ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

Με αμέριστη χαρά, σας προσκαλώ στην παρουσίαση του νέου μου βιβλίου, με τίτλο «Η Αγάπη Δηλώνει Παρών», την Κυριακή 21 Ιανουαρίου, στις 7μ.μ το απόγευμα στο καφέ, Το Παλαιό Βυρσοδεψείο. Η διεύθυνση που θα στεγάσει την φαινομενικά «λανθασμένη» αγάπη είναι: Χρυσοστόμου Σμύρνης 84 & Μπαλτατζή, Άγιος Ιωάννης Ρέντης, κοντά στον Πειραιά. Για τους φίλους που δεν ξέρουν πώς να έρθουν, σας παραθέτω τις παρακάτω, πληροφορίες συγκοινωνιών: Κοντινά Λεωφορεία: 049, 420, 860, 914. Τρόλεϊ: 16 Τρένο: Στάση Νέο Φάληρο (περπάτημα 10 λεπτά) Υπάρχει και διαθέσιμο parking για τους κατόχους οχημάτων Το νέο βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν δύο μήνες από τις εκδόσεις Λεξίτυπον, αφορά μία συλλογή νουβελών, τρεις ρομαντικές ιστορ ίες αγάπης, που στόχο έχουν να αναδείξουν και να αποδώσουν, τον δικό τους φόρο τιμής, στο υπέρτατο συναίσθημα της Αγάπης. Μέσω αγνών και τρυφερών διαλόγων, εικόνων και «ανασχηματισμών», υψώνεται η Αγάπη και μας δείχνει την παρουσία και την δυναμική που έχει. ...

«Το παλάτι της πριγκίπισσας Σίσσυς, το Ποντικονήσι, το Κανόνι, το Φρούριο, την Παλιά Πόλη, τα σοκάκια, τις μπουγάδες που απλώνουν χιαστά στις βεράντες αντικριστών σπιτιών και το δρόμο που σπάνε τις κανάτες είναι λίγα από όσα πρέπει να φωτογραφίσω», συλλογιζόταν τη στιγμή που την είδε. Και τότε σταμάτησε. Έμεινε εκεί, ακούνητος, ασάλευτος, σε ένα σοκάκι να τη χαζεύει μαγεμένος. Στεκόταν εκεί, ψηλή, αδύνατη, με λίγο χλωμή επιδερμίδα και μαύρα, λίγο πιο πάνω από τους ώμους, ολόισια, γυαλιστερά μαλλιά. Το κούρεμα των μαλλιών της ήταν ασύμμετρο, τριγωνικό, πίσω ήταν πιο κοντά και μπροστά μάκραιναν με έμφαση στις μύτες, ενώ πυκνές, μαύρες, καλοχτενισμένες αφέλειες κοσμούσαν το όμορφο πρόσωπό της. Τα μάτια της ήταν σκιστά. Αδιαμφισβήτητα ήταν τουρίστρια. Το προμήνυαν τα χαρακτηριστικά αλλά και το ντύσιμό της. Φορούσε ένα ψηλόμεσο, λευκό, λινό παντελόνι, μια φαρδιά πουκαμίσα αμάνικη σε απαλό τόνο του εκρού, λευκά σανδάλια και ένα ψάθινο καπέλο. Βρισκόταν στην είσοδο ενό...

