Καλημέρα, εκφραστικοί μου!
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.
Ήρθε η στιγμή να μοιραστώ κι εγώ τη δική μου ανάμνηση, στο πλαίσιο του δρώμενου "Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις" που επινόησε ο καλός μας φίλος και πάντα δημιουργικός Γιάννης Πιταροκοίλης, μέσα από το blog του «Ηδύποτον».
Η δική μου έντονη ανάμνηση είναι μια εικόνα που έχω στο μυαλό μου για τα καλικαντζούρια. Τα γνωρίζετε; Είναι εκείνα τα μικρά, άτακτα πλασματάκια της παράδοσης, που μέσα στο παιδικό μου μυαλό φτιάχτηκαν και μεγάλωσαν όπως ακριβώς τα φανταζόμουν: σκανταλιάρικα, σκοτεινά, γεμάτα ενέργεια και αταξία. Μια εικόνα που ακόμη και σήμερα, όταν τη θυμάμαι, με κάνει να χαμογελώ αλλά παράλληλα και να τρομάζω.
Θέλω να μοιραστώ μια παιδική ανάμνηση που ακόμα και σήμερα με ακολουθεί, άλλοτε σαν φόβος και άλλοτε σαν γλυκιά ζεστασιά. Ήμουν μικρή, στο χωριό, μαζί με την ξαδέρφη μου. Έκανε κρύο εκείνη τη μέρα και οι δυο μας παίζαμε καθισμένες πάνω στο βυσσινί χαλί, βυθισμένες στον δικό μας παιδικό κόσμο.
Και τότε, ξαφνικά, άνοιξε η πόρτα και μπήκαν μέσα δυο γυναίκες, συγγενείς μας, ντυμένες σαν καλικαντζούρια. Μαύρα ρούχα, καλσόν στο κεφάλι… Για εμάς, μικρά παιδιά, η εικόνα ήταν τρομακτική. Θυμάμαι να πετάνε άχυρα, μετά δώρα, μα μέχρι να καταλάβουμε τι συνέβαινε είχαμε ήδη τρομοκρατηθεί. Κλαίγαμε -κι εγώ κι η ξαδέρφη μου- ώσπου μας εξήγησαν ότι όλο αυτό ήταν παιχνίδι, μια «έκπληξη» με καλές προθέσεις, αν και για εμάς φάνηκε σαν εφιάλτης.
Κι όμως… έχω κι άλλη μια ανάμνηση, εντελώς διαφορετική, σχεδόν αντίθετη θα έλεγα, με μια πιο φωτεινή όψη των καλικατζάρων. Εκείνη τη φορά ήταν ο μπαμπάς, το άτακτο καλικατζαράκι, που ήταν έξω από την πόρτα, χτυπούσε και χωρίς να εμφανιστεί κανείς, απροειδοποίητα θα έλεγα, πέταγε άχυρα μέσα στο σπίτι, μα ύστερα άφηνε δώρα και θυμάμαι ακόμη ένα μικρό αεροπλανάκι που πετούσε και με έκανε να λάμπω από χαρά. Εκείνη η στιγμή είχε μαγεία, γέλιο, ζεστασιά, τίποτα δηλαδή από τον φόβο της προηγούμενης σκηνής.
Δυο στιγμές, δυο εντελώς διαφορετικές όψεις του ίδιου μύθου, όπου η μία ήταν σκοτεινή και απρόσμενη, ενώ η άλλη τρυφερή και μαγική.
Αναρωτιέμαι… αυτό το έθιμο, αυτή την παράδοση με τα καλικαντζούρια, την είχατε κι εσείς;
Όπως και να ’χει, αυτές οι δυο τόσο διαφορετικές εικόνες ζουν μέχρι σήμερα μέσα μου. Ίσως γιατί η παιδική ματιά έχει τον τρόπο να κάνει τα πάντα πιο μεγάλα, πιο έντονα, πιο αληθινά. Κι όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ πως οι αναμνήσεις αυτές -ακόμη κι οι τρομακτικές- έχουν τελικά μια δική τους γλύκα.
Σας τις μοιράζομαι με αγάπη, έτσι όπως τις κρατάω στην καρδιά μου.
Κι ανυπομονώ να διαβάσω και τις δικές σας ιστορίες… γιατί μέσα από αυτές ανακαλύπτουμε κομμάτια από τον εαυτό μας που είχαμε ξεχάσει.
