Σαν μεγάλο λάθος γεννιόμουνα

 

 

Σαν μεγάλο λάθος γεννιόμουνα σε ένα σώμα χωρίς μήτρα
και μια φορά ονειρεύτηκα μωβ τον ουρανό έχοντας ροζ
φεγγάρι
κι έβαλα τη ζωγραφιά σε μια αθέατη γωνία
κι είχε παντού σκόνη, υγρασία και μία μικρή παραμάνα
και χάζευα με δέος την Ανατολή,
βλέποντας τον ήλιο "πολεμιστή" να κυνηγάει την ελπίδα και τότε είπα στον άνθρωπο "μπορείς να με ακούσεις" και με ρώτησε που βρίσκεται και του 'δειξα τη "Χώρα".
Θυμάμαι του είπα "ειν' όμορφα, έλα να κατοικήσεις"
και με χαρακτήρισε αυθάδη κι αδαή ενώ εγώ επέμενα
να δει τις πεταλούδες να τραγουδούν,
τους καταρράκτες να χορεύουν,
τα φυτά που σαν όνειρα στροβιλίζονται και τα ποτάμια που ερωτεύονται τις αντιθέσεις των Ανθρώπων.
Και τότε μου είπε δεν είναι αυτός και του απάντησα
"δεν έχει σημασία" και μου παραπονέθηκε και μου 'πε "δεν καταλαβαίνω" και του πα "δεν πειράζει" και με ρώτησε τι θέλω.
Τότε με λύπη, τρόμο, δισταγμό διαπίστωσα πως δεν είχα τίποτα να πω, τίποτα να προφέρω.
Και τότε ακούστηκε ένας θόρυβος, ένιωθα να σκίζονται τα σωθικά μου και μέσα σε πνιχτά αναφιλητά, ορκίζομαι πως άκουσα ενα μικρό παιδί, να διαμαρτύρεται που με απομακρύνουν.
Και τότε θυμήθηκα πως σαν μεγάλο λάθος γεννιόμουνα σε ένα σώμα χωρίς μήτρα.

-- Σαν μεγάλο λάθος γεννιόμουνα - Κική Κωνσταντίνου