Μέχρι να σε φτάσω

 

 Πηγή

εγώ,
με τα μάτια μισάνοιχτα
από μια σκέψη που δεν με αφήνει να ησυχάσω
και δεν είναι η κούραση του σώματός μου
που με κάνει να θέλω να σωπάσω
αλλά εκείνη η εσωτερική φασαρία
στο μυαλό και στην καρδιά μου
που ενώ δεν κάνει θόρυβο,
δεν αφήνει τίποτα μέσα μου να ηρεμήσει

σαν να περπατάει το μυαλό μου σε ένα δωμάτιο σκοτεινό
και να ακουμπάει συνέχεια τοίχους
ψάχνοντας να βρει πού τελειώνει το "ίσως"
και πού αρχίζει το "ξέρω"
μα τίποτα δεν τελειώνει εύκολα
όταν αφορά εσένα

και εσύ,
εκεί,
όχι ακριβώς απέναντι
ούτε πραγματικά μακριά
αλλά αλλιώς παρών μέσα στην ίδια ιστορία

σαν να κρατάς τη δική σου γωνία του κόσμου
σταθερή
χωρίς να καταλαβαίνεις γιατί η δική μου γυρίζει τόσο

δεν μπαίνεις στο ίδιο βάθος με εμένα
δεν σε τραβάει η ίδια δίνη
δεν σε πνίγει το ίδιο "δεν ξέρω"
και αυτό σε κρατάει ήρεμο
εκεί που εγώ διαλύομαι λίγο λίγο

και σου μιλάω,
όχι για να σου ζητήσω να αλλάξεις,
αλλά για να σου δώσω κάτι από αυτό που νιώθω
σαν να μπορώ να ακουμπήσω στο χέρι σου τη ψυχή μου
και να τη δεις, γυμνή, όπως είναι μέσα μου

κι εσύ, να απαντάς απλά
"μην ανησυχείς"
σαν να είναι η ανησυχία κάτι έξω από εμένα
κάτι που αν το πεις χαμηλά και ήρεμα
θα σταματήσει να υπάρχει

κι όταν δεν σταματάει
λες "πήγαινε να δεις"
“ό,τι ώρα θες”

κι εκεί, εγώ, δεν ξέρω αν πρέπει να ανακουφιστώ ή να πονέσω
γιατί η πρόταση είναι ελεύθερη
αλλά μέσα της δεν κρατάει το χέρι μου

μου δίνει δρόμο
αλλά όχι τον δρόμο που διανύουμε μαζί

κι εγώ δεν ζητάω να με σώσεις
ούτε να πάρεις τον φόβο μου
ούτε να γίνεις εγώ
ζητάω εκείνη τη μικρή κίνηση
που παρομοιάζω με χτύπο καρδιάς
και λέει "είμαι εδώ, μαζί σου, και μέσα σε αυτό"
όχι απ’ έξω από αυτό

και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο πράγμα στους ανθρώπους
όχι η αγάπη
αλλά το να σταθούν στον ίδιο χρόνο με τον άλλον
χωρίς να τρέξουν μπροστά ή να μείνουν πίσω

εγώ θέλω να σε φτάσω
εκεί που δεν φοβάσαι τόσο
να σε συναντήσω στη γαλήνη σου
να καταλάβω πώς είναι να αναπνέεις χωρίς να σκέφτεσαι σενάρια

κι εσύ ίσως θέλεις να με τραβήξεις έξω από το βάρος του μυαλού μου
να με πας πιο γρήγορα στο "όλα καλά"
να μη μείνω μέσα σε αυτό που με βαραίνει και με σβήνει λίγο λίγο

μα κάπου στη μέση χανόμαστε
γιατί εγώ θέλω να μείνεις δίπλα μου, μέσα στο ακατανόητο
κι εσύ θέλεις να βγω από αυτό

κι έτσι δεν συναντιούνται πάντα οι άνθρωποι στον ίδιο τρόπο
συναντιούνται στο ίδιο όνομα
στο ίδιο "μας"
αλλά όχι στον ίδιο ρυθμό, στο ίδιο τέμπο αν θες, της καρδιάς

και αυτό δεν είναι πάντα τέλος
ούτε πάντα απόσταση που δεν γεφυρώνεται

είναι όμως μια αλήθεια
από εκείνες που δεν φωνάζουν
απλώς υπάρχουν
και περιμένουν να τις αντέξεις όπως είναι

κι εγώ τις βλέπω
και δεν ξέρω ακόμα
αν πονάω περισσότερο
ή αν αρχίζω, σιγά σιγά, να καταλαβαίνω

πως τελικά
η αγάπη δεν αποτυγχάνει πάντα επειδή τελειώνει

μερικές φορές κουράζεται
προσπαθώντας δύο άνθρωποι
να αγαπηθούν από το ίδιο σημείο
ενώ στέκονται σε διαφορετικές άκρες του φόβου

κι αυτό που καταλαβαίνω
είναι πως δεν χρειάζομαι κάποιον
να μου λέει μόνο πως "όλα καλά"

χρειάζομαι κάποιον
που να μπορεί να καθίσει για λίγο
δίπλα στην τρικυμία μου
χωρίς να φοβηθεί να βραχεί

κι ίσως εσύ
να μην έμαθες ποτέ να αγαπάς έτσι

όχι γιατί δεν νιώθεις
αλλά γιατί έμαθες να επιβιώνεις
κρατώντας την καρδιά σου ήρεμη

ενώ εγώ έμαθα να αγαπάω
μπαίνοντας ολόκληρη μέσα σε ό,τι νιώθω
ακόμα κι όταν με διαλύει

και τώρα αρχίζω να βλέπω
πως ούτε εσύ είσαι λίγος
ούτε εγώ υπερβολική

απλώς μιλάμε διαφορετική γλώσσα
την ώρα που προσπαθούμε να πούμε το ίδιο πράγμα: "μείνε."

και ίσως αυτό να είναι τελικά
το πιο θλιμμένο μα συνάμα το πιο τρυφερό,
και το πιο ανθρώπινο κομμάτι της αγάπης:

να αγαπάς κάποιον αληθινά,
και παρ’ όλα αυτά
να χρειάζεται κάθε μέρα
να μαθαίνετε ξανά
πώς να φτάνετε ο ένας τον άλλον.

~~ Μέχρι να σε φτάσω - Κική Κωνσταντίνου

 

Καλημέρα εκφραστικοί μου, ελπίζω να σας βρίσκω καλά!

Σήμερα μοιράζομαι μαζί σας ένα ποίημα που με "ζόρισε" αρκετά. 'Εκανα μέρες να το ολοκληρώσω (σπάνιο αυτό για εμένα) αλλά πραγματικά θεωρώ έκανα πράξη τον τίτλο του.

Σας χαιρετώ συγκινημένη και εύχομαι να έχετε μια όμορφη μέρα!