Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΝΟΣΟΣ ΝΑΞΟΣ: ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΝΟΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΑ.


Νίκος Πρωτονοτάριος


Υπάρχουν νέα που δεν μπαίνουν στις ειδήσεις των 8 από τα μεγάλα κανάλια. 
Υπάρχουν Έλληνες επιστήμονες που δίνουν την ψυχή τους στο έργο τους, 
κάνουν έρευνες, έχουν εξαιρετικά αποτελέσματα, βραβεύονται
σε Διεθνή Επιστημονικά Συνέδρια, 
η φήμη τους φθάνει σε ολόκληρο τον κόσμο
αλλά εδώ, στην πατρίδα μας, προβάλλονται μόνο
οι οικονομικές ή ασήμαντες ειδήσεις.

Ο Καρδιολόγος Νίκος Πρωτονοτάριος 
κι η σύζυγός του παιδίατρος κα Ανταλένα Τσατσοπούλου, 
βραβεύτηκαν για το ερευνητικό τους έργο 
σε διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο 
που πραγματοποιήθηκε το διήμερο 20-21 Μαρτίου 2014, 
στο Πανεπιστήμιο Palazzo del Bo της Πάντοβα της Ιταλίας.

 Στις 25 Σεπτεμβρίου 2014, έξι μήνες μετά την βράβευση
και την παγκόσμια αναγνώριση, ο Νίκος "έφυγε" από κοντά μας.

Ο Νίκος δεν ήταν ένας ακόμη καρδιολόγος, 
αλλά ένας εξαίρετος επιστήμονας 
και ένας υπέροχος άνθρωπος. 
Όσοι τον γνώρισαν, συνεργάστηκαν,
ή έζησαν κοντά του, τον περιγράφουν 
με λόγια ευγνωμοσύνης
λόγια συγκίνησης και δάκρυα στα μάτια.

Ο Νίκος κι η σύζυγός του, όταν ξεκίνησαν την έρευνα 
πάλεψαν χωρίς μέσα και χρηματοδότηση. 
Το όραμα και το μεράκι δεν χρειάζονται κονδύλια. 
Δυνατή καρδιά και μεγάλη ψυχή χρειάζονται. 
Να μη μιζεριάζεις, να μη σκύβεις το κεφάλι, 
να μη τα παρατάς στα δύσκολα
Χρειάζεται το σθένος ώστε οι αντιξοότητες 
αντί να σε απογοητεύουν να σου χαλυβδώνουν τη θέληση.

Το διήμερο 22-24 Μαΐου 2015 
πραγματοποιήθηκε στα Χανιά
διεθνές Καρδιολογικό Συνέδριο 
για τις Σπάνιες Καρδιαγγειακές Παθήσεις, 
στο οποίο προβλήθηκε 
και το παρακάτω βίντεο - αφιέρωμα 
στον Νίκο Πρωτονοτάριο.
 
 
Παρακαλώ να αφιερώσουμε 23 μόλις λεπτά από τη ζωή μας 
για να παρακολουθήσουμε το βίντεο 
"η ζωή και το έργο του Νίκου Πρωτονοτάριου"
και να ενημερωθούμε
 για το σπουδαίο έργο αυτού του ανθρώπου
Πρόκειται για την διαθήκη που άφησε ο Νίκος σε όλους μας.
 


Ευχαριστούμε από καρδιάς την δική μας Αννούλα της Πάρου, 
που μας έστειλε αυτό το συγκινητικό βίντεο.
Την ευχαριστούμε ακόμη περισσότερο που μας άνοιξε τα μάτια και 
γνωρίσαμε το έργο και την προσφορά αυτών των ανθρώπων.
Κλείνοντας, μεταφέρουμε τα λόγια της Άννας μας:

"Ο Νίκος, με την ζωή του μας δίδαξε ότι καμία δύναμη 
δεν είναι μεγαλύτερη από την θέληση. 
Κι ότι καμία δικαιολογία δεν είναι αρκετή για να αποφύγουμε 
να δώσουμε στην Ζωή τον καλύτερο εαυτό μας. 
Αν αυτό μπορέσουμε να το κάνουμε πράξη,
                             τότε κι εκείνος δεν θα πάψει ποτέ να ζει ανάμεσά μας."


Ενιαία κίνηση bloggers.
Το θέμα ξεκίνησαν και δημοσιεύουν σήμερα τέσσερα blogs. Ας γίνουμε περισσότεροι! Αν θέλετε και μπορείτε, αναδημοσιεύστε!
Βοηθήστε στη μετάδοση ειδήσεων που συμβάλουν 
στην πρόοδο, στην εξέλιξη, στην καλυτέρευση των πάντων γύρω μας.

Νόσος Νάξος: μια μορφή Αρρυθμιογόνου Μυοκαρδιοπάθειας που προσβάλλει -κυρίως- αθλητές.  Η ανακάλυψη αυτή έχει τεράστια σημασία αν αναλογιστούμε πως είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της κλινικής καρδιολογίας όπου εφαρμόστηκε η γενετική επιστήμη στην αντιμετώπιση μιας καρδιοπάθειας.  

Πληροφορίες για τη Νόσο Νάξος εδώ 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...