~~ Οι Κόσμοι μου - Κική Κωνσταντίνου

Εμένα οι κόσμοι μου, είναι ασημένια φεγγάρια

Μια γη
Μια σφαίρα
Μια αγάπη

Εγώ βαδίζω στις γειτονιές με αγάπη.

Ο θυμός,
μια ένδειξη οργής, σε όσους σκοτώνουν τα λουλούδια.

Εγώ πυρπόλησα τα αστέρια κι έκανα την πανσέληνο, κρανίου τόπος.

Η διδαχή, δεν προήλθε από την ιστορία. Η ιστορία γράφεται. Πάντα θα γράφεται. Μια αιώρα, μια σελίδα, μια σπιθαμή.

Έμενα τα αισθήματά μου προδόθηκαν. Περίσσια η στιγμή της αδικίας.

Εγώ βαδίζω σε λασπωμένες αλάνες.
Τα άρβυλα δεν αντέχουν άλλο - καυστικό - υγρό.

Όλοι γελάνε και κανείς δεν βλέπει το φεγγάρι.
Χλωμό φεγγάρι
Θυμωμένο φεγγάρι
Φεγγάρι άδειο, κενό

Εμένα οι κόσμοι μου, είναι μεταξωτά φεγγάρια

Μια δύναμη
Μια αιώρα
Μια στιγμή

Εγώ παίζω κρυφτό με τη μαύρη γάτα που τη βαφτίσαν, Ζοζεφίνα.

Η οργή,
η απόρροια του θυμού στον δολοφόνο της γάτας που κεντησε νυχτολούλουδα στο μουράγιο.

Εγώ τάισα τη Ζοζεφίνα
Εγώ χάιδεψα τη Ζοζεφίνα
Εγώ μοιράστηκα μαζί της, το τελευταίο μου γλυκό.

Εμένα το μέλλον μου έχει δάκρυα
Δάκρυα• μέσα
από τα πιο όμορφα χαμόγελά μου,
από το πιο οικείο, κενό.

Εμένα οι κόσμοι μου, είναι ουρανός χωρίς φεγγάρι.
Μη υπαρκτοί, μεταίχμιοι.

~~ Οι Κόσμοι μου - Κική Κωνσταντίνου