Καλή συνέχεια στο όμορφο αυτό δρώμενο.
Να είστε καλά και να περνάτε όμορφα.
Πλάστε αναμνήσεις!
Καλό Σαββατοκύριακο!
Οχι εγώ δεν έχω αναμνήσεις με τα καλικατζαράκια, δεν ήξερα καν γι αυτά ως το σχολείο που τα μάθαμε εκεί. Ωραίες οι αναμνήσεις σου όμως και οι παραδόσεις καλό είναι να διατηρούνται.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή σου μέρα Κικίτσα μου
Ααα λατρεύω τα έθιμα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΘυμάμαι σαν παιδάκι που πόσο άχτι είχα τα καλικαντζαράκια γιατί μου έλεγε η μαμά μου ότι ροκανίζουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο και θέλουν να το ρίξουν. Και μέσα στο μυαλό μου αλήθεια το πίστευα και είχα άγχος για το δέντρο μας.
Το έθιμο που λες δεν το ξέρω, αν και είμαστε συντοπίτισσες.
Ευχαριστούμε Κική μου!
Τι γλυκιά ανάρτηση! Μακάρι να υπάρχουν ακόμα στην επαρχία αυτά τα έθιμα, εδώ στην πρωτεύουσα μόλις και μετά βίας κρατάμε τα κάλαντα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα Κική μου. Τα καλλικαντζάρια τα ήξερα ναι. Αλλά σε μια ...ειδική διαδικασία. Έβγαιναν στην επιφάνεια παραμονή βράδυ των Φώτων για να σκανδαλίσουν. Αλλά έρχονταν ο Παπάς με τον αγιασμό και έφευγαν. Αυτή ήταν η δική μας παράδοση τότε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚρατώ όμως και τη δική σου, λίγο διαφορετική, παιχνιδιάρα αλλά και ...φοβική λίγο.
Ας κρατάμε στα παιδιά αυτές τις παραδοσιακές αναμνήσεις, Κική μου. Σε ευχαριστώ, που τη μοιράστηκες μαζί μας, κορίτσι μου.
Φιλιά στέλνω πολλά.
Ιδιαίτερες οι αναμνήσεις σου Κική μου. Ξέρω τους καλικάντζαρους, αλλά ποτέ δεν είχα κάτι ανάλογο στις δικές μου παραδόσεις.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό που μου έλεγαν από μικρή, είναι ότι οι καλικάντζαροι βγαίνουν τα Χριστούγεννα και μένουν μέχρι την Παραμονή των Χριστουγέννων (που είναι αβαφτιστος ο Χριστός). Και ανήμερα των Φώτων με τον Μέγα Αγιασμό, μπαίνουν ξανά μέσα στη γη μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα.
Σε ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις που μοιράστηκες μαζί μας.
Καλό απόγευμα και καλό Σαββατοκύριακο.
Πόσες Αναμνήσεις Κική μου άνοιξε ο Γιάννης με το δρώμενό του από το μπαούλο της καρδιάς σ σε όλους μας!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑλλες παιδικές τρομακτικές σε εισαγωγικά όπως οι δικές σου και άλλες πιο χαρούμενες!
Για τα καλικαντζαράκια είχα διαβάσει σε παιδικό παραμύθι στα εγγόνια μου όταν ήταν μικρά, πως μόλις ξεκινούν οι γιορτές αρχίζουν να κάνουν ζημιές και κόβουν το δέντρο της γης. Αλλά, δεν προλαβαίνουν, γιατί την μέρα που αγιάζουν τα νερά, φεύγουν τρομαγμένα, για να ξαναέρθουν του χρόνου!
Πολύ ωραία η συμμετοχή σου. Κική μου Να είσαι καλά
και εύχομαι να περάσεις όμορφες γιορτές μαζί με την οικογένεια σου! Καλά Χριστούγεννα! φιλιαααα! 🎄🎁
Ποιο παιδί δεν έχει μια ανάμνηση απ΄ τα καλικαντζαράκια. Ήταν ένας τρόπος να μας κρατούν ήσυχα. Ευτυχώς είχαμε την εντύπωση πως ήταν λίγο χαζούλικα και έτσι δεν φοβόμαστε. Εμείς πάντως, για καλό και για κακό, βάζαμε ένα πιάτο φακές έξω απ' την πόρτα για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Σαν χαζούλικα που είναι, μέχρι να τις μετρήσουν....ξημερώνει. Όμορφες που είναι οι παραδόσεις!
