Δάκρυα για τον Πόντο

 

Πόσα δάκρυα μπορεί να κρύψει η γη;

Πόσα μπορούν να γίνουν ποτάμια και να ξεχυθούν,

να σβήσουν το χώμα, να πλύνουν το αίμα,

να αφανίσουν τις φωνές που ποτέ δεν πρόλαβαν να ακουστούν.

Πόσα δάκρυα για τον Πόντο;

Πόσα για όσα χάθηκαν, για όσα δεν θα επιστρέψουν ποτέ;

 

Η γη σιωπά, και τα βουνά κλείνουν τα μάτια τους.

Μέσα στις πέτρες, κρύβονται τα ονόματα,

όλες οι ψυχές που δεν είχαν χρόνο, δεν είχαν χώρο.

Και η θάλασσα, σιωπηλή κι αυτή,

κρατά το τελευταίο κύμα της μνήμης,

το κύμα που πνίγει τα λόγια, τα όνειρα, τις ελπίδες.

 

Πόσα δάκρυα για το Πόντο;

Για τη μάνα που δεν είδε το παιδί της να μεγαλώνει,

για τον πατέρα που έχασε το σπίτι του πριν προλάβει να το προστατέψει,

για τις φωνές που κόπηκαν στη μέση του αέρα,

που έμειναν να αντηχούν στον αέρα του χρόνου.

Αυτές οι φωνές δεν ήχησαν ποτέ στα αυτιά τους,

ούτε καν σε εκείνα τα σκοτεινά σκοτάδια που κάλυψαν τον κόσμο.

 

Όχι, δεν έφυγαν.

Δεν έφυγαν ποτέ.

Ο Πόντος δεν φεύγει.

Η μνήμη μένει να ζει, να αναστενάζει,

να ζητά να θυμόμαστε, να αναγνωρίζουμε τον πόνο που έγινε ρίζα.

Όσα χάθηκαν, όσο κι αν πέρασε ο χρόνος,

δεν χάθηκαν, δεν χάθηκαν ποτέ.

Και τα δάκρυα…

Τα δάκρυα πάντα είναι εδώ.

Στην καρδιά, στην ψυχή, στο βλέμμα.

Γιατί ο Πόντος δεν ξεχνάει.

Πόσα δάκρυα για τον Πόντο;

Αμέτρητα. Ατέλειωτα.

 

~~ Δάκρυα για τον Πόντο - Κική Κωνσταντίνου

 

19 Μαΐου: Ημέρα Γενοκτονίας των Ποντίων

Σήμερα, η ιστορία μιλά με πόνο και θλίψη. Σήμερα θυμόμαστε και τιμούμε τις ψυχές εκείνες που χάθηκαν, τις ζωές που διαλύθηκαν, την ποντιακή γη που στάθηκε μάρτυρας ενός απίστευτου εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Η γενοκτονία των Ποντίων, με τις ανείπωτες φρίκες και τις αμέτρητες θυσίες, είναι ένα τραύμα που παραμένει ανοιχτό στο σώμα της συλλογικής μας μνήμης.

Η 19η Μαΐου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι μια ημέρα που μας καλεί να αναλογιστούμε, να θυμηθούμε και να αναγνωρίσουμε την αδικία που υπήρξε. Εκατομμύρια Πόντιοι ξεριζώθηκαν από τη γη τους, υπέστησαν διωγμούς, βία και καταναγκαστικά έργα, για να βρουν το τέλος τους ή να ξεκινήσουν έναν νέο, δύσκολο δρόμο ως πρόσφυγες.

Ας μην ξεχνάμε ποτέ. Ας παραμείνουμε πιστοί στην αλήθεια.

Για να ζει η ιστορία, για να ζει η μνήμη, για να ζει το μέλλον.

 

---

---

 

Μπορεί να μη γράφω συχνά τέτοια ποιήματα,
να μην αγγίζω δημιουργικά την ιστορία,
όμως ιστορία ξέρω, και ξέρω καλά.

Κι αν οι λέξεις μου δεν φτάνουν για να περιγράψουν τον πόνο,
τότε οι πράξεις μας, η μνήμη μας, το έργο μας,
είναι η μεγαλύτερη υπόσχεση.
Η υπόσχεση ότι η γενοκτονία δεν θα ξεχαστεί ποτέ,
ότι οι ψυχές των Ποντίων θα ζουν για πάντα.