Η Φλόγα που Καίει

 

 

Αχ, πώς να σου εξηγήσω τη φωτιά
που σ’ έχω φυλακισμένη μέσα στην καρδιά,
άγριο ηφαίστειο που η λάβα σου φλέγεται
και το χέρι μου, αν το αγγίξω, κινδυνεύει να καεί.

Στους δρόμους της νύχτας, στις σκιές της σιωπής,
εκεί που οι λέξεις χάνονται και οι ψίθυροι γίνονται ανεξιχνίαστοι,
εσύ περπατάς, άγριο αγρίμι,
με μάτια που καίνε και βλέπουν πέρα από τον κόσμο.

Η αγάπη σου είναι φλόγα,
μα δεν την φοβάμαι,
γιατί μέσα από τη φωτιά αναγεννιέμαι
όπως η κόκκινη νύμφη που σπάει τη γη για να ξαναγεννηθεί.

Στα βάθη των ωκεανών που κρύβουν το μυστικό σου,
είσαι εκεί, σε περιμένω να βγω από τα νερά
και να καταδυθώ στις πληγές σου.
Δεν φοβάμαι το αγρίμι που κρύβει η καρδιά σου,
γιατί στην άγρια φύση του, με βρίσκω κι εγώ.

Η μοίρα σου είναι σφιχτή σαν το θρόισμα των φύλλων του δάσους,
που δεν ξέρεις αν είναι απλώς ο άνεμος ή τα δέντρα που σιγομουρμουρίζουν,
αλλά αυτό είναι που αγαπώ.
Αυτό το αόρατο νήμα που σε συνδέει με το απέραντο.

Ο χρόνος σε φοβάται,
γιατί εσύ σπας τον κύκλο του,
είσαι ταυτόχρονα παρελθόν και μέλλον,
ο πόθος που ξεφεύγει από τα χέρια μας,
όμως πάντα τον προλαβαίνουμε,
όσο κι αν τρέχουμε.

Στην καρδιά του ηφαίστειου βρίσκομαι,
εκεί που τα αστέρια και οι πέτρες ζωντανεύουν,
και εσύ, φλογερό μου μυστήριο,
εκεί με περιμένεις,
όχι να με σώσεις,
αλλά να με αφήσεις να καώ.

Κι όταν η λάβα θα γίνει γη,
θα γίνουμε μαζί,
ένα ανεξιχνίαστο, άγριο ταξίδι,
που κανείς δεν θα καταφέρει ποτέ να κατανοήσει.

Αυτό είναι το μυστικό σου.
Δεν θα με φοβίσει η φωτιά,
γιατί εσύ είσαι η φωτιά μου.

Κική Κωνσταντίνου