Mανδύας πολέμου

 

Ο άνθρωπος μοιάζει με έναν μανδύα πολέμου.
Κουβαλάει πάνω του όλα όσα πέρασε,
τις σιωπές,
τις άμυνες,
τα «εντάξει» που ειπώθηκαν για να σωθούν οι άλλοι.

Είναι φθαρμένος,
όμως μέσα στις ραφές του υπάρχει ακόμη ζεστασιά.
Από εκείνα τα πρωινά που είπε «θα προσπαθήσω πάλι»
ενώ δεν πίστευε ούτε ο ίδιος τη δύναμή του.

Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για πόλεμο,
μα έμαθε να πολεμά.
Για να κρατήσει λίγη αγάπη,
λίγη γαλήνη,
λίγο ουρανό μέσα στα μάτια του.

Κάθε πληγή του είναι μια ιστορία που δεν χρειάζεται να ειπωθεί.
Μια ιστορία που στάζει ακόμη φως,
γιατί, όσο κι αν πονά, θέλει να θυμάται.

Κάποτε βγάζει τον μανδύα του και τον κοιτάζει.
Τον απλώνει στο χώμα σαν σημαία.
Και τότε καταλαβαίνει πως δεν ήταν οι μάχες που τον κράτησαν ζωντανό,
αλλά η αγάπη που κουβαλούσε κρυφά,
κάτω από το ύφασμα.

Ο άνθρωπος είναι ρευστός.
Κι αυτή είναι η νίκη του.
Να περνά μέσα από τη φωτιά
και να μη σκληραίνει.

Να μαθαίνει να συγχωρεί
όχι γιατί ξέχασε,
αλλά γιατί κουράστηκε να κουβαλάει το βάρος.

Ο άνθρωπος μοιάζει με έναν μανδύα πολέμου.
Φθαρμένος, γεμάτος στάχτες και ανάσες.
Κι όμως, αν τον αγγίξεις,
θα νιώσεις πως ακόμη πάλλεται.

Γιατί όσο κι αν πολέμησε,
ποτέ δεν έπαψε να θέλει ειρήνη.

-- Κική Κωνσταντίνου

 

_______

 

Καλημέρα εκφραστικοί μου.

Εύχομαι να είστε καλά, να περνάτε όμορφα, να ζείτε και να νιώθετε το νόημα των εορτών.

Σας φιλώ!