~~ Η Ηρωίδα – Κική Κωνσταντίνου

 

Αυτή η ηρωίδα δεν μοιάζει με καμία άλλη

Μοναδική!

Όλες οι άλλες ήταν απλώς λυπημένες

Λες και η λύπη ήταν ένας μανδύας…

Αυτή η ηρωίδα όμως, δεν μοιάζει με καμία άλλη.

Η θλίψη όλη, στο δέρμα της

Το πρόσωπό της, ένα στεγνό δέρμα, που αγκαλιάζει τη γνώριμη αυταπάτη. Το κόκκαλο των προδομένων, των λεπρών.

 

Αυτή,

αυτή η ηρωίδα, αυτή!

Η μόνη λύση

Η μόνη γυναίκα

Το μόνο παιδί

Ο γνώριμος άνθρωπος

Ο παρεξηγημένος συνάνθρωπος

 

Δες στον  ουρανό

Τα σύννεφα αποθαρρύνθηκαν

Φεύγουν

Αναζητούν αλλού παροικία

Τα χελιδόνια μένουν

Τα σπουργίτια μάχονται

Ο ήλιος δεν κλαίει, δεν γελά, δε συμμετέχει

Παρατηρεί

Χωρίς καμίαν ανάμειξη

Χωρίς κανένα συναίσθημα

Χωρίς να περιμένει την Άνοιξη

 

Αυτός ο Χειμώνας είναι δύσκολος

Με τυλίγει σε ομίχλες που δεν θέλησα να αντικρίσω, που δεν θέλησα να υποταχθώ.

Σε κανένα βασίλειο δεν υπάρχει θησαυρός.

Όλα ένα ερειπωμένο αύριο, μια έπαυλη γεμάτη θυμό, οργή, έναν βάναυσο τρόπο αγάπης.

Αυτή η ηρωίδα δεν μοιάζει με καμία άλλη

Μια αιώρα τα μάτια της

Ένα χάδι τα μαλλιά της

Ένα ροζ κυκλάμινο τα μάγουλά της

Μια αέρινη πεταλούδα τα χείλη της

Μια φλόγα - κομματιασμένων ονείρων - η καρδιά της

Η ψύχη της, ένας άνεμος

Ένας άνεμος γεμάτος σιρόπι, γεμάτος αγιασμό.

Τα όνειρά της, μικρά φεγγάρια των καραβιών που χάθηκαν, που έμαθαν, «αλλιώς» την Ιστορία.

Η ελπίδα μέσα της

Η πίστη γύρω της

Η φαντασία σύμμαχός της

Το αύριο – νέφος καθάριο – στα όνειρά της

Η Αγάπη ως πλάσμα της

Στο μυαλό της, μια εφάμιλλη αλλαγή

 

Έλα,

δώσε μου την ευκαιρία

Άγγιξέ με,

άφησέ με να ζήσω πλάι σου, να σου σιγοτραγουδώ

 

Σιμά σου,

δίπλα στο ακρογιάλι,

Λαγοκοιμούνται οι επιθυμίες μου

 

Αυτή η ηρωίδα δεν μοιάζει με καμία άλλη

Η θλίψη όλη στο δέρμα της

Το πρόσωπό της, ένα στεγνό δέρμα που αγκαλιάζει τη γνώριμη αυταπάτη. Το κόκκαλο των προδομένων, των λεπρών.

 

Αυτή η Ηρωίδα δεν θα μπορούσε να ζει ως κάποια άλλη.

Είναι Μια σκιά κάτω από το «Φως των Αυγερινών».

 

 

 

~~ Η Ηρωίδα – Κική Κωνσταντίνου