ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

  Πίσω απ’ το πλήθος των φώτων ο ήλιος δεν χάνεται — μεταμορφώνεται. Χρόνος στάζει ανάμεσα στις λάμψεις. Κανείς δεν γυρνά. Καλημέρα εκφραστικοί μου! Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο "25 λέξεις" της Μαρίας Νικολάου, στο '' το Κείμενο'' , με νικήτρια την Αλεξάνδρα μας Woman in blogs . Εμπνευστήκαμε από τη φωτογραφία της Μαρίας, που μοιράστηκε μαζί μας και είδατε πιο πάνω. Σε μόλις 25 λέξεις , εκφράσαμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μας γέννησε αυτή η εικόνα. Μπορείτε να δείτε όλες τις συμμετοχές εδώ . Μαρία μου, σε ευχαριστούμε θερμά — και συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες! Ήταν μια ακόμη υπέροχη διαδικτυακή εμπειρία. Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ σε όσους στήριξαν τη συμμετοχή μου ή σταθήκαν σε αυτή με αγάπη.

        Από εκείνες τις στιγμές όπου τα λόγια φαντάζουν περιττά, καθώς η ίδια η εμπειρία αρκεί για να σημαδέψει την ψυχή. Εκφράζουμε θερμές ευχαριστίες στον χώρο Αθηνά Χώρος Πολιτισμού για την εξαιρετική φιλοξενία στον πανέμορφο χώρο τους, καθώς και στις ευγενικές οικοδέσποινες κυρίες Ηρώ Σιμονοβίκη Παπαγεωργίου και Βάνα Παπαϊωάννου για τα πολύτιμα δώρα που μας προσέφεραν. Είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που οι συναντήσεις ποίησης συνεχίζουν να πραγματοποιούνται, καθώς αυτό αντικατοπτρίζει την βαθιά επιθυμία όλων μας για ελπίδα, τέχνη και ουσιαστική ανταλλαγή ψυχών. Μετά από τέτοιες συγκεντρώσεις, η καρδιά μου γεμίζει και δυναμώνει. Ευχαριστώ όλους τους ποιητές που μοιράστηκαν τις ψυχές τους, καθώς και το κοινό που μας τίμησε με την παρουσία του. Εις το επανιδείν.

  Γιατί να σου πω καληνύχτα — αφού η λάβα σου με έκαψε χωρίς να κοιτάξει πίσω. Σαν ρυάκι ξεγλίστρησες. Όχι με βία — με τη δύναμη της απουσίας. Ξέκοψες τον δρόμο σαν κλαδί που κόπηκε μόνο του. Δύο βίοι: παράλληλοι, ίδιοι σχεδόν — μα λειψοί. Εναρμόνιση και εξισορρόπηση σε ένα τοπίο οριστικής εξαθλίωσης. Η Ίριδα; Κρύφτηκε. Το φως δεν ήρθε ποτέ. Μόνο η συνήθεια της αναμονής. Πρωινό χωρίς τίποτα — χωρίς γάλα, χωρίς ψωμί, ούτε μερέντα ούτε μαρμελάδα. Μόνο σκέτος καφές σαν λάσπη. Σαν το χώμα που πατάμε χωρίς να νιώθουμε. Κι ο άξονας — έγειρε. Πάλι. Είμαι ο Ισημερινός σου. Αυτός που κρατά τη γη σου όρθια και μόνη.   Κική Κωνσταντίνου

το μπλε – μου το ’κλεψαν τα καράβια (σα να τους ανήκε εξ αρχής) αγύρτες της στιγμής δώδεκα. τίποτα δεν ήρθε. μόνο ταπείνωση, να στάζει απ’ τα βλέφαρα. σε μια κλωστή – σε μια σελίδα – χάραξα το τίμημα. (του ναύτη. του εαυτού. ποιος ξέρει;) ύφασμα βαμβακερό – η ψυχή το ύφανε με λέξεις. θέσατε. παραχαράκτης βυθού η φαντασία. (αλόγονη. όμορφη. σάπια.) σπεύσατε. το δελφίνι άργησε. η πολιορκία άρχισε χωρίς κανέναν. ένα σπουργίτι – φτερούγισμα γνώριμο. εκστατικό. σαν να ’ταν τότε. σαν να ’ταν πάντα. η πολυθρόνα (η φωλιά του) ήταν το άλλοθι. εισπνεύσατε. κρατήστε το μέσα. μην το εξηγήσετε. το άλλοθι δεν είναι για όλους. Κική Κωνσταντίνου

