα!
Όπως ακριβώς το μυαλό μου στις καθημερινές, δολοπλόκες, συνήθειες άλλων!

Με κοιτάζεις έντονα!
Το ξέρω αυτό το βλέμμα!
Δε με κοιτάς!
Με προστάζεις!

Δε θέλω να σου κάνω τη χάρη!
Δε θέλω να κινήσω πρώτη εγώ!

Σε κοιτάζω για να καταλάβεις πως παραχωρώ τη θέση μου!
Νομίζω πως έτσι θα σε ντροπιάσω!
Μαστίγιο η ματιά σου! Ράβδος το βλέμμα σου!
Πληγή η πρώτη κίνησή μου!

Ο στρατιώτης ξεκίνησε!
Ο αξιωματικός ειδοποίησε!
Ο πύργος προστάτεψε!
Το άλογο έτρεξε!
Ο βασιλιάς εξολόθρευσε!
Η βασίλισσα αιχμαλωτίστηκε!

Άμοιρη βασίλισσα!
Τι κρίμα….

Το παιχνίδι έληξε!
Η βασίλισσα για άλλη μια φορά εκτός!
Εκεί που ανήκει!"


Aπόσπασμα από το "Δείπνο" που συναντά κανείς στα "Λάφυρα της Ψυχής μου" 


Η αφήγηση του Δείπνου έγινε από την Βίκυ Μπασούκου και η ερμηνεία των δύο ηρώων από τους: Αρετή Κόκκαλη και Αλέξανδρο Σταμάτη Ρηγόπουλο που βλέπετε και στο επάνω βίντεο!

Το πιο θερμό μου ευχαριστώ σε όλους! Πολύτιμη στιγμή!

 

Σχόλια

  1. To θυμάμαι αυτό το υπέροχο τανγκό Κική μου. Και μου άρεσε πολύ. Μαζί με το όμορφο απόσπασμά σου.
    Καλησπέρα κορίτσι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μου αρέσει πολύ όταν διαβάζω πληροφοριών που δεν γνώριζα. Και δε γνώριζα όσα σπουδαία μας παρουσίασες για τον θαυμάσιο αυτόν χορό. Έπειτα ήρθε το απόσπασμα για να δέσει με τις αρχικές πληροφορίες και να μας συνεπάρει σε έναν θαυμάσιο χορό συναισθημάτων. Σε ευχαριστούμε Κική μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καλό καλοκαίρι με ωραίες στιγμές

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑ ΠΗΓΑΖΕΙ ΑΓΑΠΗ!

    Έως το τέλος του κόσμου λοιπόν... Έως.... Και μεταφορικά και κυριολεκτικά Σαν επιφώνημα... Πάντα ένα επιφώνημα.. Ένα επιφώνημα θαυμασμού, απόγνωσης, πολλών συναισθημάτων και ένωσης... Πάντα Ένωσης! ~~ Η Αγάπη Δηλώνει Πιστεύω - Κική Κωνσταντίνου Εκδόσεις Ανατολικός Η πανέμορφη φωτογραφία μας έρχεται από τα τρυφερά και δημιουργικά χεράκια μιας γυναίκας που αγαπώ και θαυμάζω! Κι όπως η ίδια μου είπε, άργησε αλλά έχει τη θέση που του αξίζει, επειδή περίμενε, υπομονετικά και καρτερικά! Ευχαριστώ ολόψυχα αγαπημένη μου, Alexandra Mouriopoulou !         Η κατανομή του χώρου ήταν άρτια μοιρασμένη και δομημένη στις δύο πλευρές με σκοπό και τα δύο μέρη να είναι ίδια. Ότι υπήρχε στη μία πλευρά υπήρχε και στην άλλη. Ακόμη και οι πετρούλες που στόλιζαν τις ρίζες των μεγάλων δέντρων ήταν ίδιες μεταξύ τους. Ήταν προφανές! Το πρόσωπο που είχε αναλάβει την φροντίδα και την επιμέλεια του κήπου εκτός από το ότι αφιέρωνε πάρα πολύ χρόνο σε αυτόν, για κάποιο ιδιαίτερο λόγο ήθελε και τα δύο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να

ΔΙΑΦΟΡΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΜΠΛΟΚΟΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΜΑΣ

Κρατώ στα χέρια μου το Λογοτεχνικό Ημερολόγιο 2020 απο το Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλλονιάς "Κέφαλος" , όπου συμμετέχω με τρία έργα μου. Ξεφυλλίζοντας το, ανάμεσα σε τόσους δημιουργούς και έργα, νιώθω υπερήφανη και ευγνώμων. Τα συγχαρητήρια μου, σε όλους! Eπίσης, ΕΔΩ, μπορειτε να διαβασετε μια υπέροχη συνέντευξη του δικού μας "Σκρουτζάκου"  Giannis Koutris !! Συγχαρητήρια αγαπημένε μου φίλε! Ακόμη, σας έχω δύο εξαιρετικές προτάσεις, δικών μας πάλι, αγαπημένων προσώπων! "Στα παπούτσια των άλλων¨" το νέο βιβλίο της Μαρίας Κανελλάκη, εκδ. 24γραμματα Ανατομικές ιστορίες παντός καιρού και εδάφους, σε ποικιλία δερμάτων και χρωμάτων, για όλες τις (χ)ώρες και για όλα τα πέλματα. Η νέα τάξη υποδημάτων θέλει έντονες αντιθέσεις και άτολμους βηματισμούς. Σ’ αυτό το καλαπόδι κατασκευάστηκαν και οι ιστορίες του βιβλίου. Ψηλοτάκουνες γόβες για «φλατ» ήρωες και παπούτσια γδαρμένα για ανθρώπους-λουστρίνια. Ολοκαίνουργια