Αυταπάρνηση

 

Τα μουντά σύννεφα και το γκρι φως του ήλιου,
σαν μια στάχτη, εντός μου κατοικούν,
και προσπαθούν να με πείσουν πως η ζωή είναι μια Άβυσσος…
Αφιλοκερδή Άβυσσος…
Κι όμως, γελούσα.
Θυμάμαι καλά, πως γελούσα.

Ο ουρανός κόλαφος, παιχνίδια υποταγής έπλεκε,
πάντα τα έπλεκε. Τον έβλεπα.
Εθελοντικό νήμα το αύριο.
Όλα λάθος και όλα σωστά.
Όλα ερώτηση και όλα απάντηση.
Λύτρωση και λαβύρινθος.
Κόμπος και ελευθερία.
Όλα ευκαιρίες και όλα αδιέξοδες λύσεις.

Κανείς δεν βλέπει τον "ίσιο" θάνατο,
όλα σε ένα εσκεμμένο πλήγμα οδηγούν.
Η πορεία ήταν πάντα ο ένας,
ο αβέβαιος και ο αλάνθαστος θάνατος.
Να πορεύεσαι για ένα φευγαλέο χθες
και όλα, στο ίδιο ανήκουστο σήμερα να οδηγούν...

Η πρώτη ματωμένη ήττα,
έκανε τα μαύρα γυαλιά να μοιάσουν με ασπίδα.
Κοφτερή ασπίδα.
Και το καπέλο,
αχ, αυτό το καπέλο,
πάντα αυτό το καπέλο...
κράνος, μιας δευτεροβάθμιας φυλακής.

Ανήσυχη κι απόψε η "στέψη" μέσα της,
βλέπεις, εστιάζω πάντα στη ρωγμή...
Εκεί κατοικεί το αύριο.
Εκεί φυτρώνει ο ανθός,
Ο Ανέσπερος ανθός.

Είναι ο Ανθός της Αυταπάρνησης,
της τρέχουσας αναμονής για την ελπίδα που θα ανθίσει.
Καίγοντας το μέσα μου, φοίνικας γίνομαι,
διαλύω και χτίζω ξανά.
Είμαι εγώ και δεν είμαι.
Έχω οικογένεια και δεν έχω.
Βλέπω και όμως είμαι αόμματη.
Πενθώ και διασύρω.

Σκέψεις,
Μνήμες,
Στιγμές,
Αλληγορίες,
Θύμησες.

Δώσε μου μια ευκαιρία.
Κρυώνω!
Αλλά μέσα από τον πάγο,
γεννιέται το φως.
Μέσα από την αυταπάρνηση,
αναδύεται η δύναμη.
Πόσο λυτρωτικό είναι να βλέπεις,
ακόμα και όταν τα μάτια σου είναι κλειστά.

Κρυώνω, ναι, αλλά δεν φοβάμαι πια.
Ο Ανέσπερος ανθός θα ανθίσει,
όσο κι αν οι φλόγες της σκιάς προσπαθούν να τον καταστρέψουν.
Και η καρδιά μου, μια σπίθα,
θα σβήσει την παγωνιά,
θα φέρει και πάλι τη ζωή.
Ακόμα κι αν η αυταπάρνηση είναι ο μόνος δρόμος,
θα αντέξω.

Κρυώνω, αλλά προχωρώ.
Γιατί μέσα μου πάντα κρύβεται
το φως που με κρατά ζωντανή.
Κρυώνω, αλλά θα περιμένω.
Γιατί το αύριο, που είναι γεμάτο ελπίδα,
ανθίζει πάντα εκεί όπου η καρδιά δεν φοβάται να αγαπήσει.

Κική Κωνσταντίνου