τα μαλλιά

τα μαλλιά μου
δεν υπάκουαν

μεγάλωναν
σαν σύρματα στην άμμο
χωρίς σκοπό
χωρίς σταθμό

δεν με χώρεσε ο χρόνος
με έσυρε η μνήμη

τα μαλλιά
πήγαιναν πιο πέρα
απ’ το σώμα μου
πιο κοντά στο νερό
πήγαιναν να αγγίξουν
ό,τι εγώ
δεν τολμούσα

— θα τα κόψεις;
όχι.
είναι το μόνο που μεγαλώνει
χωρίς εμένα
και για μένα.

κάθε τρίχα
ένα βάρος.
κάθε βάρος
μια στροφή
που δεν γράφτηκε.

δεν είναι θηλυκότητα
είναι επιμονή.

είναι το όχι
που ψιθύρισα
τότε
που έπρεπε να φωνάξω.

— πονάνε;
μόνο όταν φυσάει.

η θάλασσα
τα κοιτά
σαν κάτι που της ανήκει

κι εγώ
δεν κινούμαι
δεν αλλάζω θέση
δεν απαντώ
δεν φεύγω

μένω.
σχεδόν γυναίκα
σχεδόν βράχος
σχεδόν κύμα
που δεν έγινε ποτέ.

τα μαλλιά συνεχίζουν
το σώμα σώπασε
το στόμα το ίδιο

εκείνα όμως
τραβούν
ως το νερό
σέρνουν μαζί τους
κάτι από μένα
που ακόμη
δεν τελείωσε.

τα μαλλιά
μεγαλώνουν ακόμη
μέσα στη σιωπή
όταν το νερό
ψιθυρίζει μυστικά
κι ούτε ξέρεις
αν είναι φωνές
ή ανάσες
μιας άλλης ζωής.

— τι ζητούν;
ένα κομμάτι ελευθερίας
κρυμμένο
στα βάθη του χρόνου
εκεί που δεν φτάνει
ούτε ο ήλιος
ούτε η σκιά.

κι εγώ
παρατηρώ το σώμα μου
σαν να μην είναι δικό μου
σαν να είμαι
μια μνήμη μακρινή
που περιμένει
να ξαναβρεί τη φωνή της.

η επιλογή μου
ήταν στάση-
σαν τον βράχο
που δεν γέρνει,
μα στέκει
για να νιώσει
το κύμα
να σκάει
και να φεύγει.

τα μαλλιά μου
κρατούν το βάρος
της ιστορίας
που δεν γράφτηκε
μα υπάρχει
σε κάθε κόμπο
σαν μια υπόσχεση
πως δεν θα σιωπήσω ξανά.

τα μαλλιά
γίνονται κύματα
και τα κύματα
γίνονται άμμος.

— εμείς είμαστε η θάλασσα,
ψιθυρίζει το κύμα,
κι εσύ
είσαι η ανάσα που μας γέννησε.

— εμείς είμαστε η αιωνιότητα,
λέει η άμμος,
και στα χέρια μας
κρατάμε το βάρος του χρόνου.

τα μαλλιά μου
χάνονται μέσα τους      
μια γέφυρα
που δεν σπάει.

κι εγώ,
η γυναίκα,
γίνομαι θάλασσα,
γίνομαι άμμος,
γίνομαι φωνή
που δεν σωπαίνει.

— δεν κόβονται,
ούτε σβήνουν,
είναι η ιστορία
που κυλά με το νερό,
και δεν τελειώνει.

 

~~ Κική Κωνσταντίνου

 

Καλημέρα, εκφραστικοί μου.

Το έχω γράψει πριν καιρό, πριν καταλάβω την εμμονή που με διακατέχει με τα "μαλλιά". 

Ήρθε ο καιρός, να πάρει κι αυτό το ποίημα τη θέση του στο blog.

Να σας πω, δημιουργήθηκε με βάση τη φωτογραφία που βλέπετε και μου έστειλε αναγνώστρια της σελίδας μου στο facebook. Με εντυπωσίασαν τόσο τα μαλλιά, τα φαντάστηκα να κοντεύουν να αγγίξουν τη θάλασσα...

Πολλά φιλιά!