Θ' ΑΝΑΓΓΕΙΛΩ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΛΠΙΔΑ.

 

 

Δεν πρέπει να αρχίζουμε μια μάχη παρά μόνο όταν δεν έχουμε άλλη επιλογή, εφόσον από τη φύση της η έκβαση μιας μάχης είναι αμφίβολη. Από τη στιγμή όμως που θα αρχίσει η μάχη, οφείλουμε να νικήσουμε ή να πεθάνουμε.

Ναπολέων Βοναπάρτης, 1769-1821, Γάλλος ηγέτης

__________

Με φόντο το Παναθηναϊκό Στάδιο, γνωστό και ως Καλλιμάρμαρο. Είναι στάδιο στην Αθήνα που βρίσκεται ανατολικά του Ζαππείου και βόρεια του λόφου του Αρδηττού, δια των οποίων διέρχεται ο Ιλισός ποταμός.

 

 

 

 

 

"Θ’ αναγγείλω μια νέα ελπίδα.
Χαρίζω στην πόλη το πολύτιμο βλέμμα μου."

(Νίκος Καρούζος, απόσπασμα από ποίημα "Στιγμές της Αθήνας" Τα ποιήματα, τ. Α’, Ίκαρος)

«Κατοίκησα μια χώρα που ‘βγαινε από την άλλη, την
πραγματική, όπως τ’ όνειρο από τα γεγονότα της ζωής μου.
Την είπα κι αυτήν Ελλάδα και τη χάραξα πάνω στο χαρτί
να τηνε βλέπω.
Τόσο λίγη έμοιαζε΄ τόσο άπιαστη.
Περνώντας ο καιρός όλο και τη δοκίμαζα: με κάτι ξαφνικούς
σεισμούς, κάτι παλιές καθαρόαιμες θύελλες.
Άλλαζα θέση τ’ Ακοίμιστα και την Ερημική ν’ αξιωθώ να φκιάνω λόφους καστανούς, Μοναστηράκια, κρήνες.
Ως κι ένα περιβόλι ολόκληρο έβγαλα γιομάτο εσπεριδοειδή που μύριζαν Ηράκλειτο κι Αρχίλοχο.
Μά ‘ταν η ευωδία τόση που φοβήθηκα.
Κι έπιασα σιγά-σιγά να δένω λόγια σαν διαμαντικά να την
καλύψω τη χώρα που αγαπούσα.
Μην και κανείς ιδεί το κάλλος.
Ή κι υποψιαστεί πως ίσως δεν υπάρχει»

(Οδυσσέρας Ελύτης, απόσπασμα από τη συλλογή "Ο
Μικρός Ναυτίλος", Ποίηση, Ίκαρος)

 

 

 

_________

Με φόντο τον "Φεγγίτη" του κόσμου, όπως χαρακτηριστικά μου έγραψε  η φωτογράφος μας, Αλεξάνδρα Μουριοπούλου. Την Ακρόπολή μας, δηλαδή. 

 

 

 

 

 

 

"Για τους μεγάλους, για τους ελεύθερους,
για τους γενναίους, τους δυνατούς,
Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα,
τα γενναία, τα δυνατά,
Γι’ αυτούς η απόλυτη υποταγή κάθε στοιχείου, η σιγή,
γι’ αυτούς τα δάκρυα, γι’ αυτούς οι φάροι,
κι οι κλάδοι ελιάς, και τα φανάρια
Όπου χοροπηδούνε με το λίκνισμα των καραβιών και
γράφουνε στους σκοτεινούς ορίζοντες των λιμανιών,
Γι’ αυτούς είναι τ’ άδεια βαρέλια που σωριαστήκανε στο
πιο στενό, πάλι του λιμανιού, σοκάκι,
Γι’ αυτούς οι κουλούρες τ’ άσπρα σκοινιά, κι οι αλυσίδες,
οι άγκυρες, τ’ άλλα μανόμετρα,
Μέσα στην εκνευριστικιάν οσμή του πετρελαίου,
Για ν’ αρματώσουνε καράβι, ν’ ανοιχτούν, να φύγουνε,
Όμοιοι με τραμ που ξεκινάει, άδειο κι ολόφωτο μέσ’ στη
νυχτερινή γαλήνη των μπαχτσέδων,
Μ’ ένα σκοπό του ταξειδιού: προς τ’ άστρα."

~~~ Νίκος Εγγονόπουλος «Μπολιβάρ»

 

 

Γιατί: "Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας."

 

Ένα εξαιρετικό ποίημα, κυκλοφορεί και ολόκληρο στο διαδίκτυο, να το διαβάσετε.

 

 

Αλεξάνδρα μου, ευχαριστώ πολύ πολύ! 

Την αγάπη μου, πλάι σου!!