ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ.

Είναι λεπίδες κοφτερές τα θέλω και τα αναγκαστικά  όχι των άλλων.

Μια συνουσία κάτω από δρακόντεια μέτρα μπορεί να ανατρέψει τα μέτρα και τα σταθμά τους.

Πανοπλία τα πρέπει και κράνη τα όχι και τα μή.

Για ασπίδες ας μη μιλάμε.

Καλοστεκούμενα πλαστικά γυαλιά που αν σπάσουν μπήγονται στο σώμα και πονάνε.

Μια μάχη είναι τα πάντα, μια αβεβαιότητα σε ένα αιματοβαμμένο αύριο που πολλοί εβάφτισαν χρυσό!

Μη γελιέσαι!

Το ότι δίνεις ένα όνομα – μία χάρη - μία αρετή σε κάτι δε σημαίνει πως του ανήκει πάραυτα εντέλει.

Δανεικά είναι όλα σε αυτή τη ζωή! Ακόμη και τα αγορασμένα είναι δανεικά. Δεν αγοράζεις τα πάντα, αγοράζεις το επιφανειακό τους περιτύλιγμα. Την τιμή ενοικίου που όρισαν κάποιοι ανόητοι εξουσιαστές.

Με ένα κίτρινο διαβατήριο θέλω να τρέξω στη λασπωμένη θάλασσα και να τη γεμίσω  με χρώμα!

Τι κρίμα…

Όσους κουβάδες κι αν κουβαλήσω… κάθε φορά το γαλάζιο που ρίχνω μέσα της αίμα και λάσπη γίνεται θαρρώ.

Βρωμάει!

Μυρίζει σάρκες ανθρώπων. Πονεμένων ψυχών που κάποιοι ονομάτισαν λαθραίο!

Λαθραίο! Λες και μιλάμε για εμπόρευμα!

Εμπόρευμα ανθρώπων; Ψυχών; Προϊόντων!

Κανείς δε μιλάει για αξία ανεκτίμητη! Πουθενά δε φαίνεται η διαχρονικότητά τους. Μόνο λίγοι, όσοι ξέρουν τί θα πει αγώνας, δάκρυα, ιδρώτας, πληγιασμένα πόδια και κόκκινα, πρησμένα δάχτυλα μπορούν να καταλάβουν, να θρηνήσουν, να σιωπήσουν με άλλο ένα τρανταχτό τους ΟΧΙ!

Κι ύστερα τί;

Μπορείς να βάψεις τη θάλασσα; Τον ουρανό; τα αστέρια; Μπορείς να σχηματίσεις και πάλι το φεγγάρι; Τη πανσέληνο; Τα βουνά; Τα όρη; Τις κοιλάδες;

Τί μπορείς να κάνεις καημένε άνθρωπε που θαρρείς πως μπορείς να κάνεις τα πάντα σε έναν κόσμο που μόνος σου κατάντησες ένα τίποτα;

Απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Αδικοχαμένη κοινωνία", της ποιητικής συλλογής "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου" 

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε.

Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Μόλις διαβάσατε ένα σχετικά μικρό απόσπασμα από το ποίημα σε ελεύθερο στίχο "Αδικοχαμένη Κοινωνία", της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο "Τα Λάφυρα της Ψυχής μου". 

Όπως σας είπα και πριν λίγες μέρες στην ανάρτηση με το Δελτίο Τύπου θα μοιραστώ μαζί σας με το καιρό τέσσερα χορταστικά αποσπάσματα του βιβλίου για να μπορέσετε και εσείς να κατανοήσετε το τί είδους "Λάφυρα" μπορεί να συναντήσει κανείς στη συλλογή αυτή.

Νομίζω πως για το συγκεκριμένο ποίημα τα λόγια είναι περιττά, αναλύω με το δικό μου φανταστικό και συμβολικό τρόπο την άποψή μου για τη κοινωνία που ζω και για τη κοινωνια που ονειρεύομαι και που πιστεύω πως συμπίπτει με την άποψη πολλών απο εσάς.

Αυτά απο μένα για σήμερα. Καλό υπόλοιπο μέρας φίλοι! Να περνάτε όμορφα και να διασκεδάζετε.