Tα δάχτυλα δεν αγγίζουν το πληκτρολόγιο

Tα δάχτυλα δεν αγγίζουν το πληκτρολόγιο.

Είναι ψέμα.

Είναι ψέμα πως γράφονται οι λέξεις με τα χέρια

πως πληκτρολογούν τα δάχτυλα, είναι ψέμα.

 

Άλλοτε με δάκρυα.

Άλλοτε με χαμόγελο.

Άλλοτε οι αναμνήσεις να ξεπηδούν και οι θύμησες

να ζωγραφίζουν.

 

Θα κλέψω από τ’ ουρανού τα πάθη ένα αστέρι

που μιλά στην Ανατολή

που καλωσορίζει τις αυταπάτες σαν να είναι

η λύτρωση

το μόνο λάθος των ανθρώπων

που μπορεί να αντικρίζει τον ήλιο σαν μια πέτρα

που δεν γεύτηκε το νερό της βροχής ακόμη

που το χώμα δεν πατήθηκε από μια εσοχή

που βάφτισα «καρδιά».

 

Είναι ματωμένα τα γόνατα φίλε μου,

έχουν μια πληγή από μια αιχμαλωσία

όμως η λευτεριά είναι η μόνη φίλη, φίλε μου

κι αυτό γιατί η ψυχή μου στάζει συγχώρεση,

στάζει καθάριο νερό.

 

Tα δάχτυλα δεν αγγίζουν το πληκτρολόγιο.

Είναι ψέμα.

Είναι ψέμα πως γράφονται οι λέξεις με τα χέρια

πως πληκτρολογούν τα δάχτυλα, είναι ψέμα.

 

Άλλοτε με δάκρυα.

Άλλοτε με χαμόγελο.

Άλλοτε οι αναμνήσεις να ξεπηδούν και οι θύμησες

να ζωγραφίζουν.

 

Θα κλέψω απ΄ την αυλή μου ένα λουλούδι

που κοιτά τη Δύση και νιώθει πως στο πέλαγος

υπάρχει μια κρυφή χαραμάδα που σε βγάζει στη στεριά

όταν έχεις χάσει κάθε ίχνος ελπίδας

γιατί η ζωή

το μόνο παιχνίδι των ανθρώπων

μπορεί να υπακούσει σε κανόνες μη υπαρκτούς

και να γνέψει ρότες μιας ομηρικής εποχής που αναζητεί

τη λευτεριά των ονείρων στο γαλάζιο

τους αστερίες στο βυθό να οραματίζονται πως τα κοράλλια

τους καλούν να χορέψουν αγκαλιά στο μεθυσμένο μουράγιο

που φιλοξενεί εικόνες μιας αλησμόνητης εποχής.

 

Είναι μεθυσμένα τα όνειρα ναυαγέ μου,

φέρουν μέσα τους μια απροσπέλαστη συνενοχή

γιατί η η λευτεριά είναι η μόνη φίλη, ναυαγέ μου

κι αυτό γιατί η ψυχή μου στάζει συγχώρεση,

στάζει καθάριο νερό.

 

Tα δάχτυλα δεν αγγίζουν το πληκτρολόγιο.

Είναι ψέμα.

Είναι ψέμα πως γράφονται οι λέξεις με τα χέρια

πως πληκτρολογούν τα δάχτυλα, είναι ψέμα.

 

Άλλοτε με δάκρυα.

Άλλοτε με χαμόγελο.

Άλλοτε οι αναμνήσεις να ξεπηδούν και οι θύμησες

να ζωγραφίζουν.

 

Tα δάχτυλα δεν αγγίζουν το πληκτρολόγιο.

Μόνο η ψυχή μπορεί να το αγγίξει

όμως πονά, ματώνει, εξαϋλώνεται.

Αναγεννάται!

 

~~ Tα δάχτυλα δεν αγγίζουν το πληκτρολόγιο – Κική Κωνσταντίνου