Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Δημιουργία

 



Μια απόκρυφη ερωτική σιγή, 

μια μορφή ανώτερης ύπαρξης. 

Ένας μανδύας, νωχελικός και πολέμιος.

 

Χωρίς την αγνή ρομφαία, θα ήταν ένα τίποτα.

Το εξαίσιον τίποτα, που της έμαθαν.

Τα άστρα της έδειξαν το δρόμο.
Οι φεγγαρόπετρες στόλισαν τη βάρκα στον απόμερο γιαλό.
Οι γαλαξίες έσμιξαν και με το μπλε τους χρώμα, φώτισαν κάθε πιθανό γκρεμό.

Η μουσική δημιουργήθηκε.
Οι στίχοι χαράχθηκαν.
Οι άνθρωποι θυμήθηκαν.
Και το όραμα έγινε ευλογία.
Πολύτιμη και διαχρονική.

Σύρθηκες, μα έτσι επήλθε η στύλωσις φωτός.

Χωρίς προσκύνημα και την αγάπη στην νύχτα,

τίποτε δεν θα ήταν το ίδιο υποφερτό.

Καταιγισμός και κατήφεια.
Όλεθρος!

Απελευθέρωση και φαντασία
Ανάσταση!

Πλανεύτρες οι λέξεις, που από καιρό μας καθήλωσαν.

Σε εκείνο το περβάζι κατοικεί η Χαραυγή και σε εκείνη την ξεθωριασμένη κουρτίνα, κατοικούν οι Αναμνήσεις που μας ίασαν.

Χωρίς εσένα...
Χωρίς εσένα...
Μαύρο κενό, αιχμαλωσία....

Χωρίς εσένα, όλα έρημα, οικτρά.
Μόνο κοντά σου η δύναμη αποκτά τη θεία χάρη.

Μόνο κοντά σου, η Αγάπη, στο αιώνιο βάθρο μπορεί να κατοικεί.
Χωρίς εσένα ένα σώμα αστρικό και τίποτε άλλο.

Χωρίς εσένα...
Μια ζωή χωρίς πρόλογο μα κάθε μέρα, με ένα νέο φινάλε.

Χωρίς εσένα, ένα λουλούδι που ξεράθηκε, πριν ακόμη ανθίσει.
Ένα σπουργίτι που ψάχνει για νερό.

Ένας ακόμη διαβάτης με χώμα και νερό.

Χώμα και νερό...
Χώμα και νερό...

Δημιουργία!

Η Δημιουργία!

 

~~ Η Δημιουργία - Κική Κωνσταντίνου

 


Σχόλια

  1. Καλησπέρα αγαπημένη μου φίλη. Πήρα το αύρα σου και σήμερα με τα ποιήματά σου. Καλή σου συνέχεια, Κική μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Nέο Διαδικτυακό Δρώμενο - Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας - Η Βρύση «Μαυρομαντήλα»

Καλημέρα, εκφραστικοί μου φίλοι! Ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Υπάρχει χώρος και όρεξη για ένα ακόμη καλοκαιρινό διαδικτυακό δρώμενο στη γειτονιά μας; Νομίζω πως ναι! 😉 Ελάτε λοιπόν να σας παρουσιάσω τη δική μου ιδέα, η οποία εύχομαι να μην σας μπερδέψει, αλλά αντίθετα να σας βάλει στη διαδικασία της συμμετοχής και του μοιράσματος — η οποία, φυσικά, είναι ανοιχτή και αφορά όλο το καλοκαίρι. Εύχομαι να την απολαύσετε! Το concept είναι απλό: 🌞 Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας 🌿 Έχεις κάποιο αγαπημένο, κρυφό σημείο στη γειτονιά που λίγοι γνωρίζουν; Εκείνη τη γωνιά που σε μαγεύει, το μικρό μονοπάτι που ανακαλύπτεις στα καλοκαιρινά σου περπατήματα ή το μυστικό μέρος με την πιο όμορφη θέα; 📸 Μοιράσου μαζί μας μια φωτογραφία, ένα βίντεο, ένα τραγούδι ή ήχο που στο θυμίζει, μια ιστορία ή μια σύντομη περιγραφή. Αν θέλεις, πρόσθεσε και οδηγίες για να το βρούμε κι εμείς! Ας φτιάξουμε μαζί έναν χάρτη με τους μικρούς θησαυρούς που κρύβει η γειτονιά μας — να τα αν...

Ντύθηκε Θάλασσα

Ντύθηκε θάλασσα, όχι για να εντυπωσιάσει — αλλά γιατί δεν άντεχε πια να είναι στεριά. Άφησε πίσω της τους δρόμους, τα χαρτιά με τις εκκρεμότητες, τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Έπλεξε τα μαλλιά της με φύκια, φρόντισε να μπλέξει μέσα κι έναν μικρό ιππόκαμπο. Κανείς δεν τον είδε να κρύβεται, παρά μόνο ο άνεμος, που της μιλούσε σαν παλιός εραστής. Αστερίες για πιάστρες. Λευκά, χρυσά, κοκκινωπά — έστεκαν ήσυχα πάνω στους κυματισμούς των μαλλιών της, σαν να ήξεραν πως εκεί ανήκουν. Το φόρεμά της από διάφανο νερό. Στιγμές που κυλούν, λάμψεις ήλιου, μυστικά που άκουσαν τα βράχια και κράτησαν. Στο λαιμό της κρεμόταν ένα κοχύλι. Αν το πλησίαζες, θα άκουγες τη φωνή της — όχι να λέει λόγια, αλλά να τραγουδά παλιούς αποχαιρετισμούς. Περπατούσε ξυπόλυτη στην άμμο. Τα πόδια της δεν άφηναν ίχνη, λες και η γη δεν ήθελε να την κρατήσει, λες και της έδινε την ελευθερία να φεύγει όποτε το θελήσει. Πίσω της, τα παιδιά την φώναζαν "θεά", οι γέροι την κοιτούσαν με τα μάτ...