Η μοναξιά δεν σωπαίνει. Κάνει θόρυβο. Σαν ρεύμα που χτυπάει την πόρτα κι εγώ φεύγω — όχι για να σωθώ, μα για να ξεχάσω. Ζούμε δίπλα όχι μαζί. Βίοι. Σαν νήματα άπλωτα, δεν μπλέκονται. Προσπαθούμε — μα όλα φουσκώνουν, όλα σπάνε, όλα ζητούν να ισορροπήσουν επάνω σε ερείπια. Τα στάχυα δεν άντεξαν. Μάτωσαν. Ο χρόνος δεν μιλά πια∙ έγινε λευκός. Άφωνος. Εγώ — κάθομαι σαν λάσπη εκεί όπου κανείς δεν κοιτά. Κι οι ζωές; Βίοι. Αμίλητοι. Παράλληλοι. Κυματίζουν, μα ποτέ δεν αγγίζονται. Κική Κωνσταντίνου

      Μην έρθεις, θέλω να κοιτώ την Ανατολή, να χάνω το βλέμμα μου στις πρώτες ακτίνες που τρυπούν τη γη, να μετράω συνέπειες, να αποδίδω ευθύνες σε αυτόν τον απρόσμενο αχό που με ζώνει. Θα τρέξω, θα χαθώ, σε δύσβατα μονοπάτια, όπου το βήμα χάνεται, και το σώμα γίνεται σκιά στον έρημο ορίζοντα. Πίστεψε… Η ράχη είχε σπουργίτια, που όμως - έμοιαζαν με λουλούδια κι εσύ, σε μια άλλη ζωή, θα ήσουν το φως που τα τρέφει. Στη θάλασσα, η ανθοδόχη, γεμάτη όνειρα αθέλητα, γεμάτη ελπίδες απραγματοποίητες, σαν λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Κι ύστερα, η παλίρροια, έγινε η εσωτερική επένδυση της μη εναρμονισμένης ψυχής. Σαν τη θύελλα που βρυχάται και μας παίρνει μαζί της, χωρίς να ρωτήσει. Και απελευθερώθηκα… Σε μια αλάνα από γαλάζια φεγγάρια, εκεί, αντάμα με τον άνεμο, αντίκρυσα έναν ήλιο, που ποτέ δεν φώτισε πραγματικά. Ο οίνος της ντροπής μου έγνεψε, ως μια κακοπληρωμένη αχρωματοψία. Μια αλήθεια, που πάντα θα είναι αόριστη, μια ψευδαίσθηση, που όσα βήματα και να κάνω, δεν μπορεί να ...

  Τα μουντά σύννεφα και το γκρι φως του ήλιου, σαν μια στάχτη, εντός μου κατοικούν, και προσπαθούν να με πείσουν πως η ζωή είναι μια Άβυσσος… Αφιλοκερδή Άβυσσος… Κι όμως, γελούσα. Θυμάμαι καλά, πως γελούσα. Ο ουρανός κόλαφος, παιχνίδια υποταγής έπλεκε, πάντα τα έπλεκε. Τον έβλεπα. Εθελοντικό νήμα το αύριο. Όλα λάθος και όλα σωστά. Όλα ερώτηση και όλα απάντηση. Λύτρωση και λαβύρινθος. Κόμπος και ελευθερία. Όλα ευκαιρίες και όλα αδιέξοδες λύσεις. Κανείς δεν βλέπει τον "ίσιο" θάνατο, όλα σε ένα εσκεμμένο πλήγμα οδηγούν. Η πορεία ήταν πάντα ο ένας, ο αβέβαιος και ο αλάνθαστος θάνατος. Να πορεύεσαι για ένα φευγαλέο χθες και όλα, στο ίδιο ανήκουστο σήμερα να οδηγούν... Η πρώτη ματωμένη ήττα, έκανε τα μαύρα γυαλιά να μοιάσουν με ασπίδα. Κοφτερή ασπίδα. Και το καπέλο, αχ, αυτό το καπέλο, πάντα αυτό το καπέλο... κράνος, μιας δευτεροβάθμιας φυλακής. Ανήσυχη κι απόψε η "στέψη" μέσα της, βλέπεις, εστιάζω πάντα στη ρωγμή... Εκεί κατοικεί το αύριο. Εκεί φυτρώνει ο ανθός, Ο Ανέσπε...

