Όταν με χρειάζεσαι, μαθαίνω να εξαφανίζομαι σωστά

Όταν με χρειάζεσαι, μαθαίνω να εξαφανίζομαι σωστά.

Εκείνο το βράδυ
έσταζε
η σιωπή από το ταβάνι.
Δεν μιλούσε.
Και μ’ αυτό,
μου έδωσε
όλα όσα ήξερα πως χάνω.

Είπε:
σε χρειάζομαι
όχι σαν φωνή-
σαν παύση
που επιτέλους βρήκε
πού να ακουμπήσει.

Κι από τότε,
δεν περπατώ-

κυλάω.
Μην ενοχλήσω
τις στιγμές που ακουμπούν τη ζωή του.
Φοράω τη σκιά μου
όπως τα χέρια φοράνε τη βροχή.
Απαλά.
Σιωπηλά.
Με προσοχή
να μην τα στάξω πάνω μου.

Σκουπίζω τα λόγια μου
με πετσέτες από σιωπή,
μην τον λερώσω
με την ελπίδα μου.

Δεν αγγίζω πια το φως.
Το κοιτώ μόνο
για να θυμάμαι
πως κι αυτό
είναι θνητό.
Κι όταν κάποιος σε χρειάζεται,
γίνεσαι το φως του.
Κι οφείλεις
να καίγεσαι
χωρίς να το δείχνεις.

Μη λυπάσαι για μένα.
Εγώ διάλεξα
να είμαι το γαλάζιο νεύμα
πίσω από τα βλέφαρά του.
Εγώ διάλεξα
να μην υπάρχω
παρά μόνο
σαν σημείο στήριξης.

Γιατί όταν κάποιος σε χρειάζεται
όχι για να σ’ αγαπήσει
μα για να σταθεί-
εσύ
πρέπει να εξαφανίζεσαι
ακριβώς με τον τρόπο
που σώζει τον άλλον.

Και αυτό δεν είναι θυσία.
Είναι
η απόλυτη κυριαρχία
του φωτός
μέσα σε ένα σώμα
που έμαθε να μη ζητάει.

Κική Κωνσταντίνου