ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΑΛΑΤΙ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Θαλασσογραφίες τα μάτια της, μια σταγόνα: νερό κι αλάτι. Νερό κι αλάτι, σαν ένας πόνος αβάσταχτος.

Πάλι καλούμαι να γράψω για το Αιγαίο. Με συγχωρείς, το "μπλε" πάλι παιδεύεται και μας παιδεύει.

Είναι εκείνη η ζωγραφιά. Πάντα εκείνη η ζωγραφιά. Ίδια, ίδια, νοσηρή και απρόσιτη.

Οι κουκκίδες, η σκάλα, η ποδιά και το νερό με το αλάτι. Πάντα το νερό με το αλάτι, σαν ένα σακουλάκι ξεχασμένα πασατέμπο.

Κρύβεσαι σου λέει, μα όλα είναι αληθινά.
Το καπέλο, ο θυμός, η φούσκα και το νερό με το αλάτι. Πάντα το νερό με το αλάτι, σαν ένα ωμέγα αλάνθαστο.

Έχεις δει την ερειπωμένη θέα;
Εχθές βράδυ με ανέκριναν τρεις σταυροφόροι. Κανείς δεν βλέπει το ντεφιλέ που σχεδίασαν.

Υψώθηκαν τα πανιά σαν λάβαρο κι έμεινε πάνω μας η μνήμη. Η μνήμη και η λήθη, σαν ένα δίχτυ αβάσιμο.

Καταμεσής πλανάται η Αγάπη.
Θυμάμαι από μικρή αυτόν τον δύσβατο συσχετισμό. Ο υπαινιγμός ήταν μια στάμνα γεμάτη νερό κι αλάτι. Νερό κι αλάτι, σαν ένα χώμα που εξιλεώθηκε, ευκαιρία βλάστησης αναζητάει.

Ο λήπτης κοιτάζει ασύστολα. Μακριά και πιο μακριά, στην Ελλάδα που χάθηκε.

Οι ρίζες με έφεραν απόψε εδώ... ένα νέο Αιγαίο χαράζεται - σαν νύφη επαληθεύεται - η συστολή. Μα είναι το μπλε, θυμήσου, το μπλε, η μόνιμη χαραυγή. Μην μου δηλώνεις πίστη και υποταγή, όλα είναι νερό κι αλάτι, νερό κι αλάτι σαν ένα στοιχείο αδιάβατο.

Μην ανησυχείς, στις επάλξεις η μοναξιά. Το χρώμα που ξεβράστηκε - θέσεις εξευγενισμένων - χρησιμοποιεί για να ζωντανέψει. Βιάζεται να βάψει το κοράλλι• μπλε. Σώπασε!

Μην κοιτάς, όλα μια ουτοπία.
Μην προσπαθείς να δεις, να νιώσεις, να πεις. Όλα μια ψευδαίσθηση.
Μην αναλύεις και ερμηνεύεις, όλα στο τίποτα και όλα στο χθες.
Μην ασχολείσαι, κοιμήσου.

Απόψε στον ύπνο σου θα έρθει το μπλε και θα μυρίζει με αλάτι. Νερό κι αλάτι, σαν ένα τέλος αόρατο.

~~ Νερό κι αλάτι - Κική Κωνσταντίνου