Νεώριο της Ποιητικής Χαραυγής

Κι έλουζε το ασημένιο φεγγάρι, τα σώματα των δύο νέων.
Η αλμύρα, πότιζε το γυμνό κορμί και τα φύκια, γίνονταν στολίδια, στις πλεξούδες της έφηβης κοπέλας.
Ακόμη και τα αφανή σύννεφα, ζήλεψαν την γλύκα και την οδύνη του έρωτα.

Η θάλασσα, το δωμάτιο τους και η ξαπλώστρα, ένα καλοκαίρι γεμάτο Δύση και Ανατολή.
Η αμμουδιά, ο μόνος σύμμαχος της ακόρεστης μανίας.
Εκεί, γεννήθηκε ο ξεχασμένος έρωτας.
Εκεί, έμεινε η σκέψη, σαν δέσμιο φυλακτό.

Μέσα στα χρόνια, το όνειρο παρέμεινε όνειρο μα η στιγμή, παντοτινή αλήθεια.
Το σημείο, έγινε ξέφωτο στο μυαλό και η ιστορία, ένα δωμάτιο γεμάτο σκονισμένες αναμνήσεις.

Επιζητούν την βροχή, μα το καλοκαιρινό βράδυ - ετούτη τη φορά - αποκλείει την πιθανότητα να έρθει η "αντάρα".

Κι αν μέλωσε η καρδιά, παγωμένη, εκοιμήθη. Χτίζει ένα δικό της σπίτι, δίχως εισβολείς και παρεκκλήσια.
Η κάθαρσις, δεν έρχεται.
Είναι το Αγιόκλημα που θυμίζει την αστροφεγγιά και η κόρη, πλέκει ιστορίες για να μείνει στον κόσμο εκείνο, τον ερωτικό.

Μα η ζωή μας φέρνει στο σήμερα δεν υπάρχει θάλασσα, ούτε φύκια, ούτε φεγγάρι, υπάρχει μόνο ένα φως. Μπλε φως, να θυμίζει Ελλάδα, να συμβολίζει το νησί, το δικό τους νησί. Ένα νησί, γεμάτο έρωτα και υποθέσεις.

Δεν υποσχέθηκαν τίποτα.
Δεν βρέθηκαν ξανά.
Έμειναν μετέωροι γεμάτοι μνήμες.
Η Κόρη, πάντα με προσμονή και ο Ναύτης, με μια ακατέργαστη επιθυμία.

Τους πρόσφερα μια λευκή λίμνη - κι ούτε ξέρω το γιατί - κι ένα κόκκινο Ρόδο, με μια σκιά να βάλλεται, και ένα φύλλο να θυμίζει, το αταλάντευτο σκίρτημα του Έρωτα.

Μαζί τους πλανάται ένα ακατέργαστο όνειρο και μια αλκαλική σκέψη, μυστικής ζωής.
Συνένοχοι και θύματα. Αθώοι και ειλικρινής.
Αυτοί ήταν. Έτσι έπλασαν. Νεώριο της Ποιητικής Χαραυγής.

~~ Νεώριο της Ποιητικής Χαραυγής - Κική Κωνσταντίνου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά! Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Μια συζήτηση καρδιάς με την Ελένη Γκιάτα

Καλημέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω όλους και όλες, καλά. Σήμερα έχω τη χαρά να φιλοξενώ στο blog μου μια δημιουργό που κινείται με ευαισθησία και ειλικρίνεια ανάμεσα στην ποίηση, το παραμύθι και τη σύγχρονη πεζογραφία. Η Ελένη Γκιάτα, με σπουδές στη Δημοσιογραφία και ενεργή παρουσία στον λογοτεχνικό χώρο, αφήνει το αποτύπωμά της μέσα από λέξεις που μιλούν για το συναίσθημα, την ανθρώπινη εμπειρία και τις μικρές, αθέατες αλήθειες της καθημερινότητας. Με συμμετοχές σε ανθολογίες, τιμητικές διακρίσεις, συλλογικά projects και το πρώτο της προσωπικό βιβλίο να έχει ήδη βρει τον δρόμο του προς τους αναγνώστες, μας δίνει την ευκαιρία να τη γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από τη συνέντευξη που ακολουθεί. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας πως βρισκόμαστε και κάτω από την ίδια εκδοτική στέγη. Πάμε λοιπόν να τη γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από τα έργα της. Ελένη, καλώς ήρθες στο blog μου «Εκφράσου» . Χαίρομαι πολύ που είσαι εδώ. 1. Μεγαλ...

ΕΓΩ ΕΧΩ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ;;;

"Το δίκιο μου" Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης Ερμηνεία: Γιώτα Νέγκα Δίσκος: Καινούριο φιλί (Φεβρουάριος 2014) "Εγώ έχω το δίκιο μου κι εσύ τον κόσμο όλο νομίζεις θα βρεθούμε στα μισά μιλάω με τον ίσκιο μου τρομάζω με το ρόλο κοιμάμαι με τα μάτια μου ανοιχτά Εμένα με φωνάζουνε με το μικρό μου μόνο η σκούφια μου κρατά απ' το πουθενά κι εσένα που σε ήξερε κι η πέτρα που σηκώνω τρομάζεις όταν έρχομαι κοντά Εγώ μετράω τα ρέστα μου να βγάλω κι άλλο μήνα ανοίγω και δε βλέπω ουρανό εσύ έχεις στο πιάτο σου ολόκληρη Αθήνα ανοίγεις και χαζεύεις το κενό Εγώ έχω το δίκιο μου κι εσύ τον κόσμο όλο νομίζεις θα βρεθούμε στα μισά μιλάω με τον ίσκιο μου τρομάζω με το ρόλο κοιμάμαι με τα μάτια μου ανοιχτά Εμένα με φιλήσανε στο στόμα οι ανάγκες την έκανα τη βόλτα στα βαθιά κι εσένα το ταξίδι σου δυο καρφωμένες ράγες νομίζεις ότι πήγες μακριά Εγώ μετράω τα ρέστα μου να βγάλω κι άλλο μήνα ανοίγω και δε βλέπω ουρανό εσύ έχεις στο πιάτο σου ολόκληρη...

ΕΚΦΡΑΣΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου