Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

TI EINAI ΒΙΒΛΙΟ;




        Ερωτώμενη και Αναρωτώμενη τι είναι βιβλίο, ο πρώτος ευθύς χαρακτηρισμός που με διακατέχει, είναι το «μια ευλαβική συντροφιά». Θαρρώ πως οι περισσότεροι άνθρωποι που αγαπούν το βιβλίο, το κάθε βιβλίο, το κουβαλούν ευλαβικά στην ψυχή, βαθιά - μέσα τους, και με την ίδια συγκινητική ευλάβεια, το εσωκλείουν, προσεκτικά, στην αγκαλιά τους.
            Δεν υπάρχει καλό ή κακό βιβλίο, κανείς άνθρωπος που αγαπά κάτι ουσιαστικά και δίνετε σε αυτό ολοκληρωτικά, δεν μπορεί να κάνει τέτοιου είδους  διαχωρισμούς και να προβαίνει σε λογοκρισίες για όσα ξεχύθηκαν από ψυχές ανθρώπων.
            Υπάρχουν μόνο βιβλία που αγαπήθηκαν πολύ ή δεν αγαπήθηκαν όσο τους άξιζε. Υπάρχει η προσπάθεια που ανταμείβεται και εκείνη που δεν ανταμείφτηκε ή επιβραβεύτηκε, όσο να της αναλογούσε.
            Τα βιβλία ειναι ένα προϊόν, ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας, είναι ακόμη ένα προϊόν που για πολλούς από εμάς ειναι αναγκαίο, αναγκαίο όσο το οξυγόνο μας. Το περιεχόμενο του κάθε βιβλίου, ποτισμένο από την ψυχή του δημιουργού του, είναι αυτό που το κάνει μοναδικό και ανεπανάληπτο. Που του δίνει την ξεχωριστή θέση μα και συνύπαρξη ανάμεσα σε τόσα όλα. Είναι αυτό που του δίνει ζωή για να ξεπηδήσει μέσα από τις σελίδες η κάθε ιστορία που θέλει να αναστηθεί και να γίνει μια βαθιά, οπτικοποιημένη παράσταση. Είναι αυτό που σου δίνει το εισιτήριο, θέλοντας να σε πάρει απο το χέρι και να σε συμπαρασύρει σε ένα ταξίδι που στο τέλος θα δεις, πως μόνος επέλεξες να κάνεις, θέλοντας να ανακαλύψεις  κάτι ακόμα από τον εαυτό σου,  για τον εαυτό σου.
            Και έτσι όπως γράφω, αυτήν τη στιγμή, ο μόνος πλήρης παραλληλισμός, είναι αυτός με τις εικόνες των πιστών. Πιστεύεις, αγαπάς και ακολουθείς, αυτό που καθρεπτίζει η εικόνα και όχι το εξωτερικό της περίβλημα. Και φυσικά αναφέρομαι σε όσους πιστεύουν βαθιά από εσωτερική ανάγκη  και όχι από αναίτιους λόγους, λόγους που δυστυχώς  «φοράνε» πολλοί στην πίστη τους, σήμερα.
            Δεν έχει σημασία αν η εικόνα είναι παλιά, χαλασμένη, σκισμένη, ξεθωριασμένη ίσως, με γράμματα που έχουν σβηστεί και δεν φαίνονται, σημασία έχει πως είναι εικόνα, το δικό σου σύμβολο για κάτι που ταπεινά πιστεύεις και ακολουθείς.
            Τα βιβλία χωρίς πίστη και αγάπη είναι απλώς ένα προϊόν και καθαρά εμπορεύσιμο, φαίνεται καθημερινά και το ξέρουμε όλοι, όσο και αν οι περισσότεροι φοβούνται να το παραδεχτούν, τα βιβλία όμως για τους ανθρώπους που τα αγαπούν ειναι μέσα εκδήλωσης λατρείας για κάτι που ταπεινά, αγαπούν.
            Και αυτά σας τα λέει μια κοπέλα που δεν αγαπούσε τα βιβλία, που δεν διάβαζε όταν θα έπρεπε να διαβάζει, που ξεκίνησε να γράφει χωρίς να έχει διαβάσει ποτέ της, χωρίς να εχει παρακινηθεί απο κανένα πρότυπο και από καμία τεχνική.
            Αυτά σας τα λέει όμως μια κοπέλα που με το καιρό κατάφερε να διακρίνει πως τα βιβλία δεν ειναι τίποτ’ άλλο από την καθαρότητα  και την τιμιότητα του ανθρώπου και ευτυχώς για την ώρα, τα δικά μου βιβλία είναι καθαρά γιατί συμβαδίζουν με την προσωπικότητά μου.
            Οπότε αν με ρωτάς τι είναι βιβλίο, θα σου πω πως είναι ένα προϊόν που πρέπει να μάθεις να σέβεσαι γιατί προέρχεται από ψυχές ανθρώπων, για ψυχές ανθρώπων κι αν αυτό το βιβλίο τύχει να είναι και εγωιστικό, τότε να το αγαπήσεις περισσότερο γιατί προφανώς είναι βαθιά πληγωμένο.
            Και για το τέλος, θέλω μόνο να πω το πιο σημαντικό. Ας μείνουν ταπεινοί οι δημιουργοί και ας δοξαστούν οι αναγνώστες! Και όταν λέω ταπεινοί, δεν εννοώ να μην εκδηλώνουν τη χαρά τους, εννοώ να μην την κρύβουν πίσω απο φαινομενικές, ταπεινές διαθέσεις. Κι επίσης, μην λες, δεν κάνω κάτι σπουδαίο ενώ το υπεροπτικό σου ύφος μαρτυρά πως - θαρρείς - πως κάνεις κάτι μεγαλειώδες.
            Οι αναγνώστες σου κάνουν, σε στηρίζουν και σε βοηθούν, εσύ το μόνο που κάνεις είναι να τους ανταμείβεις και να τους ευχαριστείς μέσω «των πλάσεών σου».
            Δεν είσαι ο Θεός τους, ούτε η εικόνα που θα προσκυνήσουν σε καμία περίπτωση, είσαι μόνο το λιβάνι που θα βάλουν, για να αρωματίσουν με το θυμιατό τους.
            Με όλη μου την αγάπη όλα αυτά μα είναι τα πιστεύω μου!


