Τι να αγοράσω σήμερα;

 

Τι να αγοράσω σήμερα;
Κούκλες, κορδέλες, φωτάκια
ή μήπως καλύτερα ένα μεγάλο χαμόγελο
για μένα, που δεν πουλιέται;

Η βιτρίνα μου λέει «Πάρε!»
κι η καρδιά μου ψιθυρίζει «Μη!»
Τα Χριστούγεννα γεμίζουν σακούλες,
κι εγώ γεμίζω κενά.

Μα τι κενά;
Αυτά που δεν φαίνονται στις ετικέτες,
τα κρυμμένα κάτω από λάμψη και γκλίτερ,
τα πουλάμε σε ευρώ, αλλά δεν αγοράζονται.

Τι να αγοράσω σήμερα;
Να κρύψω τη μοναξιά μου;
Να ντύσω τις αμφιβολίες μου με χαρτί περιτυλίγματος;
Να πουλήσω αγκαλιές σε μικρά κουτιά;

Κι οι ουρές στα ταμεία με κοιτάζουν,
σαν να λένε «Κοίτα, έτσι είναι η χαρά!»
Κι εγώ σκέφτομαι τα παιδιά που γελούν
χωρίς τίποτα στα χέρια τους.

Τι να αγοράσω σήμερα;
Ίσως μόνο ένα δώρο που δεν έχει τίτλο,
ούτε τιμή, ούτε barcode, ούτε απόδειξη,
αλλά θα ζεστάνει την ψυχή.

Τι να αγοράσω σήμερα;
Λίγο χρόνο, λίγο γέλιο,
ένα βλέμμα που θα λέει «είμαι εδώ»,
μια αγκαλιά που δεν χάνεται στο ράφι.

Κι ίσως τότε, ανάμεσα στις σακούλες,
θα δω το φως που πάντα υπήρχε,
το γέλιο που δεν αγοράζεται,
την αγάπη που δεν πουλιέται.

Τι να αγοράσω σήμερα;
Τίποτα ή τα πάντα;
Όχι για εμένα,
έτσι... για να θυμηθώ τι σημαίνουν τα Χριστούγεννα.

Δεν θα αγοράσω τίποτα, γιατί στο τέλος,
το πιο μεγάλο δώρο θα είμαι εγώ,
με τα λάθη μου, τις σκέψεις μου,
και την καρδιά μου που δε μπαίνει σε σακούλα.

 

Κική Κωνσταντίνου

 

Καλημέρα εκφραστικοί μου, καλή Κυριακή!

Πάντα με ενοχλούσε ο καταναλωτισμός των ημερών, παρόλο που πολλές φορές υπήρξα θύμα του.

Μου βγήκε, αυθόρμητα, και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

Σας φιλώ και σας σκέφτομαι.