Και λίγα μέτρα πιο πέρα, σε μια πενταώροφη πολυκατοικία, ένα μικρό φως δωματίου, αχνοφαίνεται. Ένας νεαρός, κουνώντας ελαφρώς τα γυαλιά μυωπίας του, διαβάζει:

Kαθώς ο Νίκος με τη Στεφανία, πιασμένοι χέρι χέρι, απομακρύνονταν από τη στάση του τρένου, το καθοριστικό εκείνο σημείο που έμελε να είναι ένας καλός οιωνός, μία αφετηρία κοινής ζωής, γεμάτη από αγάπη και πολλές όμορφα, υποσχόμενες στιγμές, πρόσεξαν πως λίγα μέτρα πιο πέρα από αυτούς, ένα ζευγάρι κοντά στις δικές τους ηλικίες, καθισμένοι σε ένα ξύλινο, μισοσπασμένο παγκάκι διαπληκτίζονταν έντονα.
Οι φωνές, ήταν δυνατές και ο λυγμός στη φωνή της κοπέλας ήταν ξεκάθαρο σημάδι πως έκλαιγε.
Ξαφνικά, μια τσιμπιά ευαισθησίας έκανε την Στεφανία να ταραχθεί.
Ένιωσε άσχημα που εκείνη έπλεε σε πελάγη ευτυχίας, ενώ λίγα μέτρα πιο πέρα από εκείνη μια κοπέλα, μια κοπέλα που θα μπορούσε να ήταν εκείνη, πονούσε και μάλιστα πολύ.
Ήξερε πως ήταν… είχε βρεθεί σε αυτή τη θέση και θυμόταν πως είναι, παρ όλη τη χαρά της μπορούσε να θυμηθεί τον πόνο κι ενίοτε την οργή.
Κοίταξε τον Νίκο στα μάτια, προσπαθώντας να καταλάβει αν εκείνος, ένιωθε το ίδιο. Το βλέμμα του μαρτύρησε πως κάτι μέσα του ταλαντευόταν, αλλά το χαμόγελο που απλόχερα της χάρισε, έδιωξε τα όποια γκρίζα, σύννεφα σκέψεων φώλιασαν, έστω και για λίγο, στο μυαλό τους.
Την έσφιξε δυνατά στην αγκαλιά του και τη φίλησε με πάθος. Εκείνη ανταπέδωσε και λόγια, υποσχόμενης, δυνατής αγάπης, έδωσαν το παρόν.

Προσπέρασαν το ζευγάρι, που μέχρι πριν τσακωνόταν τόσο δυνατά ώστε κατάφερε να τους επηρεάσει και ως δια μαγείας, δεν γύρισαν πια να κοιτάξουν… ούτε καν από περιέργεια.

Ο άντρας, σηκώθηκε από το παγκάκι και κοιτάζοντας την κοπέλα με συμπόνια, έφυγε. Εκείνη έμεινε εκεί, ασάλευτη, με σκυμμένο το κεφάλι να «μετράει» τις πέτρες που ακουμπούσαν στα παπούτσια της. Ήταν ελάχιστες, σε αντίθεση με τα δάκρυά της, που πλέον τα ξέπλεναν.

Και λίγα μέτρα πιο πέρα, σε μια πενταώροφη πολυκατοικία, ένα μικρό φως δωματίου, αχνοφαίνεται.
Ένας νεαρός, κουνώντας ελαφρώς τα γυαλιά μυωπίας του, διαβάζει:

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Ενός Λεπτού Σιγή, Ντίνος Χριστιανόπουλος

~~ Για παραγγελίες του βιβλίου - ενυπόγραφο και με αφιέρωση - στείλτε μήνυμα στο μαιλ μου: kikh_k@hotmail.com

12,00€ τελική τιμή και έρχεται στην αγκαλιά σας!

Ευχαριστώ πολύ!