ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟ ΌΝΕΙΡΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Μην με λαχταράς, έργο - σατράπη.

Δεν παίζουμε ως διαπλεκόμενοι, εδώ.

Δεν είμαστε συμπαίχτες, μήτε αντίπαλοι.

Στους θεατές ανήκουμε κι οι δυό.

Όσο και να μην σου αρέσει.

Όσο και να μου αρέσει.

Εκεί ανήκουμε.

Εκεί ανήκουμε και οι δυό.

Μην με ταλαιπωρείς, μικρέ διαβάτη.

Δεν έχουν σύνορα τα βουνά.

Δεν αντέχουν οι πλάτες μου, άλλες αντίξοες «φτερουγισιές».

Δεν μπορώ να σου πω με βεβαιότητα, φύγε.

Σε καλώ και σε προσκαλώ και σε προσμένω.

Μέσα μου, σε παρακαλώ, να μην έρθεις ξανά.

Δεν κερδίζονται έτσι οι αντιθέσεις, μάτια μου.

Ο Βορράς δεν ωφελεί. Ομοίως και Νότος.

Η Δύση και η Ανατολή δεν μας ανήκουν, ταίρι μου.

Ξεπέρασέ το!

Κι απόψε μελάνι μου, γυρέψαμε εκείνη τη βαρκάδα.

Εσύ, εγώ, ο τόπος που μας έλειψε. Που δημιουργήσαμε για δύο.

Τα χρώματα δεν θέλω να τα μοιραστώ

Τις εικόνες, το ίδιο.

Όσο για το τοπίο, κρυφό.

Κρυφό και απροσπέλαστο.

Μήπως τώρα ανήκεις μόνο σε έμενα;

Μήπως έτσι, καταφέρω να σε θεωρήσω απόκτημά μου;

Μήπως σε γεννώ ή γεννήθηκα από εσένα;

Μέσα στα μάτια μου κατοπτρίζονται οάσεις.

Λανθασμένες οάσεις.

Σύμμαχε, οδηγέ μου, μην με λησμονείς

Και μην με εγκαταλείπεις.

Κρυώνω

Σε γυρεύω, αβέβαιη προσμονή,

σε γυρεύω.

Σε θέλω δική μου.

Σε θέλω για εμένα.

Είμαι εγωιστής.

Λανθάνω!

Οι ευσεβής πόθοι δεν αναμετριούνται πια.

Δεν έχουν φυλαγμένα όνειρα.

Δεν στέκουν στο διάβα των ερωτευμένων.

Δεν στέλνουν ραβασάκια οι λεύτεροι, μάτια μου.

Δεν το θυμάσαι;

Το περιστέρι, μας άφησε.

Αναζητεί αλλού πατρίδα.

Μην του τη στερείς, λεβέντη μου, γιόκα μου, μικρέ μου πεζοπόρε.

Ο πόθος δεν είναι γόρδιος δεσμός

Δεν ανήκει στους «ωφελημένους»

Δεν μπορώ να σου πω με λέξεις εκείνο το τραγούδι που δημιούργησα για εσένα.

Η μελωδία προέκυψε από έναν άνθρωπο τυφλό.

Μην με κοροϊδεύεις

Αντέχω!

Αντέχω, πόθε μου!

Αντέχω, μυστικέ τυχοδιώκτη!

Λαθρομετανάστη της αιωνιότητας, αντέχω!

Η επικαρπία Γης δεν μας χωρά και τους δυό, αναστεναγμέ μου.

Είν’ ο κόσμος μια πληγή κι εσύ συνεχίζεις να μιλάς, για θαύματα.

Καμάρι μου

Γιε μου

Ζωή μου

Μην κοιμηθείς

Απόψε, στην αγκαλιά μου σε κρατώ,

σαν ακόμη ένα,

ανεκπλήρωτο και καταδικασμένο όνειρο.