ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

Πες μου κάτι αληθινό "Σ' αγαπάω" Υπόσχεση, όρκος, αιωνιότητα Μέσα στα γνωστά παράλια, θα χτίσουμε ένα σπίτι και ένα δρόμο και ένα κήπο Θα πάρουμε ποδήλατο και έναν κύκνο και ένα χαλασμένο ρολόι Θα φυτέψουμε κρίνα, πολλά κρίνα και μηλιές, αμέτρητες μηλιές Θα προσκαλέσουμε κόσμο, δυσνόητο κόσμο Θα φιλοξενήσουμε ζώα, άγρια ζώα Θα καλλιεργήσουμε σίτο και βαμβάκι και βασιλικό Θα γελάμε μαζί Θα πονάμε μαζί Θα εισχωρεί ο ένας στα βαθιά συναισθήματα του άλλου και θα μάχεται, ενάντια σε κάθε ατέρμονο μνημονικό. Θα δημιουργήσουμε ένα μέλλον Το δικό μας μέλλον Και θα είναι με σίδερα και μπετό Να σου πω κάτι αληθινό; "Σ' αγαπάω" Υπόσχεση, όρκος, αιωνιότητα ~~ Υπόσχεση, όρκος, αιωνιότητα - Κική Κωνσταντίνου

Η Δούκισσα του Ρόδου, επικήρυξε τους κλέφτες των συναισθημάτων και τους δολοφόνους της​ φιλαλληλίας. Όλα ψεύτικα, μάταια, επιδεικτικά αγνοούμενα. Όλα να καιροσκοπούν και να αποβλέπουν. Καμία θυσία δεν ορίζει κίνηση στρατηγικής. Κι εκείνοι που νοούν, πως να μας υποστηρίξουν Θεέ μου; Ποιός οδυρμός κατέχει την φιλευσπλαχνία; Από πότε η στοργή έγινε αβαργόμιστη αβελτηρία; Που να τρέξω, να φωλιάσω τον αγανό θυμό; Που να κρύψω την "αγιόγδυτη" αιχμαλωσία; Τα στρατιωτάκια γίνανε άνεμοι, γηγενής άνεμοι, ακέραιοι και πατριαρχικοί. Οι "σταυροφόροι" δεν επίσχεσαν τη Χώρα, μας την φόρεσαν αγόγγυστα και καρτερικά. Οργιώδης ευθανασία η αξημέρωτη πλάνη. Πληκτική, η ευπροσηγορία της ανελέητης χαμέρπειας. Είναι.. που θέλω να σε αποπλανήσω. Στον κόσμο τον συλλογικό και λεύτερο. Η Δούκισσα του Ρόδου, φονεύθηκε. Ραστώνη μου, έγινε. Ρύσια, ανοικοδόμηση. Φωταυγής πολυτέλεια. Ήταν μία ακόμη πτυχή ~~ Η Δούκισσα του Ρόδου - Κική Κωνσταντίνου

Μέσα μου, κενό μια αλήτισσα​, οξυτενή κομπανία. Πάλι μας προπηλάκισαν τ' αστέρια, πάλι το θέλγητρο του "εγώ" μας έφερε σε ένα δεύτερο και ευκαιριακό φινάλε της ζωής. Μιας ζωής, του μήνα του φωτός, της μέρας της αγκάλης... Μα όλα, του φωτός... Σκοτεινού φωτός, δέσμιου και άχρωμου. Μικρά υγρά κυβάκια να φτιάχνουν το "τίποτα" που έφτιαξες, το "τώρα" της στιγμής. Το κουδουνάκι προμηνύει μομφές, εγκάρδιες μομφές μα εγώ αποχαιρετώ το τέχνασμα, το τέχνασμα το επιφανές. "Έλα, ήρθε η ώρα να φύγεις" Μελετώ ~~ Το Τέχνασμα - Κική Κωνσταντίνου

Αυτή ήταν η αλήθεια, η μόνη αλήθεια, η ουσιαστική. Αισχρή αλήθεια, μα αλήθεια, σε διαβεβαιώ. Τα λόγια πρόκες,  και τα συναισθήματα ένα κασκόλ, να προσπαθούν να ζεστάνουν τη ψυχή. Δύσμοιρη ψυχή, άκακη σε έναν κόσμο γεμάτο βελόνες  που τρυπάν τους βολβούς. Στα αυτιά μου αντηχεί μία καυστική νηνεμία, τη γεύομαι και ανατρεπτικά με σκοτώνει. Καρφί με καρφί  να με παγιδεύει η λέξη, γόητρο άλσους να ξεπηδά. Ο ουρανός είναι φωτεινός μα μέσα μου, σκοτάδι και όχι κενό. Γροθιά και όχι άγγιγμα. Βρόγχος και όχι φωνή. Απελπιστικά διαθέσιμη η αλληγορία και ο συμβολισμός, θανατώθηκε. Μπορώ να μετρήσω τα μικρά προκάκια. Μπορώ να ακούσω τη βαθιά σφυρηλάτηση. Μπορώ – αν θες – να καταφύγω στο πιο πράσινο καταγώγι. Και περιμένεις αυτό που  δε θα έρθει  ποτέ.. Κι ανυπομονείς… Και προσμένεις… Η τοποθέτηση ήταν μια ακέραιη σιωπή. Λυρική και...