            Η απάντησή μου σε έναν αξιόλογο επιστήμονα που κάνει διατριβή επάνω στα βιβλία, ετοιμάζει κάτι ιδιαίτερο μετά από τα χρόνια προσφοράς στην λογοτεχνία και ανακαλύπτοντάς με γιατί εκείνος με ανακάλυψε, θέλησε να συμπεριλάβει στη διατριβή αυτή, την άποψη μιας νέας δημιουργού που βλέπει μέσα της όλα όσα εκείνος πιστεύει για τα βιβλία και τους «έντιμους» δημιουργούς.
            Στην κατοχή μου έχω και την δική του άποψη και εάν μου επιτρέψει, θα σας διαβάσω ένα μικρό απόσπασμα στην παρουσίαση του νέου μου βιβλίου που θα γίνει άμεσα, ειδάλλως, θα ζητήσω την άδεια να δημοσιεύσω κάποιο απόσπασμα στο μπλοκ μου.
            Ευγνώμων, σε ακόμη έναν αφανή - ήρωα – λογοτέχνη, που μου κάνει την τεράστια τιμή να με συμπεριλαμβάνει στους λίγους και εκλεκτούς που γνωρίζουν,  ελάχιστα θα έλεγα, από τα όσα συνεχίζει να πράττει.
            Ταπεινά ευχαριστώ.

