Ευτυχία, η Κλόουν

 

Την λέγανε Ευτυχία.

Όχι ειρωνικά. Αυτό της είχαν δώσει για όνομα κι ας μην τα έφερε εύκολα η ζωή της.

Είχε περάσει πολλά. Είχε χάσει ανθρώπους, είχε κλείσει πράγματα μέσα της, είχε κλάψει σιωπηλά αλλά ποτέ της δεν τα ξέχασε. Δεν έκανε πως δεν υπάρχουν. Τα κράτησε! Όχι για να την βαραίνουν, αλλά για να τα γυρίσει ανάποδα και να τα κάνει κάτι άλλο, κάτι το αναγεννητικό.

Μια μέρα αποφάσισε να γίνει Κλόουν. Όχι για να κάνει την αστεία. Δεν της ταίριαζε αυτό, το έκανε γιατί ήθελε να είναι κοντά σε παιδιά που πονούσαν. Να τους δώσει κάτι απλό, κάτι καθαρό, κάποιου είδους μαγεία. Κάτι που της είχε λείψει όταν ήταν εκείνη μικρή. Λίγη χαρά χωρίς ερωτήσεις.

Έραψε μόνη της τη στολή της. Ζωγράφισε στο μάγουλο ένα μικρό φεγγάρι. Πήρε μια σακούλα, την γέμισε μπαλόνια και πήγε σε παιδικά νοσοκομεία.

Όμως τα μπαλόνια της δεν ήταν απλά ούτε μονότονα. Ήταν πολύχρωμα. Κόκκινα, μπλε, πράσινα, κίτρινα, ροζ. Και το καθένα είχε ζωγραφισμένο πάνω του ένα δάκρυ.

Όχι όπως το φαντάζεσαι. Όχι ένα δάκρυ σαν αυτά που έχεις συνηθίσει στους κλόουν. Αυτά τα μεγάλα που στ΄άζουν επάνω στο μάγουλο. Το είχε κάνει σχέδιο. Το είχε μεταμορφώσει.

Το κάθε μπαλόνι είχε πάνω του, μέσα στο δάκρυ του, ζωγραφισμένο και ένα μικρό, παιδικό αντικείμενο.

Ένα μπαλόνι είχε μια πεταλούδα.
Ένα άλλο, ένα στάχυ που λύγιζε σαν να φυσάει.
Ένα τρίτο, μία γατούλα με χαμόγελο.
Και ένα ακόμα, ένα λουλούδι που έμοιαζε να στάζει χρώμα.

Τα παιδιά τα έπαιρναν χωρίς να ρωτάνε. Κάποια τα κρατούσαν σφιχτά. Άλλα τα άφηναν να πετάξουν στο ταβάνι. Κάποια απλώς τα κοιτούσαν. Μια μέρα ένα παιδί της είπε: "Είναι σαν να φύσηξες πάνω στο δάκρυ και να έγινε όνειρο".

Η Ευτυχία χαμογέλασε. Δεν είπε τίποτα.

Γιατί ήξερε.
Ήξερε πολύ καλά τι ήταν αυτά τα σχέδια. Ήταν τα δικά της δάκρυα. Αυτά που δεν είχε προλάβει να βγάλει όταν ήταν μικρή. Τώρα τα είχε κάνει κάτι που μπορούσε να τα δώσει. Όχι σαν βάρος όμως, σαν δώρο!

Δεν προσπαθούσε να σώσει κανέναν. Δεν έκανε θαύματα αλλά, που και που, έβλεπε ένα παιδί να χαμογελάει μπροστά σε ένα μπαλόνι με σχήμα δακρύου. Και για εκείνη, αυτό ήταν αρκετό.

Όταν έφευγε από τα δωμάτια, δεν έπαιρνε τίποτα μαζί της. Μόνο άφηνε πίσω της κάτι μπαλόνια που ανέβαιναν σιγά-σιγά. Και κάπως έτσι έλεγαν χωρίς λόγια: "Ούτε το δάκρυ πάει χαμένο, αν το αγαπήσεις!"

