Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΚΡΑΤΑΤΕ ΓΕΡΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΗ ΧΑΘΕΙ...


Σας αρέσουν τα κάστρα, εκφραστικοί;
Εμένα πολύ. Να τα κοιτάζω μόνο.

Αλήθεια, 
μικροί, φτιάχνατε κάστρα στην άμμο;
Σας τα χάλασε ποτέ το κύμα;

Δεν ήμουν ποτέ καλή στο να χτίσω ένα κάστρο, μάλλον μου άρεσε περισσότερο να πατάω στο χώμα από το κουβαδάκι, που υποτίθεται, πως χρησιμοποιούσα για να το χτίσω...

Για ελάτε μαζί μας...



Ο μόνος τρόπος να γνωρίσεις κάποιον άλλο είναι να τον αγαπάς απελπισμένα.

Walter Benjamin, 1892-1940, Γερμανός φιλόσοφος





 
"Μην ακολουθείς τις οδηγίες άλλων! Χάραξε με τις δικές σου πατούσες τη μία και μόνη διαδρομή! Εκείνη που οδηγεί στην πλήρη Ελευθερία!

Αποδημητικά πουλιά είμαστε φίλε μου! Ας είναι το πέταγμά μας ελαφρύ σε μια αδικοχαμένη κοινωνία! Γιατί την κοινωνία δε την ορίζει ο άνθρωπος ως μονάδα αλλά το σύνολο, σαν μια προκαθορισμένη οντότητα!

Και το σύνολο είναι αυτό που πάντα θα αλλάζει! Με χαρακτηριστικά, με απόψεις, με πεποιθήσεις, με χίλιες δυο αναφορές.

Αλλάζει! Με μία ευχή, με ένα θέλω, με μία προσευχή!

Ας είναι! Ως προς το καλύτερο!"


____________


"Aδικοχαμένη Κοινωνία" - Κική Κωνσταντίνου

Τα Λάφυρα της Ψυχής μου, 2015
 
 
 
"Προχωρούσα...
και προχωρούσα….
και προχωρούσα….

χαμένη στον δρόμο που οδηγούσε σε ένα μονοπάτι της ζωής, που με οδήγησε στο παρόν μου.


Θυμήθηκα μαθήματα, αναπαράστησα παθήματα, χόρεψα επάνω σε ένα πέτρινο παγκάκι, διάβασα λίγα κίτρινα φύλλα μιας παλιάς φυλλάδας, που κάποιος ξέχασε σε μια γωνιά, βρήκα ένα ρολόι και το φόρεσα. Το έβαλα αριστερά να χτυπάνε οι δείχτες του κοντά στην καρδιά μου.


Είδα κάποια γνώριμα μαλλιά, είδα ραγισμένα γυαλιά, είδα μια γάτα να την κυνηγά ο σκύλος και ένα ποντίκι να κυνηγά τον σκύλο και τη γάτα.

Γέλασα, γέλασα τόσο πολύ και ακόμη δηλαδή γελάω.


Περπατούσα ανάμεσα σε κάτι θάμνους και κάθε φορά που συναντούσα κάποιο νέο λουλούδι, εμένα εκεί να το παρατηρώ και να θέλω να το αγγίξω.


Δε με ένοιαζαν τα αγκάθια, δε με ένοιαζαν.

Μπορούσαν ανέκαθεν να με τρυπήσουν, μα μπορούσα και εγώ με τη σειρά μου να τα κόψω. Το κυριότερο όμως ήταν πως με την κατάλληλη «προπόνηση» ακόμη κι αυτά μπορούσα να τα αγγίξω."


____________


"Και Προχωρούσα..." - Κική Κωνσταντίνου

Οι Φεγγίτες της Ζωής μου, 2016
 
 
 
  
"Αν έρχεσαι σε μένα, αυτό σημαίνει ότι οι δρόμοι μας είναι διαφορετικοί."

Θυμόσοφη ρήση 
 
 
 Στο Κάστρο της Άρτας, συντροφιά με την αγαπημένη μου, Αλεξάνδρα Μουριοπούλου!
Ευχαριστώ πάρα πολύ! <3

Καλημέρα και καλή μας εβδομάδα!
 
* Κι ο τίτλος της ανάρτησης από στίχο τούτου του τραγουδιού: Βασίλης Λέκκας - Κάστρα: https://www.youtube.com/watch?v=qse-qzDIlEo

Σχόλια

  1. Καλώς την μου. Τι όμορφα που μας ανοίγεις την εβδομάδα Κικίτσα μου!!!
    Εύχομαι ποτέ να μην συναντήσεις αγκάθια κορίτσι μου. Και ας μη σε νοιάζουν τ'αγκάθια.
    Οι φεγγίτες σου ανοίγουν παράθυρο αισιοδοξίας στην ψυχή μας
    Να σαι καλά
    Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kαλημέρα αγαπημένη μου.
      Εύχομαι να είσαι καλά και να περνάς όμορφα.
      Σε ευχαριστώ που είσαι πάντα εδώ για 'μενα!

      Διαγραφή
  2. Καλησπέρα Κική μου και Χριστός Ανέστη. Φυσικά και λατρεύουμε τα κάστρα. Και οι Φεγγίτες σου παρόντες να δίνουν το δικό τους φως.
    Φιλιά πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρόνια πολλά Γιάννη μου, Αληθώς ο Κύριος.
      Να είσαι πάντα καλά!

      Διαγραφή
  3. Καλώς το κορίτσι μας
    Χρόνια πολλά και καλή
    συνέχεια στις δημιουργίες σου!!

    Σε φιλώ πολύ ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φοβερές φωτογραφίες! Καλά τα κάστρα τα λατρεύω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η Κεντρική Φιλοσοφία των blogs είναι το Μοίρασμα!
    Οπότε παραθέτω το ΔιΚό μου Κάστρο σμιγοντας τα Υψόμετρά μου με τα Δικά σου:

    http://pavlidoykakia.blogspot.gr/2016/04/blog-post_35.html?m=1

    :))


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις απόλυτο δίκιο Κάκια μου!
      Τα δικά σου τα κάστρα, πολύτιμα, σαν το υλικό της ψυχής σου!
      Να είσαι πάντα καλά!

      Διαγραφή
  6. Ολοι οι φεγγιτες της ζωής σου μικρή μου φίλη να είναι ολάνοιχτοι στο γαλαζιο του ουρανου και να σε ταξιδευουν στα εκφραστικα ταξιδια...
    Λιγο καθηστερημενα δέξου τις ευχές μου για ενα ομορφο και φαντασικο μηνα... να περνας ομορφα .. ναι; φιλακιαααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σμαράγδι μου, εσύ! <3
      Ευχαριστώ πολύ, να είσαι πάντα καλά και να περνάς υπέροχα εύχομαι! <3

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...