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα είσαι καλά Κική μου, να θυμάσαι και να δημιουργείς αναμνήσεις!
Ολοι ξέραμε τους Καλικάντζαρους. Αλλά με τόσο παραστατικό τρόπο όπως αυτόν που ζούσατε εσείς ως παιδιά, όχι! Το ενδιαφέρον είναι, με ποιον τρόπο αποτυπώνεται η κάθε σκηνή στο μυαλό και τι αναμνήσεις χαρίζει.. Στην πρώτη περίπτωση τρόπο, στη δεύτερη τρυφερή... μήπως γιατί καταλάβατε ότι κάπου εκεί ήταν ο πατέρας;
ΑπάντησηΔιαγραφήΚα είσαι καλά, Κική! Καλές Γιορτές!
Δεν έχουμε κανένα σχετικό έθιμα με τα καλλικατζαράκια εμείς. Όντως, πρέπει να ήταν πολύ τρομακτική για τα παιδάκια η πρώτη σκηνή που περιέγραψες, Κική μου! Ευτυχώς που υπάρχει και η δεύτερη θα πω! ♥
ΑπάντησηΔιαγραφήΦιλάκια πολλά, κορίτσι μου γλυκό!
Κική, είναι κακομούτσουνα κατά την παράδοση...χεχε!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜέσα από το κείμενό σου γίνεται και ο αναγνώστης παιδί!
Θυμάμαι κι εγώ τη γιαγιά μου να μιλά γι' αυτά και πως ανακάτευαν τη στάχτη στο τζάκι αργά ο βράδυ κι εκείνη έβρισκε όλα τα αντικείμενα εκεί ανακατεμένα το πρωί. Αν τύχαινε και ήμουν Χριστούγεννα στο χωριό έχανα τον ύπνο μου μετά από τις ιστορίες της γλυκιάς μου γιαγιάς.
Άρα είχες απόλυτο δίκιο! Πάλι καλά που είχες και μια καλή εμπειρία...:))
Καλές γιορτές και θα τρομάξουμε εμείς πια τα καλικατζούρια!
Ποιος δεν ξέρει τα καλικατζαράκια Κική μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα φοβόμουν πολύ, γιατί νόμιζα οτι ροκανίζουν το δέντρο της γης!
Ευτυχώς που ερχόταν ο παπάς με την αγιαστούρα του και με τη μαγκούρα του κι εξαφανιζόταν τα καλικατζαράκια!
Πάντως εσείς τραβηξατε μεγάλη τρομάρα τότε!
Ο Γιάννης άνοιξε το σακούλι των αναμνήσεων και διαβάζουμε ωραίες αναμνήσεις!
Σε φιλώ.
Θα ήταν όντως πολύ τρομαχτικό αυτό που πέρασες με την ξαδέρφη σου, δε θα ήθελα να είμαι στη θέση σου, όχι άλλα τραύματα! Το δεύτερο, όμως, περιστατικό που περιγράφεις, είναι πιο παιχνιδιάρικο και πιο... αγαπησιάρικο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕγώ τους καλικάντζαρους τους έμαθα στο σχολείο, και αυτό ήταν. Έτσι κι αλλιώς, ένα δέντρο στολίζαμε, άντε και κανένα τζάμι. Δεν ήμαστε τόσο φανατικοί της παράδοσης, μάλλον... Από την άλλη, μας άρεσε να βλέπουμε ντοκυμαντέρ για τα εορταστικά ήθη και έθιμα. Το λες και σχιζοφρένεια.
Φιλάκια πολλά
Τα καλικαντζούρια δεν τα ήξερα! Ήξερα για τους καλικάντζαρους αλλά δεν το είχα ποτέ στο μυαλό μου ούτε με απασχόλησε. Ωστόσο ήταν ωραίο σαν παράδοση και μύθος. Αλλά και τον φόβο σας τον κατανοώ. Παιδάκια μικρά ήσασταν. Τα φιλιά μου!
ΑπάντησηΔιαγραφή