Άκακας και Γκαγκαλίκα

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια γωνιά του κόσμου όπου ο ήλιος έπεφτε απαλά πάνω στα φύλλα και η θάλασσα τραγουδούσε τους πιο γλυκούς ήχους, υπήρχε ένα χωριό τόσο μικρό και όμορφο που έμοιαζε να είναι φτιαγμένο από όνειρα.

Σε αυτό το χωριό ζούσε ο Άκακας, ένας ψηλός νεαρός με μάτια μεγάλα και γεμάτα καλοσύνη, που άστραφταν σαν δύο λίμνες φωτεινές. Τα μακριά σκούρα μαλλιά του έπεφταν χαλαρά στους ώμους του, ενώ φορούσε ένα λινό πουκάμισο σε ανοιχτό χρώμα και παντελόνι σε γήινους τόνους. Μαζί του ζούσε η Γκαγκαλίκα, μια καμπυλωτή νεράιδα με ασημένια μακριά μαλλιά και φτερά διάφανα σαν ίνες φωτός, που άστραφταν σε κάθε της κίνηση. Το αέρινο φόρεμά της κυλούσε γύρω από τη σιλουέτα της σαν νερό γεμάτο φως, ενώ το μικρό σμαράγδι στο λαιμό της έλαμπε όταν γελούσε.

Μια μέρα, μια βαριά, σκοτεινή ομίχλη κατέβηκε ξαφνικά από τα βουνά. Ήταν γεμάτη λύπη, φόβο και μοναξιά. Κάθε σπίτι κλειδαμπαρώθηκε, κάθε δέντρο έσκυψε τα κλαδιά του, και τα ποτάμια σταμάτησαν να τραγουδούν. Το χωριό έμοιαζε να σβήνει σαν κερί στη βροχή.

Ο Άκακας και η Γκαγκαλίκα δεν έχασαν την ελπίδα τους.
«Δεν μπορούμε να αφήσουμε το σκοτάδι να νικήσει», είπε η νεράιδα.
«Όσο έχουμε ο ένας τον άλλον, δεν υπάρχει τίποτα που να φοβόμαστε», απάντησε ο νεαρός χωρικός.

Χωρίς να καθυστερήσουν, βγήκαν στον δρόμο. Η ομίχλη απλώθηκε γύρω τους σαν ζωντανό πλάσμα, αναπηδούσε και στροβιλιζόταν, προσπαθώντας να τους εμποδίσει. Ο Άκακας στάθηκε ψηλός και δυνατός, άνοιξε τα χέρια του και άρχισε να ψιθυρίζει λόγια ζεστά και γλυκά, σαν κύματα που χτυπούν ένα βράχο και τον λιώνουν. Κάθε λέξη του φώτιζε τα γύρω σκοτεινά σπίτια και λειτούργησε σαν ασπίδα απέναντι στο σκοτάδι.

Η Γκαγκαλίκα πέταξε ψηλά, περιστρεφόμενη σαν αστραπή. Τα φτερά της άφηναν πίσω φωτεινές σπίθες που σχημάτιζαν πολύχρωμες γραμμές στον αέρα. Έκανε βουτιές μέσα στην ομίχλη, διασχίζοντας το χωριό γρήγορα και διαλύοντας τα σκοτεινά σύννεφα με κάθε κίνηση. Το γέλιο της αντηχούσε σαν κουδουνίσματα και το σκοτάδι τρεμόπαιζε, προσπαθώντας να κρύψει τα χρώματα, αλλά η λάμψη της  τα ξανάφερνε στην επιφάνεια.

Η ομίχλη, θυμωμένη, δημιουργούσε μορφές σαν σκιές που επιτίθονταν στους δρόμους, προσπαθώντας να τους χωρίσει. Ο Άκακας έτρεχε γρήγορα ανάμεσα τους, τεντώνοντας τα χέρια του και στέλνοντας κύματα αγάπης που χτυπούσαν τις σκοτεινές σκιές και τις έκαναν να διαλύονται σε μικρά σύννεφα καπνού. Η Γκαγκαλίκα τους κυνηγούσε από πάνω, αναπηδούσε ανάμεσα στα δέντρα και τα σπίτια, χορεύοντας, και το φως της ένωνε τις φωτεινές αχτίδες του, σε ένα λαμπερό κύμα που έφτανε παντού.

Η μάχη συνεχίστηκε, με την ομίχλη να γίνεται όλο και πιο έντονη, αλλά οι δυο τους δεν σταμάτησαν. Τα λουλούδια άνοιγαν δυνατά, οι πέτρες στα σοκάκια γυάλιζαν σαν καθρέφτες, και τα νερά των ποταμιών άρχισαν να κυλούν ξανά, αντανακλώντας το φως των ηρώων. Τελικά, η ομίχλη τρεμόπαιξε και άρχισε να διαλύεται. Το σκοτάδι έσβησε και άνοιξε ξανά ο ήλιος, γεμίζοντας το χωριό με χρώματα και ζωή.

Οι κάτοικοι βγήκαν από τα σπίτια τους, γεμάτοι δάκρυα χαράς και ανακούφισης. Κατάλαβαν πως η δύναμη του Άκακα και της Γκαγκαλίκας δεν ήταν μόνο μαγεία, ήταν η δύναμη της αγάπης, της φιλίας και της αληθινής πίστης στον άλλο.

Από εκείνη την ημέρα, οι δυό τους, έγιναν οι φρουροί της χαράς και του φωτός στο χωριό. Όταν η μοναξιά ή η λύπη χτυπούσε τις καρδιές των ανθρώπων, μια σκέψη τους, ένα γέλιο ή ένα άγγιγμα από τα φτερά της μικρής νεράιδας μπορούσε να φέρει ξανά το φως.

Το χωριό, πλουσιότερο σε χρώματα, ήχους και αρώματα από ποτέ, έγινε ένας ζωντανός πίνακας, μια υπενθύμιση πως ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές, η αγάπη και η φιλία μπορούν να νικήσουν, όταν καρτερούμε μαζί και μεγαλώνουμε το φως μέσα μας.

 

_______________ ΤΕΛΟΣ _______________

 

Ο Άκακας και η Γκαγκαλίκα είναι κατά κάποιον τρόπο υπαρκτά πρόσωπα, με άλλα ονόματα όπως μπορείτε να υποθέσετε, δηλαδή φιγούρες που συναντάμε στην καθημερινότητα, κρυμμένες πίσω από χαμόγελα, φωνές και βλέμματα, μα με την ίδια καλοσύνη και το ίδιο φως που είχαν και στο παραμύθι.

 

Καλή βροχερή ημέρα, εκφραστικοί μου.

Λόγω της βροχής του τριημέρου, είπα να το μοιραστώ μαζί σας.

Είναι παλιό και όπως ανέφερα και επάνω, οι ήρωες δημιουργήθηκαν από δυο ανθρώπους που ξέρω καλά στη ζωή μου.

Σας φιλώ και σας στέλνω αγάπη.