Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΜΠΛΟΚ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ.

    Η παρακάτω ανάρτηση έχει να κάνει με ένα αγώνα επιβίωσης που δίνει καθημερινά ένας από τους πολλούς αγωνιστές συνανθρώπους μας. Κάπου εδώ λοιπόν συμβάλλει και με το δικό του τρόπο το μπλοκάκι όλων μας. Πώς; Διαβάστε παρακάτω τη συνέχεια και θα καταλάβετε.


" Η Γεωργία είναι μια νέα γυναίκα η οποία παλεύει με τη Νόσο Λάιμ

Μέχρι πρότινος ζούσε μια φυσιολογική ζωή, ήταν χαρούμενη, έκανε όνειρα για δική της οικογένεια μαζί με τον σύντροφό της, ταξίδευε, απολάμβανε τη ζωή με τους φίλους της και χαιρόταν τα χάδια του τετράποδου Πέπε. Με σπουδές στη Ψυχολογία και με μια δεκάχρονη καριέρα στα τραπεζικά, η ζωή ήταν όλη μπροστά της μέχρι που διαγνώστηκε με την εν λόγω νόσο.

Η Γεωργία Παπαζήση εδώ και 4 χρόνια δίνει σκληρή μάχη βλέποντας το σώμα της να την εγκαταλείπει ενώ η ψυχή της θέλει να ζήσει, να σταθεί και πάλι στα πόδια της.

Η Γεωργία πλέον ζει στο διαδίκτυο. Ζει όπως λέει εγκλωβισμένη μέσα σε ένα σώμα που αρνείται να συνεργαστεί. Απλές καθημερινές δραστηριότητες όπως το βούρτσισμα των δοντιών είναι εξαντλητικές. Η νόσος την ανάγκασε να αλλάξει τρόπο ζωής. Σταμάτησε να εργάζεται, η σχέση της διαλύθηκε και επέστρεψε στο σπίτι των γονιών της. 

Απευθύνθηκε στους ψηφιακούς της φίλους με σκοπό να την βοηθήσουν να συγκεντρώσει χρήματα ώστε να πάει στο Νέο Δελχί της Ινδίας και να εισαχθεί στη κλινική Nu Tech για να ξεκινήσει αγωγή με με εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα. Μέχρι τώρα έχει μαζευτεί το ποσό των 6.800ευρώ από απλούς ανθρώπους που θέλησαν να την βοηθήσουν με τη Γεωργία να χαμογελάει ξανά. 

Τράπεζα Πειραιώς 
Αρ.Λογαριασμου: 50 3003 6721 264 - IBAN: GR77 0172 0300 0050 3003 6721 264 "






      Νομίζω πως το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε όλοι μας είναι μια μικρή αναδημοσίευση. Γιατί εμείς μπορεί να μην έχουμε να προσφέρουμε πολλά, κάποιος άλλος όμως που θα το δει μέσω εμάς μπορεί να είναι σε θέσει να προσφέρει πολλά περισσότερα.
        Καλημέρα σε όλους σας!!

Σχόλια

  1. καλημερα γλυκο μου κοριτσακι ! το αναδημοσιευω και εγω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καλημέρα μαράκι μου!

    μπράβο! ήμουν σίγουρη οτι εσύ θα το αναδημοσιεύσεις... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ναι καλη μου Εκφράσου... έχω λιγες μέρες που την "γνωρισα" και εγω... και εχω σκοπο να κανω και εγω την αναδημοσίευση..
    μπορεί να αργώ αλλα πάντα... ποτέ δεν ξεχνώ..

    εύχομαι να πάνε όλα καλα..

    καλημερα και απ εδω ευαίσθητη μου.. με φιλια συγκίνησης..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Διάβασα με προσοχή την ανάρτηση της Γιωργίας...
    Δεν την γνώριζα και έκανες πολύ καλά που το αναφέρεις.
    Να γίνει μια προσπάθεια από όλους μας!

    Κοριτσάκι να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γιαγιά Αντιγόνη

    και εσύ το ίδιο αγαπημένη μου γιαγιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...