Σχόλια

  1. Τι είναι Βιβλίο ε ;
    Κική μου, μέγα θέμα. Ένα βίωμα μοναδικό. Ένα ιερό φετίχ θα έλεγε κανείς. Αυτό που ρουφας το άρωμά του, το χαρτί του, τις εικόνες του. Τις αξίες του.
    Αυτό που πρέπει να κατέχει ξεχωριστή θέση στη ζωή μας αλλά και στην Κοινωνία μας.
    Να απλωθεί παντού, να μπει σε κάθε σπίτι.
    Πολύ όμορφο το θέμα σου σήμερα καλή μου.
    Τις καλησπέρες μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα κουκλίτσα, μα τι ρωτάς; το βιβλίο είναι η πρώτη συντροφιά μετά το φίλο.Το εχεις πάντα κοντά σου, σου δίνει θησαυρούς γνώσης και δεν ..μαλώνει μαζί σου ποτέ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Μια συζήτηση καρδιάς με την Ελένη Γκιάτα

Καλημέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί μου.  Ελπίζω να σας βρίσκω όλους και όλες, καλά. Σήμερα έχω τη χαρά να φιλοξενώ στο blog μου μια δημιουργό που κινείται με ευαισθησία και ειλικρίνεια ανάμεσα στην ποίηση, το παραμύθι και τη σύγχρονη πεζογραφία. Η Ελένη Γκιάτα, με σπουδές στη Δημοσιογραφία και ενεργή παρουσία στον λογοτεχνικό χώρο, αφήνει το αποτύπωμά της μέσα από λέξεις που μιλούν για το συναίσθημα, την ανθρώπινη εμπειρία και τις μικρές, αθέατες αλήθειες της καθημερινότητας. Με συμμετοχές σε ανθολογίες, τιμητικές διακρίσεις, συλλογικά projects και το πρώτο της προσωπικό βιβλίο να έχει ήδη βρει τον δρόμο του προς τους αναγνώστες, μας δίνει την ευκαιρία να τη γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από τη συνέντευξη που ακολουθεί. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας πως βρισκόμαστε και κάτω από την ίδια εκδοτική στέγη. Πάμε λοιπόν να τη γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από τα έργα της.    Ελένη, καλώς ήρθες στο blog μου «Εκφράσου» . Χαίρομαι πολύ που είσαι εδώ. 1. Μεγαλ...

ΕΓΩ ΕΧΩ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ;;;

"Το δίκιο μου" Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης Ερμηνεία: Γιώτα Νέγκα Δίσκος: Καινούριο φιλί (Φεβρουάριος 2014) "Εγώ έχω το δίκιο μου κι εσύ τον κόσμο όλο νομίζεις θα βρεθούμε στα μισά μιλάω με τον ίσκιο μου τρομάζω με το ρόλο κοιμάμαι με τα μάτια μου ανοιχτά Εμένα με φωνάζουνε με το μικρό μου μόνο η σκούφια μου κρατά απ' το πουθενά κι εσένα που σε ήξερε κι η πέτρα που σηκώνω τρομάζεις όταν έρχομαι κοντά Εγώ μετράω τα ρέστα μου να βγάλω κι άλλο μήνα ανοίγω και δε βλέπω ουρανό εσύ έχεις στο πιάτο σου ολόκληρη Αθήνα ανοίγεις και χαζεύεις το κενό Εγώ έχω το δίκιο μου κι εσύ τον κόσμο όλο νομίζεις θα βρεθούμε στα μισά μιλάω με τον ίσκιο μου τρομάζω με το ρόλο κοιμάμαι με τα μάτια μου ανοιχτά Εμένα με φιλήσανε στο στόμα οι ανάγκες την έκανα τη βόλτα στα βαθιά κι εσένα το ταξίδι σου δυο καρφωμένες ράγες νομίζεις ότι πήγες μακριά Εγώ μετράω τα ρέστα μου να βγάλω κι άλλο μήνα ανοίγω και δε βλέπω ουρανό εσύ έχεις στο πιάτο σου ολόκληρη...