ΤΟ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

 

Το μυαλό καθοδηγεί τη ζωή,

σε δρόμους, που το ίδιο θα επιλέξει.

Όσο κι αν μου έδειχνε μια διαδρομή 

γεμάτη θάμνους, γκρεμούς και απελπιστικά αδιέξοδα μονοπάτια, 

τόσο με πείσμα αποφάσισα από την αρχή να ξεκινήσω.

Πήρα τέμπερες, χρωματιστές

για τα χιλιάδες άνθη που έχω σκοπό να ζωγραφίσω.

Αγόρασα φτερά αγγέλων, για να προσθέσω

στις πεταλούδες που οραματίστηκα

και φωτοστέφανο, για τα φτερά εκείνων που θα αναστήσω.

Πήρα χρυσόσκονη από ένα τσουβάλι μπλε

μπλε, το ιριδίζον

για τις ξυπόλητες Νεράϊδες που ονειρεύτηκα

με τα χιλιοπλεγμένα από τον πόνο, μαλλιά τους.

Έγνεφαν τον πόνο

σε ένα αραχνούφαντο γαϊτανάκι

και άλεθαν την πίκρα και την αδικία 

από έναν μύλο με ξύλα 

που κατέγραψα 

πριν δέκα χιλιάδες χρόνια

Δέκα, όσες οι σημερινές μου τέμπερες

χιλιάδες, όσα τα αηδόνια που ελευθερώθηκαν μα έπαψαν να κελαηδάνε.

Το μπλοκ ζωγραφικής

το έχω μέσα σε ένα ρυάκι

πάνω στην πιο γυαλιστερή την πέτρα.

Χθες το πήρα, 

βούτηξα μανιωδώς και το έσυρα στην επιφάνεια

σα να έβγαζα άνθρωπο ζωντανό από τον πιο βαθύ (μου) πάτο.

Θα μπορούσα να του δώσω το φιλί της ζωής

μα προτίμησα, καρδιογράφημα να κάνω

με την κατακόκκινη την τέμπερα 

μου έποιαζε θαρρώ με παπαρούνα.

Κι άκουσα τον ήχο της καρδιάς 

και τον ακούω ακόμα

Κι όλα έχουν το 

μπλε βελούδο

Θυμίσου

κάποτε, ήταν ηριδίζον

κι ακόμη, 

το αγαπώ το ίδιο!

Μπλε,

το σμίξιμο ουρανού και θάλασσας

σε ένα νεογέννητο που ορκίζομαι, γεννήθηκε μόλις τώρα.

 __________

Το είχα γράψει πριν λίγο καιρό μα το ήθελα κι εδώ, μόνο του, σε ατόφια ανάρτηση.
Για να πληροφορηθείς για τους λόγους της γέννας του ή να θυμηθείς, εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2017/12/blog-post_13.html


Καλημέρα, εκφραστικοί μου.