  Η ποίηση και το πιάνο — δύο μορφές τέχνης που γεννήθηκαν για να συναντηθούν. Η ποίηση δίνει φωνή στα ανείπωτα, ντύνει το συναίσθημα με λέξεις. Το πιάνο, με τις νότες του, αγγίζει εκεί που η γλώσσα σωπαίνει. Όταν οι δύο αυτές τέχνες ενώνονται, δημιουργούν έναν κοινό παλμό — έναν ψίθυρο καρδιάς που μας ενώνει όλους. Μια βραδιά αφιερωμένη στην ποίηση, με συνοδεία πιάνου από την κα Βάνα Παπαϊωάννου. Ως ποιήτρια, κάθε φορά που μοιράζομαι τις λέξεις μου, είναι σαν να αφήνω την ψυχή μου να περπατήσει ανάμεσα στους ανθρώπους. Η ποίηση είναι η σιωπή που έγινε φωνή, είναι η παύση που απέκτησε ρυθμό. Και όταν συνοδεύεται από τη μουσική του πιάνου, όταν η μελωδία σμίγει με τον λόγο, τότε η συγκίνηση πολλαπλασιάζεται — γίνεται κοινή, συλλογική, σχεδόν ιερή. Νιώθω βαθιά χαρά που θα βρεθώ ανάμεσα σε ομοτέχνους· ανθρώπους που γράφουν με την καρδιά, που τολμούν να μιλήσουν για τα εύθραυστα, για τα αληθινά. Είμαι ευγνώμον που θα μοιραστούμε σκέψεις, στίχους, σιωπές και βλέμματα. Ο θεατής αυτής της...

  Πόσα δάκρυα μπορεί να κρύψει η γη; Πόσα μπορούν να γίνουν ποτάμια και να ξεχυθούν, να σβήσουν το χώμα, να πλύνουν το αίμα, να αφανίσουν τις φωνές που ποτέ δεν πρόλαβαν να ακουστούν. Πόσα δάκρυα για τον Πόντο; Πόσα για όσα χάθηκαν, για όσα δεν θα επιστρέψουν ποτέ;   Η γη σιωπά, και τα βουνά κλείνουν τα μάτια τους. Μέσα στις πέτρες, κρύβονται τα ονόματα, όλες οι ψυχές που δεν είχαν χρόνο, δεν είχαν χώρο. Και η θάλασσα, σιωπηλή κι αυτή, κρατά το τελευταίο κύμα της μνήμης, το κύμα που πνίγει τα λόγια, τα όνειρα, τις ελπίδες.   Πόσα δάκρυα για το Πόντο; Για τη μάνα που δεν είδε το παιδί της να μεγαλώνει, για τον πατέρα που έχασε το σπίτι του πριν προλάβει να το προστατέψει, για τις φωνές που κόπηκαν στη μέση του αέρα, που έμειναν να αντηχούν στον αέρα του χρόνου. Αυτές οι φωνές δεν ήχησαν ποτέ στα αυτιά τους, ούτε καν σε εκείνα τα σκοτεινά σκοτάδια που κάλυψαν τον κόσμο.   Όχι, δεν έφυγαν. Δεν έφυγαν ποτέ. Ο Πόντος δεν φεύγει. Η μνήμη μένει να ζει, να αναστενάζει, να ζη...