"Ψυχρή, σαν το μαχαίρι που ξερίζωσα την πιο τρυφερή καρδιά και δεν άνηκε σε άνθρωπο, άνηκε σε μια λευκή ανεμώνα..." "Κρύα, σαν την καρδιά του πιο πολεμοχαρή ανθρώπου..." Εκείνος ήταν ψυχρός, τόσο ψυχρός που από φόβο, δεν είδαμε ποτέ το πρόσωπό του... Εκείνη ήταν ευαίσθητη και ειλικρινής, τόσο ειλικρινής που παραδέχτηκε πως κλαίει, για να γεμίσει με νερό, η λίμνη.... Γκρι, σαν μια παγωμένη ομίχλη Όλα θολά και γκρι Γκρι, σαν την ακατανίκητη επιθυμία Είναι η Λίμνη του Ανεκπλήρωτου και είναι μέρος της Α γάπης που Δηλώνει Απών.  Και πριν σας παρουσιάσω το νέο μου βιβλίο - αν και οι περισσότεροι το γνωρίζεται ήδη από το facebook - να σας πω πως εμπνεύστηκα την ιστορία - παραμύθι (ρεαλισμός - φαντασία) που συναντά κανείς αντί προλόγου α πό ένα και μόνο τραγούδι, αυτό:  Nightwish - While Your Lips Are Still Red Ακούγοντας το συγκεκριμένο τραγούδι, οραματίστηκα την λίμνη,  την νεράιδα, τον περαστικό δίχως πρόσωπο  και τα σκαλιά... Στη συν...

Από εκείνο το σημείο, μέχρι εκείνο το σημείο, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά.... Χάσμα το λένε, χάσμα. Απόκρυφος και ειρωνικός, ο κόσμος που διαλύθηκε εχθές. Με δίχασαν, οι στέψεις και οι δολιοφθορές. Δολοπλόκος έγινα, πρώτος οργάνωσα την διαφωνία. Μέσα σε επουράνιους σκοπούς, έχτισα ένα τοίχος. Το τοίχος, το ακυβέρνητοΝ. Η Ελευθερία σθεναρά αντιστέκεται, μα εγώ πρώτος, μακρηγορώ και επιμένω. Έλα μαζί μου, σκότωσε την κοπέλα με τα υγρά μάτια. Γίνε πόλεμος και χτίσε τον τοίχο, ξανά. Μην μαρτυράς τον κόσμο, ανώφελο είναι, Θαμπός, τριγύρω ο νους. Έγινα Ζώνη Ανώφελη ζώνη, περιοδεύων μάχης, εχθρικής. Ζώσε με ~~ Τοίχος - Κική Κωνσταντίνου

Παρούσα σε μια αβέβαιη παράσταση, μονίμως ανατρεπτική. Επιλαχών, Ο Θέρος. Ηγέτης, ο ιδρυτής της ακολασίας. Δικαστής, ο κοσμήτορας και μάρτυς, ο υποφαινόμενος . Αθώος, στην πιο ένοχη κατάσταση και ένοχος, στην πιο άδολη στιγμή. Είναι μακάριος ο δρόμος της νοσταλγίας Αφήσου ~~ Ο Δρόμος της Ακολασίας - Κική Κωνσταντίνου

ΠΥΡΓΟΣ ΑΠΟ ΤΡΑΠΟΥΛΟΧΑΡΤΑ            Είναι σα να χτίζεις με  κόπο, υπομονή, επιμονή και προσοχή ένα πύργο από τραπουλόχαρτα και κάποια στιγμή να έρχεται κάποιος και να του δίνει μια σπρωξιά και αυτός μέσα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα να καταρρέει!             Αυτός ο πύργος που ΕΣΥ έχτιζες με τόσο πείσμα τόσο καιρό καταρρίπτεται σε χρόνο μηδέν από κάποιον που μπορεί να είναι απλά περαστικός από την «έκθεσή» σου! Και εντάξει να είναι στην αρχή του χτισίματός σου, εκεί το καταλαβαίνω, θυμώνεις αλλά συνεχίζεις να παλεύεις ξανά από την αρχή για το χτίσιμο του πύργου σου, όταν όμως εσύ τον έχεις μισοτελειώσει ή ακόμη χειρότερα τον έχεις ήδη τελειώσει και στέκεσαι απλώς να τον κοιτάς καμαρώνοντάς τον, τότε είναι ότι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί το να έρθει κάποιος, έστω και ακάλεστος (αυτό δεν έχει σημασία) και να του δώσει μια και να στα ρίξει όλα κάτω. Εκεί τι κάνει...