Μεγαλώνοντας/ Η προσμονή/ Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις

Καλημέρα, εκφραστικοί μου!

Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Ήρθε η στιγμή να μοιραστώ κι εγώ τη δική μου προσμονή, στο πλαίσιο του δρώμενου  "Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις" που επινόησε ο καλός μας φίλος και πάντα δημιουργικός Γιάννης Πιταροκοίλης, μέσα από το blog του «Ηδύποτον».

 

Θυμάμαι τον εαυτό μου μικρή, με μάτια γεμάτα απορία και καρδιά γεμάτη λαχτάρα, να περιμένω κάθε χρόνο το δώρο του Αη Βασίλη κάτω από το δέντρο. Ήταν η πιο μαγική νύχτα του χρόνου για μένα και ένιωθα πως όλος ο κόσμος κρατούσε την ανάσα του μαζί μου. Προσπαθούσα πάντα να μείνω ξύπνια και να νικήσω τη νύστα, για να πιάσω εκείνον τον καλοσυνάτο άγνωστο παππούλη με τα κόκκινα ρούχα, επ’ αυτοφώρω. Ήθελα τόσο πολύ να τον δω, να του μιλήσω, να έχω τη δική μου, μυστική στιγμή μαζί του.

Ποτέ δεν τα κατάφερνα όμως, κοιμόμουν ξερή και πάντα, το πρωινό της επόμενης μέρας έτρεχα σαν αστραπή, σχεδόν χωρίς να πατάω στο πάτωμα, με ένα γέλιο ως τα αυτιά για να πάω κάτω από το δέντρο να βρω και να ξετυλίξω το δώρο μου. Αυτή τη στιγμή που γράφω το post, νιώθω οτι μπορώ να ακούσω τους ήχους από τα βήματά μου και πάλι στο χαλί.

Μεγαλώνοντας όμως, η "μαγεία" άλλαξε. Δεν χάθηκε, αλλά ξεθώριασε. Η προσμονή έμεινε, αλλά δεν ήταν ποτέ όπως τότε. Συνέχισα να περιμένω τα Χριστούγεννα, όμως μέσα μου κάτι έλειπε  κάτι που δεν μπορούσα να το εξηγήσω, σίγουρα όμως δεν ήταν όπως θα τα ήθελα και θυμάμαι οτι η προσμονή μου είχε μετατραπεί σε θέληση του να περάσουν γρήγορα οι γιορτές.

Κι ύστερα ήρθαν εκείνες οι μέρες…
Εκείνες που ήμουν έγκυος, κουβαλώντας μέσα μου μια ολόκληρη ζωή, μια υπόσχεση, ένα θαύμα. Ήταν η πιο βαθιά, η πιο αληθινή προσμονή που ένιωσα ποτέ. Δεν είχε περιτύλιγμα, δεν είχε κορδέλες, είχε μόνο χτύπους, κινήσεις, φόβους, δάκρυα και μια ανείπωτη ευγνωμοσύνη. Ήξερα πως, όταν θα την κρατούσα στην αγκαλιά μου, κάτι μέσα μου θα γεννιόταν ξανά. Και έτσι έγινε!

Από τότε, δεν υπάρχει προσμονή που να της μοιάζει. Δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο για να «έρθουν» τα Χριστούγεννα. Εκείνη τα φέρνει. Με το γέλιο της, με το βλέμμα της που φωτίζει το σπίτι πιο πολύ και από τα λαμπάκια στο δέντρο. Με το μικρό της χεράκι που πιάνει το δικό μου και με επαναφέρει σε όλα εκείνα που κάποτε νόμιζα ότι είχα χάσει.

Τα Χριστούγεννα έγιναν ξανά όπως πρέπει να είναι και ακόμη καλύτερα, επειδή τα ζω μέσα από εκείνη. Και τελικά καταλαβαίνω πως η μαγεία δεν ήταν ποτέ κάτω από το δέντρο. Ήταν πάντα μέσα μου, απλώς χρειαζόταν να ξυπνήσει. Κι εκείνη… είναι το πιο όμορφο ξύπνημα της ζωής μου.

Και καθώς γράφω αυτές τις λέξεις -λες και η ίδια η προσμονή κρατά το χέρι μου- πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται πόσο παράξενο είναι να λες πως δεν θέλεις πια να περιμένεις τίποτα, αλλά τελικά να ανακαλύπτεις πως η προσμονή είναι σαν τα όνειρα, δηλαδή απαραίτητα για να μείνεις ζωντανός.

Ίσως, λοιπόν, να μην είναι ότι δεν έχω προσμονές πια αλλά απλώς να αλλάζουν μορφή. Να  γίνονται πιο ήσυχες, πιο μύχιες, πιο κρυφές… σαν ένα όνειρο που δεν το λες δυνατά για να μη φύγει.

Νιώθω πως κάπου μέσα μου υπάρχει ακόμη λίγος χώρος για μια μικρή, γλυκιά, άρρητη προσμονή που δεν ομολογώ, αλλά που με βρίσκει, κρυμμένη ανάμεσα στις γραμμές.

Ίσως γιατί τελικά, όσο υπάρχω… ονειρεύομαι.

 

 

Καλή συνέχεια στο όμορφο αυτό δρώμενο.

Να είστε καλά και να περνάτε όμορφα. 

Ονειρευτείτε προσμονές! 

Σας φιλώ και σας στέλνω ευχές!