Λαχάνιασα! Ούτε κι εγώ ξέρω πόσους λόφους πέρασα για να βρεθώ χαμένη στην έρημο που μοιάζει να ανήκει σε κάποιο χαμένο νησί Παραδείσου! Χρειάζομαι νερό! Ζαλίζομαι! Ιδρώνω! Νοιώθω πως θα λιποθυμήσω! Χάνω τις αισθήσεις μου! Ανασυγκροτούμαι στο καφέ χώμα που μοιάζει με κόκκους ακατέργαστης ζάχαρης. Ο ήλιος καίει την επιδερμίδα και τα μάγουλά μου νιώθω πως θα εκραγούν! Kαυτές αχτίδες τρυπάνε το σώμα μου, λιώνουν τις άμυνές μου! Θαρρώ πως στοχεύουν κατευθείαν στην ψυχή μου! Νιώθω πως θέλουν να τη λεηλατήσουν! Είμαι σίγουρη πως αυτόν τον τρόπο βρήκαν για να λιώσουν τη σιδερένια της κλειδωνιά. Τα νύχια μου μπήγονται στους αμμόλοφους και μικροί κόκκοι που μοιάζουν με έμβρυο διεισδύουν στα νύχια των δαχτύλων μου. Αυτή τη στιγμή τα δάχτυλά μου ζεματάνε. Η ζέστη ειναι αφόρητη! Θεωρώ πως κάποιος με εκδικείται! Αναζητώ σημάδια κρυφής μελανίνης στο σώμα μου μα εκείνη με «χλευάζει» κοιτώντας με απο μακριά. Το κεφάλι μου πονάει δυνατά! Σα να αντηχούνε χιλιάδες θόρυβοι στο μ...

Η Αγάπη Δηλώνει Παρών, πάντα, σε συλλεκτικούς ανθρώπους και στιγμές! Συλλέγω Στιγμές blog by Μαρία Παρασκευοπούλου Κανένα δώρο δεν θα εξαγοράσει την αγάπη ενός ανθρώπου, όταν του έχεις στερήσει την αγάπη για τον εαυτό του. Τζων Στάινμπεκ, 1902-1968, Αμερικανός συγγραφέας, Νόμπελ 1962 Ένας σίφουνας μπορεί να ισοπεδώσει μια πόλη, αλλά δεν μπορεί να ανοίξει ένα γράμμα, να λύσει έναν κόμπο σε μια κλωστή. Πωλ Βαλερύ, 1871-1945, Γάλλος ποιητή Συλλεκτικά, χαριτωμένα και πανέμορφα δωράκια από την δική μας Μαρία! <3 Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ! Ένα μικρό ταμπελάκι επιγραφής στην πόρτα του καφενέ που ορκιζόμουν πριν ό,τι δεν υπήρχε, έγραφε: "Εκλεκτός και ο επόμενος που θα καταφέρει να τη διαβεί... και θα ξεδιψάσει!" Η Αγάπη Δηλώνει Παρών, Κική Κωνσταντίνου "Στεφανία", του συστήθηκε εκείνη χαμογε...

        Ερωτώμενη και Αναρωτώμενη τι είναι βιβλίο, ο πρώτος ευθύς χαρακτηρισμός που με διακατέχει, είναι το «μια ευλαβική συντροφιά». Θαρρώ πως οι περισσότεροι άνθρωποι που αγαπούν το βιβλίο, το κάθε βιβλίο, το κουβαλούν ευλαβικά στην ψυχή, βαθιά - μέσα τους, και με την ίδια συγκινητική ευλάβεια, το εσωκλείουν, προσεκτικά, στην αγκαλιά τους.             Δεν υπάρχει καλό ή κακό βιβλίο, κανείς άνθρωπος που αγαπά κάτι ουσιαστικά και δίνετε σε αυτό ολοκληρωτικά, δεν μπορεί να κάνει τέτοιου είδους   διαχωρισμούς και να προβαίνει σε λογοκρισίες για όσα ξεχύθηκαν από ψυχές ανθρώπων.             Υπάρχουν μόνο βιβλία που αγαπήθηκαν πολύ ή δεν αγαπήθηκαν όσο τους άξιζε. Υπάρχει η προσπάθεια που ανταμείβεται και εκείνη που δεν ανταμείφτηκε ή επιβραβεύτηκε, όσο να της αναλογούσε.          ...