 

 ~~ Κική Κωνσταντίνου

 

Πρόσφατα, σε ένα παιδικό πάρτι, γνωρίσαμε την υπέροχη Κλόουν Ντουμπίτσα.

Χάρη σε εκείνη, και στην κόρη μου φυσικά που στο τέλος, επέλεξε να βαφτεί κι εκείνη κλόουν, δημιουργήθηκε αυτό το διήγημα. 

Γιατί κάποιοι Κλόουν υπήρξαν ευτυχισμένα παιδιά!  

 

Η ευτυχία κρύβεται στις μικρές νίκες της καρδιάς μας

 

Συχνά σκεφτόμαστε την ευτυχία σαν κάτι μακρινό, μεγάλο, ίσως και λίγο ανέφικτο. Σαν να είναι ένας προορισμός που πρέπει να φτάσουμε κάποια στιγμή ή κάτι που θα μας συμβεί ξαφνικά, σαν δώρο της τύχης. Αλλά η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή και ταυτόχρονα πιο βαθιά. Η ευτυχία κερδίζεται κάθε μέρα, σε κάθε μικρή στιγμή και αυτό το ξέρουμε όλοι μας κι ας μοιάζει πολλές φορές να το ξεχνάμε.

Μπορεί δηλαδή να είναι ένα ζεστό φλιτζάνι καφέ το πρωί, ένα βλέμμα που σε καταλαβαίνει, μια ανάσα γαλήνης και κατανόησης μέσα στην τρέλα και τις δυσκολίες της καθημερινότητας,  μια λέξη που δεν είπες, ένα χαμόγελο που χάρισες χωρίς δεύτερη σκέψη, μια σκέψη που σε γαλήνεψε, μια αγκαλιά που ζέστανε τη ψυχή σου! Μια μικρή Κλόουν Ντουμπίτσα που κάνει για ακόμη μία φορά την καρδιά σου να λάμψει!

Γιατί είναι γνωστό πως η ευτυχία  δεν είναι προορισμός. Δεν είναι κάτι που το αποκτούμε όταν φτάσουμε σε ένα συγκεκριμένο σημείο της ζωής μας. Είναι μέρος μιας διαδρομής,  και βρίσκεται συνήθως εκεί που σταματά η ανησυχία ή το άγχος αν θες και νιώθουμε πως μπορούμε να πούμε πως πλέον «είμαι εντάξει» ή «όλα καλά» και να το εννοούμε. Νομίζω πως η ευτυχία μπορεί να είναι εκεί όταν η ψυχή μας ησυχάζει, ακόμα κι αν ο κόσμος γύρω μας συνεχίζει να τρέχει και ενίοτε να σφαδάζει. 

Δεν χρειάζεται να έχουμε τα πάντα για να νιώσουμε ευτυχισμένοι. Η πραγματική ευτυχία είναι να αγαπάμε και να εκτιμάμε όσα ήδη έχουμε. Το κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας που ξέρουμε πως δεν είναι δεδομένο.

Για παράδειγμα, για μένα η ευτυχία είναι οι στιγμές με το παιδί μου, μια βόλτα στη θάλασσα, μια ανάσα από ένα λουλούδι, λίγοι καλοί φίλοι, κουβέντες με ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις καλύτερος άνθρωπος. 

Γενικά η ζωή είναι μικρή για να κρατάς άσχημα συναισθήματα μέσα σου, πρέπει να καθαρίζεις τη ψυχή και το πνε΄ύμα σου για να έρθουν μέσα σου να "καθίσουν" όμορφα και αγνά συναισθήματα κι όταν το καταφέρεις αυτό, η γαλήνη σου ανήκει. Κι όλα είναι Παράδεισος!

 

Αυτά από εμένα για σήμερα, εκφραστικοί.

Να είστε καλά και να περνάτε όμορφα!