Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Tα δάχτυλα δεν αγγίζουν το πληκτρολόγιο


Tα δάχτυλα δεν αγγίζουν το πληκτρολόγιο.

Είναι ψέμα.

Είναι ψέμα πως γράφονται οι λέξεις με τα χέρια

πως πληκτρολογούν τα δάχτυλα, είναι ψέμα.

 

Άλλοτε με δάκρυα.

Άλλοτε με χαμόγελο.

Άλλοτε οι αναμνήσεις να ξεπηδούν και οι θύμησες

να ζωγραφίζουν.

 

Θα κλέψω από τ’ ουρανού τα πάθη ένα αστέρι

που μιλά στην Ανατολή

που καλωσορίζει τις αυταπάτες σαν να είναι

η λύτρωση

το μόνο λάθος των ανθρώπων

που μπορεί να αντικρίζει τον ήλιο σαν μια πέτρα

που δεν γεύτηκε το νερό της βροχής ακόμη

που το χώμα δεν πατήθηκε από μια εσοχή

που βάφτισα «καρδιά».

 

Είναι ματωμένα τα γόνατα φίλε μου,

έχουν μια πληγή από μια αιχμαλωσία

όμως η λευτεριά είναι η μόνη φίλη, φίλε μου

κι αυτό γιατί η ψυχή μου στάζει συγχώρεση,

στάζει καθάριο νερό.

 

Tα δάχτυλα δεν αγγίζουν το πληκτρολόγιο.

Είναι ψέμα.

Είναι ψέμα πως γράφονται οι λέξεις με τα χέρια

πως πληκτρολογούν τα δάχτυλα, είναι ψέμα.

 

Άλλοτε με δάκρυα.

Άλλοτε με χαμόγελο.

Άλλοτε οι αναμνήσεις να ξεπηδούν και οι θύμησες

να ζωγραφίζουν.

 

Θα κλέψω απ΄ την αυλή μου ένα λουλούδι

που κοιτά τη Δύση και νιώθει πως στο πέλαγος

υπάρχει μια κρυφή χαραμάδα που σε βγάζει στη στεριά

όταν έχεις χάσει κάθε ίχνος ελπίδας

γιατί η ζωή

το μόνο παιχνίδι των ανθρώπων

μπορεί να υπακούσει σε κανόνες μη υπαρκτούς

και να γνέψει ρότες μιας ομηρικής εποχής που αναζητεί

τη λευτεριά των ονείρων στο γαλάζιο

τους αστερίες στο βυθό να οραματίζονται πως τα κοράλλια

τους καλούν να χορέψουν αγκαλιά στο μεθυσμένο μουράγιο

που φιλοξενεί εικόνες μιας αλησμόνητης εποχής.

 

Είναι μεθυσμένα τα όνειρα ναυαγέ μου,

φέρουν μέσα τους μια απροσπέλαστη συνενοχή

γιατί η η λευτεριά είναι η μόνη φίλη, ναυαγέ μου

κι αυτό γιατί η ψυχή μου στάζει συγχώρεση,

στάζει καθάριο νερό.

 

Tα δάχτυλα δεν αγγίζουν το πληκτρολόγιο.

Είναι ψέμα.

Είναι ψέμα πως γράφονται οι λέξεις με τα χέρια

πως πληκτρολογούν τα δάχτυλα, είναι ψέμα.

 

Άλλοτε με δάκρυα.

Άλλοτε με χαμόγελο.

Άλλοτε οι αναμνήσεις να ξεπηδούν και οι θύμησες

να ζωγραφίζουν.

 

Tα δάχτυλα δεν αγγίζουν το πληκτρολόγιο.

Μόνο η ψυχή μπορεί να το αγγίξει

όμως πονά, ματώνει, εξαϋλώνεται.

Αναγεννάται!

 

~~ Tα δάχτυλα δεν αγγίζουν το πληκτρολόγιο – Κική Κωνσταντίνου

Σχόλια

  1. Πολυ ομορφο Κικη μου παρα πολυ ομορφο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ όμορφη η ποίησή σου Κική μου γεμάτη εικόνες, όπως αυτή!
    "Θα κλέψω από τ’ ουρανού τα πάθη ένα αστέρι
    που μιλά στην Ανατολή"
    Να είσαι πάντα καλά! Να κάνεις ότι αγαπάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...