Κύκλοι Φωτός

 

Φως που ανατέλλει αργά.

Σκιά που γλιστρά ανάμεσα στα δάχτυλα.

Κάθε λεπτό εύθραυστο,

σαν νερό που κυλάει χωρίς φράγμα.

 

Πουλιά στον ανοιχτό ουρανό.

Φτερά που χτυπούν αργά,

η καρδιά ακολουθεί τον ρυθμό τους,

χωρίς προορισμό, μόνο πνοή, μόνο πτήση.

 

Σκέψεις σαν σπίθες που αιωρούνται.

Δεν έχουν δρόμο, δεν χρειάζονται χάρτη.

Απλώς καίνε απαλά, μέσα στο στήθος,

αφήνοντας ίχνη φωτός στον αέρα.

 

Νύχτα που βαραίνει σαν πέτρα,

η κούραση που τρώει τα πόδια,

δίψα για ανάσα που δεν έρχεται,

κι όμως η φλόγα μένει — αθόρυβη, αέναη, δυνατή.

 

Χαρτί ανοικτό, χωρίς κριτή.

Λέξεις που γεννιούνται γίνονται φως,

μονοπάτια που ανοίγουν μέσα μου,

αναπνοές που φτερουγίζουν,

σιωπές που φωνάζουν.

 

Ο δρόμος είναι παραμύθι,

κάθε ανάσα ένα ταξίδι,

κάθε φτερούγισμα ένας χτύπος καρδιάς,

κάθε φως μια υπόσχεση.

 

Ανάσα.

Σιωπή.

Κύκλος.

Φλόγα που ανεβαίνει,

αέρας που γεμίζει πνοή,

πουλιά που φεύγουν, επιστρέφουν, χορεύουν.

 

Δεν χρειάζονται ονόματα.

Ούτε συγχώρεση.

Η δύναμη υπάρχει εδώ,

σε κάθε σπίθα,

σε κάθε αναπνοή,

σε κάθε σκιά που χορεύει με το φως.

 

Και αν όλα γύρω μοιάζουν άδεια,

η φλόγα μένει,

το πουλί πετά,

η καρδιά ακολουθεί.

 

Συνεχίζω.

Ζω.

Γράφω.

Αναπνέω.

 

Τοπίο από φως και σκιά,

αέρα, φτερά, σπίθες.

Κάθε στιγμή γη και ουρανός,

κάθε ανάσα κύμα και άνεμος,

κάθε σιωπή ποτάμι που κυλά,

αφήνοντας φως πίσω της.

 

Δεν έχω χαθεί.

Η πορεία μου ανοικτή,

το φως φτάνει εκεί που μόνο εγώ μπορώ να φτάσω.

Και μέσα σε κάθε φλόγα,

βρίσκω τον εαυτό μου,

το πουλί που πετά,

το κύμα που ξαναγυρίζει,

το φως που δεν σβήνει ποτέ.

 

Συνεχίζω. Ζω. Γράφω. Αναπνέω.

Κι ο κόσμος μέσα μου ανοίγει

σαν απέραντο τοπίο φωτός και σκιών,

ένα ταξίδι χωρίς τέλος,

γεμάτο φλόγες, πνοές, πουλιά, σιωπές,

κι όμως τόσο αληθινό, τόσο ζωντανό.

 

Κική Κωνσταντίνου

 

____________

 

Καλημέρα, καλή εβδομάδα και καλό μήνα εκφραστικοί μου φίλοι!

Να είστε καλά και να περνάτε όμορφα!

Σας φιλώ.