~~ Η Αγκαλιά της - Κική Κωνσταντίνου

 

Το σπίτι της δεν είχε παράθυρα
- μα ακόμη κι αν είχε -
δεν μπορώ να τα δω.

Φαντάζομαι τα κλειστά παραθυρόφυλλα,
τη μανταλωμένη πόρτα, τα ειμαρμένα σκαλοπάτια της,
όλα,
ένα ερειπωμένο τοπίο, με τους πιο μοχθηρούς και κακούς, φύλακες - διαβάτες.

Μόνο στη σάρκα, όχι στη ψυχή της.
Μόνο στο χώμα, όχι στη πραγματική ζωή.

Μου λείπει το λουλούδι που φύτρωνε σε εκείνο το χώμα.
Το ξερίζωσαν, το ποδοπάτησαν θαρρώ.

Στη χούφτα μου, κρατώ την ελπίδα.
Η μνήμη, η θύμηση, η αγάπη, όλα είναι εδώ..
Στα μάτια μου, στα μάτια της, στα μάτια όσων ευλόγησε με την αγάπη, την ύπαρξή της.

Σε εκείνο το "άσχημο" σπίτι λοιπόν,
- το ψυχρό - υπήρχαν δυό,
τη μία τη θέλησε, την άλλη όχι.

Έπαψαν να μιλούν, να λιθοβολούν με τις λέξεις τους, να αλλάζουν συνεχώς προσωπεία, να αφήνουν τη κακία και το ψέμα, να γίνεται διασπορά.
Μα ποιός τις θεώρησε "Αξίες;"

Τα ερπετά, έρπονται φίλη μου!
Τα ερπετά!

Διεισδύουν σε αναμνήσεις, σε συζητήσεις, σε ηθικές αρχές, σε πεποιθήσεις, σε κλειστές πόρτες, σε κλειστά παράθυρα, σε σκονισμένες συνειδήσεις, σε βρωμερές ανθρώπινες συνήθειες, σε ο,τι αποζητά καμμένο ή σάπιο χώμα. Σε κάθε γνώριμη αυταπάτη ανθίζει αυτή η "σπορά".

Φαντάζομαι ανοιχτά τα παραθυρόφυλλα, καθαρό το σπίτι, φρεσκοασβεστωμένους τοίχους, χαμογελαστή η όμορφη ηρωίδα μου, πλουμιστά τα μαλλιά της,
μυρίζει....
μυρίζει αλιψό ψωμί, η αγκαλιά της!

~~ Η Αγκαλιά της - Κική Κωνσταντίνου