  Έκανες την παλάμη σου σκέπαστρο, μα κανείς δεν σε είδε. Κανείς δεν αναγνώρισε την θυσία σου, επειδή είχε μάθει να κοιτάζει μέσα από τα προστατευτικά γυαλιά, που ο ίδιος επέλεξε να βάλει. Ήρθαν και πλάγιασαν πολλοί, αμέτρητοι. Φιλοξενήθηκαν σώματα και σώματα, ψυχές και ψυχές, συναισθήματα και άκαρδες, μισοκουρασμένες σκέψεις. Φιλοξένησες και ταυτόχρονα, φιλοξενήθηκες. Κατοίκησες, πάλεψες και αγκομάχησες μέσα από γενιές και γενιές. Νίκησες, νικήθηκες.. Δαφνοστεφανώθηκες μα τραυματίστηκες πολλές φορές, σοβαρά. Πάλεψες μα νικήθηκες. Χόρεψες για μια νίκη και σύρθηκες για κάθε μάχη που θεωρητικά, έχασες. Υψώθηκες μα θάφτηκες ξανά και ξανά. Ξύπνησες μια μέρα και έκτοτε, αποκοιμήθηκες για πάντα. Έγινες κρυσφήγετο μα και πεδίο αναζωπύρωσης πάλι. Σε είδα, από μακριά και χάθηκες. Έσβησες σαν το πιο ξεθωριασμένο αστέρι. Έβαλα στόχο να σε βρω, θέλησα ουσιαστικά να σε γνωρίσω. Έψαξα, για χρόνια θαρρώ έψαξα και σε βρήκα να κοιμάσαι σε μια κοιλάδα. Ξεκουρ...

Στο παρα τσακ των γιορτών... Τώρα βλέπω το νόημα της συνουσίας των χρωμάτων. Γεώργιος Βαφόπουλος, 1903-1996, Έλληνας ποιητής (από «το Δάπεδο») Η μνήμη δεν είναι ποτέ ανόθευτη. Και η ανάμνηση χρωματίζεται πάντα από τη ζωή που ζήσαμε μετά. Josephine Hart, 1942-2011, Ιρλανδή συγγραφέας _____________ Μαρία μου, με ξέρεις, θέλω να τις ανεβάσω κι εγώ τις φώτο, πάντα με το κατάλληλο γνωμικό, στο οποίο με ανατρέχει η ίδια η εικόνα. Εδώ θαρρώ, έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο τα χρώματα. Ευχαριστώ για κάθε δυνανότητα και σύντομα εύχομαι το δικό σου συλλεκτικό βιβλίο! #Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών #Ιστορίες_Αγάπης #Κική_Κωνσταντίνου #Εκφράσου #Συλλέγω_στιγμές #Συλλεκτική_Μαρία Το τρειλερ του βιβλίου, πάντα επιμελημένο από τον Νίκο Μουσαβερέ, εδώ: https://www.youtube.com/ watch?v=noFLpsDjz0w   "Και τότε του χαμογέλασε… Έτσι, ένα μικρό, φευγαλέο χαμόγελο… Ένα δώρο, του χαρίστηκε. Εκείνος, δίχως να το καταλάβει είχε φέρει ήδη τη φωτογ...

  Το μυαλό καθοδηγεί τη ζωή, σε δρόμους, που το ίδιο θα επιλέξει. Όσο κι αν μου έδειχνε μια διαδρομή  γεμάτη θάμνους, γκρεμούς και απελπιστικά αδιέξοδα μονοπάτια,  τόσο με πείσμα αποφάσισα από την αρχή να ξεκινήσω. Πήρα τέμπερες, χρωματιστές για τα χιλιάδες άνθη που έχω σκοπό να ζωγραφίσω. Αγόρασα φτερά αγγέλων, για να προσθέσω στις πεταλούδες που οραματίστηκα και φωτοστέφανο, για τα φτερά εκείνων που θα αναστήσω. Πήρα χρυσόσκονη από ένα τσουβάλι μπλε μπλε, το ιριδίζον για τις ξυπόλητες Νεράϊδες που ονειρεύτηκα με τα χιλιοπλεγμένα από τον πόνο, μαλλιά τους. Έγνεφαν τον πόνο σε ένα αραχνούφαντο γαϊτανάκι και άλεθαν την πίκρα και την αδικία  από έναν μύλο με ξύλα  που κατέγραψα  πριν δέκα χιλιάδες χρόνια Δέκα, όσες οι σημερινές μου τέμπερες χιλιάδες, όσα τα αηδόνια που ελευθερώθηκαν μα έπαψαν να κελαηδάνε. Το μπλοκ ζωγραφικής το έχω μέσα σε ένα ρυάκι πάνω στην πιο γυαλιστερή την πέτρα. Χθ...