Είμαστε ποιήματα

 

«Ένα ποίημα δεν τελειώνει ποτέ, μόνο εγκαταλείπεται».

-Πωλ Βαλερύ (1871-1945)

 

Είμαστε ποιήματα

Είμαστε ποιήματα.
Οι άνθρωποι, ανολοκλήρωτες σκέψεις
γυρεύουν λέξεις – να δουν την αλήθεια.

Τα συναισθήματα, στίχοι.
Σειρές λέξεων με μέτρο και ρυθμό, που στόχο έχουν,
να αγγίξουν τη ψυχή μας.

Αδάμαστες εικόνες, πνευματικοί αφορισμοί
σε σπρώχνουν σε μια ακαθόριστη θύελλα
με κοινό γνώμονα, την αγωνιώδη ελευθερία.

Πολέμαρχος και λιποτάχτης.
Αφέντης και δούλος.
Σκληρός και εύπλαστος.
Άγγελος και δαίμονας.
Άνθρωπος και πάγος.

Όπως κυλάνε τα νερά και πετάνε οι πεταλούδες,
έτσι η μυστική μελωδία των φυτών
σε οδηγεί σε απρόσμενες χίμαιρες,
σε θύμησες,
που δεν μπορείς να κατανοήσεις αν ήσουν μέρος τους
ή τις δημιούργησες για ’σένα, για να θυμάσαι:

τα πάθη,
τα λάθη,
τις ζωές,
τις μόνιμες προφυλάξεις,
τις γνώριμες προσταγές,
τις λανθασμένες πεποιθήσεις,
τις προτάσεις που δεν απέδωσαν καρπούς,
ανθοφόρησαν όμως.

Είμαστε ποιήματα.
Μια μήτρα που σκορπά ζωή και πεθαίνει,
σκοτώνοντας το γόνιμο μέσα της.

Άλλων ζωές,
άλλων όνειρα,
άλλες υπάρξεις,
άλλες ψευδαισθήσεις,
άλλων ευκαιρίες,
άλλων ανθρώπων οράματα
διεξοδικά ιδίων, των δικών μας.

Οι αριθμοί και η επιστήμη,
μάνες έρημες, παιδιά ορφανά
μας κοιτούν στα μάτια και ζητούν να μάθουν
την αιτία και την ώρα του θανάτου.

Όμως εμείς,
ακούραστοι φρουροί της συμπόνιας,
πώς να λαβώσουμε το αύριο;

Πώς από την άδεια από τον πόνο ψυχή σου,
να στάξεις βάλσαμο στα άγευστα χείλη των ανθρώπων
που κράτησαν ναυάγιο στα δόντια τους,
ηφαίστειο στις καρδιές τους,
κομήτες στο προσκέφαλό τους
και οβίδες στα δάκτυλά τους;

Πώς να μιλήσεις σε έναν νεκρό για ζωή
και πώς η ζωή να πει στον νεογέννητο άνθρωπο
πως χρήζει αθανασία;


Είμαστε ποιήματα.
Αγκαλιάζουμε κουρελιασμένα ρούχα
και πλάθουμε μεταξωτά φουλάρια
που κρύβουν πληγές από πνιγμό.

Αναζητούμε το αύριο επειδή το τώρα,
μοιάζει οικτρό.
Λανθασμένα αγγίζουμε το χώμα
που έσκαψε η μοναξιά μας.

Τα ζώα, η δύναμή μας 

σε αυτό που ορίζει η αγάπη
κι η αγάπη· δώρο,
ανταμοιβή στο τίποτα,
που σαν θηλιά στο λαιμό
μας χαρίστηκε.

Είμαστε ποιήματα.
Εκδιωγμένοι, να ζήσουμε αιώνια.
Εξόριστοι, να ξεσκεπάσουμε την απάτη.
Λιποτάκτες, να ανακαλύψουμε τη ζωή.
Ενδόμυχοι, να προσκυνήσουμε τη σιωπή.


~~ Είμαστε ποιήματα - Κική Κωνσταντίνου