Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΤΟ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ





 

Το μυαλό καθοδηγεί τη ζωή,
σε δρόμους, που το ίδιο θα επιλέξει.

Όσο κι αν μου έδειχνε μια διαδρομή 
γεμάτη θάμνους, γκρεμούς και απελπιστικά αδιέξοδα μονοπάτια, 
τόσο με πείσμα αποφάσισα από την αρχή να ξεκινήσω.

Πήρα τέμπερες, χρωματιστές
για τα χιλιάδες άνθη που έχω σκοπό να ζωγραφίσω.
Αγόρασα φτερά αγγέλων, για να προσθέσω
στις πεταλούδες που οραματίστηκα
και φωτοστέφανο, για τα φτερά εκείνων που θα αναστήσω.

Πήρα χρυσόσκονη από ένα τσουβάλι μπλε
μπλε, το ιριδίζον
για τις ξυπόλητες Νεράϊδες που ονειρεύτηκα
με τα χιλιοπλεγμένα από τον πόνο, μαλλιά τους.

Έγνεφαν τον πόνο
σε ένα αραχνούφαντο γαϊτανάκι
και άλεθαν την πίκρα και την αδικία 
από έναν μύλο με ξύλα 
που κατέγραψα 
πριν δέκα χιλιάδες χρόνια

Δέκα, όσες οι σημερινές μου τέμπερες
χιλιάδες, όσα τα αηδόνια που ελευθερώθηκαν μα έπαψαν να κελαηδάνε.

Το μπλοκ ζωγραφικής
το έχω μέσα σε ένα ρυάκι
πάνω στην πιο γυαλιστερή την πέτρα.
Χθες το πήρα, 
βούτηξα μανιωδώς και το έσυρα στην επιφάνεια
σα να έβγαζα άνθρωπο ζωντανό από τον πιο βαθύ (μου) πάτο.

Θα μπορούσα να του δώσω το φιλί της ζωής
μα προτίμησα, καρδιογράφημα να κάνω
με την κατακόκκινη την τέμπερα 
μου έποιαζε θαρρώ με παπαρούνα.

Κι άκουσα τον ήχο της καρδιάς 
και τον ακούω ακόμα

Κι όλα έχουν το 
μπλε βελούδο

Θυμίσου
κάποτε, ήταν ηριδίζον
κι ακόμη, 
το αγαπώ το ίδιο!

Μπλε,
το σμίξιμο ουρανού και θάλασσας
σε ένα νεογέννητο που ορκίζομαι, γεννήθηκε μόλις τώρα.

 __________

Το είχα γράψει πριν λίγο καιρό μα το ήθελα κι εδώ, μόνο του, σε ατόφια ανάρτηση.
Για να πληροφορηθείς για τους λόγους της γέννας του ή να θυμηθείς, εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2017/12/blog-post_13.html


Καλημέρα, εκφραστικοί μου.
 

Σχόλια

  1. Αγόρασα φτερά αγγέλων, για να προσθέσω στις πεταλούδες, που οραματίστηκα....
    Υπέροχο Κική μου! Με χρώματα πολλά και αστείρευτη έμπνευση να σε γεμίσει η καινούργια χρονιά που ανέτειλε.
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο Λόγος σου ξεκουράζει και γαληνεύει Κική. Νομίζω το έχω ξαναπεί.
    Πολύ όμορφη και αυτή σου η έμπνευση να ενωθεί αρμονικά με τις άλλες.
    Καλό σου βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλή χρονιά με υγεία.
    Πολύ όμορφο.
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύχρωμο, όμορφο! Πολλά φιλιά, Κική μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...